"İnsanlar öldürür, çalar ve kalp kırar. Kimileri ise gözyaşlarını çalarlar insanların. Ben, ondan çaldığım gözyaşlarıyla zihnimde bir deniz yaratmış olan o kadındım. Avuçlarımda biriktirdiğim kanlar benden akmıyordu. Onun göğsünden kopup geliyordu. Ancak kimse bilmiyordu acısını. Dışardan kanayan bendim, sızısını hisseden O`ydu. Ben küçük bir kız çocuğuydum; yağmur damlalarını gözyaşı zannedecek kadar saf, göğü ağlatanın tanrı olduğunu düşünecek kadar aptaldım. Ölenlerin toprağa girdiğini bilirdim de, arkalarında bıraktıkları acıyı hissedemeyecek kadar toydum. Avuçlarıma kazınacak elleri sanmıştım. Oysa o ellerin beni yakacağını hiç düşünmemiştim. Bizim için başka bir evren olmayacağını biliyorduk ikimizde. Birbirimizi bulabileceğimiz tek evren buydu ve biz bulmak bir yana, bu evrende kaybetmiştik ışığımızı. Ben küçük bir kız çocuğuydum; birkaç damla gözyaşının bile fazla görüldüğü bir bedende, içime gömdüğüm hayatları saklamayı başaramamıştım. Ellerimle sökmüştüm birçoğunun köklerini acıtıyor diye. Hiçbir zaman pişmanlık duymamıştım bundan, ama üşümüştüm. Bilmemiştim o kökler bana sarılmış ve beni Dünya`daki kötülüğün soğuğundan korumuş. Bu Dünya`da soğuktan başka bir şey yokmuş. Burada kimisi zihnine gömermiş her bir şeyi ve içinde yaşarmış. Kimisi ise içine gömermiş ve ilk bulduğu zihinde yaşamış hayatı. Tanrı`nın bana bahşettiği lanetin, her zaman için iki tarafta da yaşayamayacak oluşum olduğunu düşünürdüm. Yanılıyormuşum. Benim lanetim yaşayamayacak oluşum değilmiş. Aksine, yaşatamadıklarım yakacakmış beni. Çok garip biliyor musun? Evet, sen. Sanki bu his o kadar muazzam ve ağır ki, altında ezildiğimi hissediyorum. Bundandır ki son birkaç saattir elime aldığım kalem tek bir kelime yazmıyor. Aşağı bakıyorum, bir okyanus var. Ama fazla yüksek... Ölüm gibi. Yukarı bakıyorum, masmavi bir gökyüzü. "Fazla sonsuz..." diye mırıldanıyorum içimden. Yaşam gibi. Ve duvara bakıyorum sessizce. Ölümle yaşamın arasındaki o ince çizgi, o uçurum ise biz gibi. Sen gibi. Gözyaşlarını çaldım diye nefret etme benden. Ki seni tanıyorsam, eğer unutmamışsam benden nefret edemezsin. O zaman bilmelisin ki, ben zihnime senin için bir çiçek ekmişim ve köklerinin beni sarmasına izin vermişim. Herkes sorgulamış o çiçeğe ettiğim tebessümü. Ama ben soldurmamışım, koparmamışım. Sıkıca tutunmak istediği, hatta tutunabildiği tek şey o tebessümken o çiçeği kopardıysam gece saçlım, bil ki senin yaşayacak yerin kalmamıştır bende. Düşüncelerinle başa çıkamamış, bulduklarını da kaybetmişsindir o zaman. Çaldırdığın gözyaşları avuçlarından düşmüş, dünyanı aydınlatacak Kuzey Yıldız`ın dururken sen geceye mahkûm olmuşsundur. Avucunda tuttuğun gözyaşları da çalınıp tanrıya gözyaşı için yalvardığında, o duyguları da düşürdüğünü fark ederse, her şey düzelirdi. Sana biraz duygu bahşederdi ve yeniden yaşamayı öğrenirdin. Ama ben seni biliyorsam, senin düşürdüklerin değil. Onların bıraktığı acı daha çok hissettirmiştir kendini sana. Ben unuttum, ama sen unutma. Bu çiçekleri ben ektim. Ve ben söktüm. Köklerini ise gözyaşlarımla kuruttum.

Şimdilik açıklama yok 😁

Her hikayenin başrolü sandığınız kişi değildir.

Biz 5 arkadaştık.Kurallarla birbirimizi kısıtlayıp mutlu olmaya çalışmıştık. Fakat kurallar çizğnenmek için vardı biz de çiğnedik…

Alkım, lise son sınıf öğrencisidir ve tek derdi yıl sonundaki sınavı başarıyla atlatabilmektir. Bir gün test kitapları almak için gittiği kitapçıda yaşadığı bir olay, onun dersleri ve ailesinden ibaret olan hayatına yeni bir katman getirir. Yeni tanıştığı kitapçı, onun için paradoksun ilk bilinmeyeni olmuştur. 🎡 15.11.2025`

“Evet çocuklar, Rana yine bir sebepten dolayı sınıfını değiştirdi. Bundan sonra bizimle ders işleyecek.”

Düşlerde yaşamak, ölü bir ruhun tutunduğu tek bir daldır. Bu, Umay’ın ilk yıkılışı değildi. Leyla’nın da ilk ölümü… Sakın tek bir katil aramayın. Bir kadının bedeninden ruhunun ayrılması, Suçun tek bir elde olduğu anlamına gelmez. Ben Umay. Ve her şey şimdi başlıyor.

Beni tanısaydı karanlığımı görürdü. Beni tanımayanlara renkliydim ben... Ailesine karşı bile gururlu olan Sakura`nın hikayesi... İyi okumalar💚🌸🍀💠

"Zenciler Birliği" adlı gruba alındınız

İki masum can... Birbirlerine karşı hissettikleri duygular, onların temelini asıl atanlardı. Müziğe ve çiceklere olan tutkusuyla kendini daha çok geliştiren Aras`ın Sümeyye`si... Bu sevdanın sonu hep en güzelini hak ediyordu. Öyle de oldu. Karakterlerin mizahıyla, derin duyguları bir hizada ilerlerken geçmişin sırları çözülmemek üzere kapatılmıştı. Aynı hayatı farklı şekillerle yaşayan bu iki can, sonunda birbirlerini bulduklarında karşı konulmaz bir sevda ile birlikteydiler. Bazen dram, bazen romantizim ama genellikle mizah anlayışıyla sürüklenen bu kitapta genel olarak beşinci bölüm ve sonrasında asıl mizahı konu alır. Sümeyye`nin Aras`a olan sevdası dillere destandı. Kızıl saçlarıyla ve yeşil gözleriyle muazzam bir güzelliğe sahipken, Aras`ın kumral saçları ve kestane balı gözleriyle bileman yakışıklılığıyla boyuyla posuyla...

Kendi okullarında bulunan yan okulun casusunu bulmak için bir serüvene başlayan kız grubunun karşılaşacağı sonuçlar...

Bir kaza gecesi bedeni buggünde kalırken ruhu asırlar öncesine savruldu Uyandığında Osmanlıdaydı ve burada ona yabancı gözüyle bakılmıyordu Çünkü bu zaman onun kalbinin zaten ait olduğu yerdi Zamanın Emaneti Âit olmadığı bir dünyadan âit olduğu zamana çağrılan bir kızın hikayesi Bazı uykular vardır Asırlık uyanışlara gebe olan

Babasının düşmanları tarafından kaçırılan Elzem başka bir hayata sürüklenir…

-Azra Seren Uygar burda mı? Diye bi ses yükseldi randavumdan önce geldiğim doktorumun kapısından gidip gitmemek arasındaydım evet hastaydım bunun farkına daha önce varmıştım ama iyileşmek istemiyordum severek evlendiğim kocamın beni aldattığı hissine kapılmıştım ve hastalık kısır olmam tuzu biberi olmuştu son bi kararla ayaklandım annemi düşünmek zorundaydım babamdan sonra beni kaybetmesi onu yıkardı ona bunu yapmaya hakkım olmadığını düşündüm doktorumun odasına korka korka ilerledim sonuö belliydi ama erteleyebilirmiydim ki bu güç varmıydı bende kapıyı çaldım içeri adımlayıp kapıyı arkamdan kapattım kan tahlili emar her şeyin testi yapılmıştı aslında bende doktordum kanser belirtilerini çoktan kendimde görmüştüm ama kestiremediğim kaçıncı evre olduğuydu oda bu gün belli olmuştu son evre İlk defa bi kurgu yazmayı düşünüyorum ilk ve tutulmazsa muhtemelen son okunması dileğiyle yazım yanlışları olabilir şimdiden üzgünüm

Buz gibi bir mafya ve ateş gibi bir aşk... 📢Not: bu kitap Kardeşim tarafından yazılmıştıt 📢Tüm hakları gizlidir.

Aileniz için ne kadar büyük fedakarlıklar yaptınız? Ben evlendim. Hemde hiç tanımadığım bir adamla. Şimdi ise önümde iki seçenek var. Ya çok mutlu olacağım ya da bu dünyaya geldiğime lanet edeceğim. Ben Ala Defne Demir. Bu benim hikayem.

Kaybolanların sesi olmak için,cesaret bazen yeterli olur.

"Yeryüzünde sevginin en güçlü halidir aile." 🍂🍂🍂 Üstelik şaşırma sebebim sadece bu da değildi.İkimizin de ellerinde aynı yerde hilale benzer küçük bir doğum lekesi vardı. Bir süre eline baktım.Sonra bende doğum lekemin olduğu sağ elimi uzatıp elini tuttum.Sıcaklığı içimi ısıtırken Ömer`de doğum lekemi görünce şaşkınlığa uğramıştı. "Akasya bende."dedim ağlamaklı bir sesle."İkizin oluyormuşum." Ellerimiz birbirine kenetlenmişken hilale benzer doğum lekelerimiz bir yuvarlak gibi birbirlerini tamamlıyor,hilallerin iç kısımları birbirlerine bakıyordu. 🍂🍂🍂 Başlangıç:07.02.2026

"Her şey bir deniz kabuğunun gözüme ilişmesiyle başlamıştı..." Çok küçük yaşlarda kardeşini kaybeden Gül; bu acıyla büyümüş, kalbinde kopan fırtınaları kimseye duyurmadan yaşamayı öğrenmişti. Ancak hayat onu hiç beklemediği bir anda bir dönüm noktasına sürükledi ve aşkın en gerçek haliyle tanıştı. Tüm o fırtınanın ortasında sadece Gül Sezer ve Doruk Demirkan vardı. Geçmişi kanla mühürlenmiş iki insan... Bu sadece geçmişlerini değil, geleceklerini de kanla yazmış iki insanın hikayesiydi. ? ise geçmişten gelen sırlarıyla peşlerini bırakmayacaktı. Ama bilmedikleri şuydu; o denli çok kanın içinde, insanın boğulması kaçınılmazdı...

İzmir’in en büyük mafyasının kızı Melina küçüklüğünden beri içerisinde bulunduğu suç dünyasının tam tersine gizlice baro sınavlarını kazanmış bir hukuk öğrencisidir fakat hukuk öğrencisi olma hayelleri uğruna babasıyla bir çıkar anlaşması yapıcaktır…

Sokaklar... Yaşadığım zamanın özeti sokaklar. Ama ya bir gün aile olursa. Ben Arda. Bir telefon hayatımı baştan yazdı. Şimdi neler olucak. Küfür var

Yıllar önce evlat edinilen,aralarında kan bağı olmasada birbirlerine kalplerinden bağlı üç kardeşin hikayesi

Spoi vermeyeceğim ama umarım klişelere meydan okuyabilirim. 😊

"Seninle yıldızları izlediğimiz yere gittim. Her kayan yıldızda seni diledim. Onlarca kez..."

İki kişi lisede aynı sporu yaptıkları için tanışırlarsa en fazla ne olabilir? İşte bu kitapta bunu göreceksiniz