Lavinia mahallenin ağır abisi Barlas Karan`a platoniktir. Ancak Barlas Lavinia `nın hislerini bilmemekte ve onu kardeşi olarak görmektedir. 💮🪖 Lavinia: Barlas abi sana acilen bir şey söylemem lazım. Barlas abi: Söyle Lavin. Lavinia: Ben seni seviyorum.

+90: Bu neydi şimdi? +90: Gönderdiğiniz bayan gecelik olarak geldi ama yarım saat bile kalmadan bir bahane ile odadan çıktı ve gitti. +90: 20.000 lira parayı bunun için mi ödedim ben? not: kitabın tüm hakları şahsıma aittir. herhangi bir kopyalama, çalma, alıntılama durumunda yasal işlem başlatılacaktır. bilginize.

sürücü kursuna yazılmak isteyen eslem, bir dolandırıcıya denk gelirse neler olur? alp: bu inat ve hırs hoşuma gitmedi değil umarım sadece bana karşı böyle değilsindir eslem: neyse ne adresi veriyor musun alp: vermiyorum çünkü güzelsin ve ben güzel kızları dolandırmıyorum not: kitabın tüm hakları şahsıma aittir. herhangi bir kopyalama, çalma, alıntılama durumunda yasal işlem başlatılacaktır. bilginize.

Bu bir intikam hikâyesi değil. Ya da en azından sadece intikamdan ibaret değil. Bu, bir insanın kırıldıktan sonra nasıl yeniden şekillendiğinin hikâyesi. Gücün nereden geldiğini, korkunun nasıl sessizleştiğini ve acının bir silaha nasıl dönüştüğünü anlatıyor. Çünkü bazı yaralar kapanmaz; sadece sahibini değiştirir. Bu sayfalarda anlatılanlar, kahramanlık masallarına benzemez. Burada kimse masum değildir. Seçimler vardır, bedeller vardır ve bazen geri dönüşü olmayan kararlar. Sevgiyle şiddet, sadakatle ihanet, korkuyla cesaret iç içe geçer. Kimse tamamen iyi ya da tamamen kötü değildir; herkes hayatta kalmak için bir şeylerden vazgeçmiştir. Bu hikâyede güç, doğuştan gelmez. Kazanılır. Kaybedilerek. Ödenerek. Geçmiş, bu sayfalarda bir yük değil; bir gölgedir. Kaçtıkça uzayan, yüzleştikçe şekil değiştiren bir gölge. Karakterler bu gölgenin içinde yürürken, bazen kendilerini kaybeder, bazen de ilk kez gerçekten kim olduklarını bulurlar. Eğer bu kitabı açtıysan, şunu bil: Burada adalet yok. Burada kurtuluş yok. Ama gerçek var. Ve bazen, insanı ayakta tutan tek şey de budur. URAGİRİ

tomris bayram günü klasik akraba ziyareti yaparken 3 yıl önce kaybolan çok sevdiği kuzeninin onun yüzünden kaybolduğunu öğrenince gerçekleri araştırmaya başladı ve asla tahmin bile etmediği şeyler ile karşılaştı.

Lisede geçen bu hikâyede, okulun çalışkan ve güzel öğrencisi Güneş Aksoy, sürekli zorbalığa uğrasa da hayallerinden vazgeçmeyen güçlü bir genç kızdır. Aynı sınıfta okuyan Canberk Demirtaş ise yakışıklı ama okulun zorbası olarak bilinir; notları kötüdür ve annesi okul müdürüdür. Müdür anne, oğlunun başarısızlığını düzeltmek için Güneş’ten özel öğretmenlik yapmasını ister. Bu süreçte Güneş ve Canberk arasında beklenmedik bir aşk filizlenir. Ancak bu aşkı kıskanan Zeliha Kara, güç ve itibar için Canberk’e sahte bir aşk oyunu oynar ve entrikalı öğretmen Mehmet Kaya ile işbirliği yaparak Canberk’in notlarını değiştirir. Güneş, Canberk’i çalıştırdığı için bu sahtekârlığı fark eder. Zeliha ve öğretmen lise döneminde okuldan atılır. Hikâyenin kriz noktasında Güneş’in sevgisiz ve nefret dolu babası Halil Aksoy ortaya çıkar. Güneş’i öldürmeye kalkıştığı sırada Canberk yaralanır ve hastaneye kaldırılır. Hastane odasında Güneş ve Canberk arasında ilk öpüşme ve duygusal yakınlık yaşanır. Eve döndüklerinde ise Güneş hazır olduğunu belirtir ve aralarında tam bir yakınlaşma gerçekleşir. Sonunda Güneş, annesinin dileği olan Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi’ne girer; Canberk ise Hacettepe Üniversitesi Öğretmenlik Bölümü’ne kabul edilir. Üniversite yıllarında ilişkileri güçlenir ve evlenerek hikâyeyi mutlu sona taşırlar.

Her insan yalan söyler bazıları isteyerek bazıları istemeyerek. Peki ya gözler herkesin yalan söylediği bu dünyada gözler de yalan söyler mi???

Karahan Çakıroğlu ~Namı diğer Kara! Kıbrıs’ta işlettiği casinoların dev imparatoru. Yer altı dünyasının genç liderlerinden Çakıroğlu aşiretinin veliahtı. Bir gün hiç tanımadığı bir yabancı kendisini dolandırmaya çalıştığında bunun karşılığında kendisine bir kız sunulmasını beklemiyordu. Asi, hırçın, dediğim dedik ve inat. Zeynep Kalender belanın göbek adıdıydı.~ Zeynep Kalender ~Namı diğer yedi bela! Onun hiç bir şey yapmasına gerek yok, sabit dursa bile bela ona muhakkak uğrayıp kapısını çalar. Hayatı şimdiye kadar hep çekişmeler üzerinde gitmiş olduğu yeri bir türlü benimseyememiş ve hep yalnız kalmış. Peki kökleri Ardeşen’in yaylarına kadar uzanırsa ne olur? Farkında olmadan kendisini bir girdabın içerisinde bulduğunda istemeden köklerinede yakınlaşmaya başlar~ “Sende biraz lazlık var sanki ha?” Dedi suratıma bakarak. “Uy dema da!” Dedim az önce halasının sesini taklit ederek. İkimizde aynı anda gülerken bir anda kasıldı. “Güldürma da! Yaraliyim haburda. Canima kastın mi var yoksa?” Şivesi bir anda ortaya çıktığında donup kaldım. Her zaman İstanbul Türkçesiyle konuşan adam topraklarında özüne iniyor ve bunu göstermekten zerre utanmıyordu. Yaptığı kinaye karşısında bir şey diyememiştim. Yattığı yerden başını doğrultup pamuksu yumuşaklıkta ki dolgun dudaklarını dudaklarıma bastırdı. Bu… asla beklediğim bir şey değildi. Kalbimin çarpıntısı beni zamansız yakaladı. Gözlerim adeta yüzünde donakaldı. “Bugün hayatımı kurtardın. Teşekkür ederim.” Dedi pürüzlü bir sesle. “Seni vuran bendim.” “Ama beni iyileştirende sensin.”

Attığı bir fotoğrafa aldığı yanıt yüzünden telaşa kapılan İclal, paranoyak bir genç kızdır. Bu korkunun onu sürüklediği yeri bu kitabımda sizlere sunuyorum. *Bir texting kurgusudur!!

``Rüyamın sonunda sen gidiyordun.`` Dedim beklemeden. ``Ben senden bir adım öteye gidemem.`` ``Ya beni sevmekten vazgeçersen?`` ``Ölmek için fazla gencim elzem. Fazla genç.`` “Ben aklıma gelenlerin başıma gelmesiyle lanetlenmiştim. Hissettiğim şeylerin altında ezilmekle. Ve bir kez daha emin oldum. İsteklerim dünyaya çok ağır geliyordu. Hayal kurmak, kursağıma takılan nefesimden başka hiçbir şey etmiyordu.”

Birbirlerini aslında uzun zamandır seven ama bunu söyleyemeyen bir çiftin, bir akşam aynı yerde bulunmaları ve o akşam yaşanan bazı şeylerden sonra sevgili sanılmalarını ve bununla nasıl baş ettiklerini anlatan tatlı bir lise kurgusu.

Motor sesi geceyi yırtarken, herkes sustu. Aras Barut Karahan gazı sonuna kadar çevirdi. Bu onun kaçışıydı. Kurallardan… geçmişten… herkesten. Ama o gece… İlk kez biri yoluna çıkacaktı. Derin Soykan.

Ben bir aşiret kızıydım. Kurallar, beklentiler ve "uygun eş adayları" arasında sıkışmış bir hayatım vardı. Ama kalbim mi? O, kitaplarda okuduğum imkânsız aşklara çoktan kaptırmıştı kendini. Yanlış numaraya mesaj atmadım. Mafya babasına âşık olmadım. Ama gidip kendi ellerimle bir üsteğmene musallat oldum. Masal sandım. Klişe bir hikâye yazacağım sandım. Ama hayat, o klişeleri bile aratacak kadar acımasızdı. “En fazla ne olabilir ki?” dedim. Ve her şey, tam da o soruyla başladı.

Yazgı, dışarıdan bakıldığında sert, mesafeli ve kimseye eyvallahı olmayan bir kızdı. İnsanları kendinden uzak tutmayı öğrenmişti; çünkü yakın olan herkes bir şekilde can yakıyordu. Geçmişi, unutmaya çalıştığı anılarla doluydu ve o anılar, sandığından daha derin izler bırakmıştı. Hayatını kontrol altında tuttuğunu düşündüğü bir dönemde, karşısına Çağatay çıktı. Onunla ilgili duydukları, gördükleri ve inandıkları… hepsi içinde bir öfke büyütüyordu. Yazgı için Çağatay sadece bir insan değildi; geçmişindeki yaraların, güvensizliğin ve kırılmışlığın bir yansımasıydı. Bu yüzden ona karşı hissettiği şey sadece nefret değildi… daha karmaşık, daha tehlikeli bir şeydi. Arkadaşlıkların sınandığı, sırların yavaş yavaş ortaya çıktığı bu hikâyede, Yazgı hem çevresindekilerle hem de kendi içindeki karanlıkla yüzleşmek zorunda kalacak. Çünkü bazı gerçekler saklandıkça büyür… ve bazı duygular inkâr edildikçe insanı ele geçirir. Yazgı’nın en büyük savaşı, başkalarıyla değil… kendisiyle olacak.

Aynı okul, farklı sahalar… Biri file önünde hırslı bir voleybolcu, diğeri sahada gözü sadece golde olan bir futbolcu. İlk karşılaşmaları bir tesadüf değil, tam bir felaketti. Sözler sertti, bakışlar daha da sert… Ve ikisi de birbirinden nefret etmek için fazlasıyla sebebe sahipti. Ama bazı duygular, kurallara uymaz. Tıpkı ofsayt gibi… Kalp bazen yanlış zamanda, yanlış yerde atar. Ve işte o zaman… oyun değişir.

17 yaşında birbirinden habersiz olan ikizler ve yıllarca onların hasretini çeken Karademir ailesi Üvey ailesi ile birlikte Makedonya`da yaşayan Eftelya Tomris 5 yaşında kaçırılan ve yetimhanede büyüyen Emir Teoman Bu ikizler beklenmedik anda asla haberleri olmazken karşılaşırlarsa Ardından ise öz aileleriyle yaşamaya başlarlarsa Neler olur?

Bazen bir kalp, en çok sevdiği yerde kırılır. Bu hikâye, kaybetmenin ve yeniden bulmanın hikâyesi.

İlk kitabım bundan dolayı eksiğim kusurum falan olabilir mazur görün Lütfen OY VE YORUM okuyup geçmeyin please !!!

"Bazı mezarlar boştur, çünkü içindeki ölüler hâlâ aramızda yürümektedir." Sare, geçmişin üzerine çöken ağır kül tabakasının altında nefes almaya çalışan bir "Külçiçeği". Yaşadıklarını bir mutfağın buğusuna, sahne ışıklarının parıltısına ve en çok da derin bir sessizliğe hapseden genç bir kadın. Onun dünyasında dokunmak yasak, hatırlamak ise bir intihar biçimi. Ancak kaderin, yarım kalan hikâyeleri tamamlama gibi acımasız bir huyu vardır. Mahir Duru, yıllardır boş bir toprağın başında evladının yasını tutarken; yanı başında duran Yaman, bir yalanın gardiyanlığını yaparken vicdanının enkazı altında can çekişmektedir. Sırların, üzerine basılmayı bekleyen birer mayın olduğu bu hayatta Sare, celladına mı sarılacaktır? Kurulan tüm sahte dünyalar sarsılırken; ulaşılan o huzur taze bir başlangıç mı müjdeleyecek, yoksa her şeyi yakıp küle mi çevirecektir?

O bir kurak topraktı. Ne ben onun toprağında yeşermekten vazgeçebildim ne de o kurak toprağından sıyrılabildi. Zülayn Akdemir & Alparslan Dağhan

Gece henüz olacaklardan habersiz, klasik hergün oldugu gibi kötünün yanında iyi kalacak bir günün içine düştügünün farkındadır ancak ve sanki hiç bitmeyecek miş gibi hissetmeye başlamıştır fakat hayatının değişecegi günde bir o kadar yakındır...

Her şey, Gece`nin arabasının önünün kesilmesiyle başlar. Bu beklenmedik karşılaşma, onu Ayaz`ın karanlık ve tehlikelerle çevrili dünyasının içine çeker. Güç, sırlar ve kontrol arasında gelişen bu bağ, iki hayat için de geri dönüşü olmayan bir süreci başlatır.

Ruhefza; karanlık bir yetimhanede filizlenen bir canın, başkalarının yaşamını kurtarma pahasına verdiği savaşı anlatır. Hanne, küf ve pasın içinden çıkıp nefes olmaya ant içerken; Teoman, ölümü göze aldığı anda ona bağışlanan “Ruhefza’sını” aramaya başlar. Kaderleri kesiştiğinde; belki bu hayatları birleşecek, belki de gün olup dağılan iskambil kâğıtlarına işleyecektir.

"Dondurma istiyorum." Dedim büyük bir hevesle. O kadar uzun zaman olmuştu ki tatlarını bile unutmuşum. Yaz-kış, an farketmeksizin yiyebilirdim. Hatta Pamir`den sonra en çok sevdiğim şey dondurma olabilirdi. Göğsünde uzandığım beden kasılırken sertçe yutkunduğunu hissettim. Mırıldanırken belimdeki eli, kalçama doğru ilerledi. Pislik. Onun ne zannettiğini çok iyi biliyordum. "Dondurma mı istiyorsun sen ?" Kalçama inen eliyle hafif etimi sıkıyordu.Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Onu biraz kıvrandırmaktan zarar gelmezdi. "Hımm." Diye mırıldandım. Beni bir anda yatakta döndürerek altına aldı.Küçük bir çığlığın dudaklarım arasından çıkmasına engel olamadım.Kehribarları koyulaşmıştı.İçlerindeki o arzu dolu kıvılcımları görebiliyordum. Dudaklarıma uzanacağı zaman başımı yana çevirerek göğsüne elimi yasladım. Dudakları yanağımın üstünde durdu. Onu durdurmam gerekiyordu.Çünkü bir kere başlarsa bu yataktan kalkamazdık.Dondurma krizim tutmuşken istediği iş olamazdı.Belki daha sonra ama şimdi değil. "Pislik yapma Pamir ya ! Uzun süredir yemediğim için ateşim çıkmış gibi hissediyorum.Çikolata parçacıklı,fıstıklı ve vişneli istiyorum. Hepsini. Bütün çeşitlerinden istiyorum." İçim gide gide çeşitleri sayarken sanki gözlerimin önünde canlanıyordu yiyeceğim an.Ağzımın suyunun akıyor olmasından korkuyorum.Sessiz kaldığında yüzüne baktım. Bozulmuş bir ifadesi vardı ama bunun sahte olduğunu biliyorum. Tatlı tatlı gülümseyip yanağına uzunca dudaklarımı bastırdıktan sonra gözlerimdeki çocuksu ifadeyle hâlâ kıvılcımlar saçan kehribarlarının içine baktım. "Alacak mısın?" Yüzümü birkaç saniye inceledikten sonra içli bir nefesi ciğerlerine çekerek dudaklarıma kısa ama etkisi büyük bir öpücük bıraktı. Başını ağır ağır salladı ardından. "Peki alırım.Ama ateşini diğeri daha..."

SİL AKLIMDAN ANILARI Her şeyini kaybettiğinde,ölüm gelir aklına. Ölüm,mutsuz bir son değildir aslında. Ya belirsiz bir son,ya da bir kurtuluştur. Bu hikayede Nefes için ölüm,bir kurtuluşa dönüşür. Kırmızı güller,soldukça kararır.