Miray sabahları alarm çalmadan birkaç dakika önce uyanırdı. Sanki bedenine yerleştirilmiş görünmez bir saat vardı; hata yapmayan, ertelemeyi bilmeyen. Yatağından kalktığında odası her zamanki gibi düzenliydi. Perdeler tam eşit aralıktaydı, çalışma masasındaki kitaplar büyükten küçüğe diziliydi. Annesi bu düzene bakıp “olması gereken” derdi, babası ise sadece başını sallardı. Onların dünyasında Miray’ın başka bir seçeneği yoktu zaten. Ayna karşısında saçını toplarken yüzüne baktı. İfadesiz, sakin, mesafeli. Okuldakilerin bildiği Miray buydu. Kimsenin bilmediği ise bu yüzün ardında sürekli tetikte duran bir yorgunluktu. Yanlış yapma korkusu, yetersiz olma endişesi, bir anlığına bile kontrolü kaybederse her şeyin yıkılacağı hissi. Okula vardığında koridorlar gürültülüydü. Kahkahalar, bağırışlar, ayak sesleri… Miray bu kalabalığın içinden sessizce geçerken bakışlar ona takılırdı. Kimi çekinerek, kimi sinirle, kimi de düpedüz nefretle bakardı. O bakışlara alışmıştı. Hatta artık beklerdi. Sınıfa girdiğinde Batu çoktan yerindeydi. Batu, okulun merkezinde duran biriydi sanki. Yanında olmasa bile varlığı hissedilirdi. Rahat duruşu, kolay gülümsemesi, insanları kendine çeken o umursamaz güven… Kızların gözleri istemsizce ona kayar, erkekler ya onunla arkadaş olmak ister ya da onu geçmeye çalışırdı. Miray, Batu’ya baktığını kimse fark etmesin diye çantasını sırasına koymakla meşgul gibi yaptı. Onu izlemek tehlikeliydi. Çünkü Miray’ın içinde sakladığı şey, kontrolsüzdü. Batu’nun bir anlık gülüşü bile kalbinin ritmini bozabiliyordu. Batu ise Miray’a baktığında bambaşka bir şey görüyordu. Soğuk. Kibirli. Herkesi küçümseyen, kuralları kendi koyan bir kız. Miray’ın sessizliği ona göre bir üstünlük taslamaydı. Derslerdeki başarısı, öğretmenlerin ona olan saygısı, koridorda insanların yol vermesi… Batu’nun gözünde bunların hepsi Miray’ın “zorba” imajını besliyordu. İlk ders boyunca Miray not aldı, tek bir gereksiz hareket yapmadı. Batu arada sırada arkasını dönüp sınıfa bakarken gözleri istemeden ona kaydı. Miray’ın yüzünde en ufak bir duygu izi yoktu. Bu, Batu’yu daha da sinirlendiriyordu. Teneffüste sınıf hareketlendi. Miray yerinden kalktı. Tam o sırada Selin içeri girdi. Selin, kitaplarda sıkça rastlanan o “fazla iyi” kızlardandı. Yumuşak sesli, çekingen, insanlara çarptığında defalarca özür dileyen… Okula yeni sayılırdı ve henüz bu düzenin nasıl işlediğini tam kavrayamamıştı. Miray, Selin’i fark ettiğinde içinde tanımlayamadığı bir rahatsızlık yükseldi. Selin’in masumiyeti ona kendi olamadığı her şeyi hatırlatıyordu. Zayıflığı, korunmaya muhtaç oluşu… Miray bunu kendine bile itiraf etmek istemedi. “Yoluma bak,” dedi Miray, Selin çantasını düşürdüğünde. Sesi yükselmemişti ama sertti. Keskin. Selin telaşla yere eğildi. “Özür dilerim, ben—” “Her seferinde aynı şey,” diye devam etti Miray. “Biraz dikkatli olmayı denesen?” Sınıf sessizleşti. Herkes bu sahneyi bekliyormuş gibiydi. Tam o anda Batu ayağa kalktı. “Yeter,” dedi. Sesi netti, tartışmaya kapalıydı. “Abartıyorsun.” Miray başını kaldırdı. Gözleri Batu’nunkilerle buluştu. İçinde bir şeyler kırıldı ama yüzüne yansımadı. “Karışma,” dedi sakin bir tonla. “Seni ilgilendirmiyor.” “İlgilendiriyor,” dedi Batu. “Herkesi ilgilendiriyor. İnsanlara böyle davranman normal değil.” Selin şaşkınlıkla Batu’ya baktı. Birinin onun için ayağa kalkmasına alışık değildi. Miray’ın elleri yumruk oldu ama kimse fark etmedi. İçinde yükselen utanç, öfke ve hayal kırıklığı tek bir noktada düğümlendi. “Ne gördüğünü sanıyorsun?” dedi Miray. “Beni mi tanıyorsun?” Batu bir an duraksadı. Sonra omuz silkti. “Gördüğüm kadarı yetiyor.” Bu cümle Miray’ın içine işledi. Çünkü haklıydı. Batu sadece gördüğünü sanıyordu. Ve Miray kendini anlatabilecek biri değildi. Zil çaldığında herkes yerine döndü. Selin, Batu’ya çekingen bir gülümseme gönderdi. Batu da karşılık verdi. O an, Miray’ın kalbi gereksiz bir sızıyla burkuldu. Günler ilerledikçe Selin ve Batu’nun yakınlaştığı fark edilir oldu. Kantinde yan yana oturuyor, ders aralarında konuşuyorlardı. Selin Batu’nun yanında daha az korkak görünüyordu. Batu ise onun yanında daha sakin, daha yumuşaktı. Miray uzaktan izledi. Kimse Miray’ın Selin’e neden sert davrandığını bilmiyordu. Kendisi bile tam olarak bilmiyordu belki. Bildiği tek şey, Batu’nun gözünde her geçen gün biraz daha kötü biri hâline geldiğiydi. Akşam eve döndüğünde babası deneme sınavı sonuçlarını sordu. Annesi telefonunu neden sessizde tutmadığını. Miray cevapladı, dinledi, başını salladı. Odasına geçtiğinde kapıyı sessizce kapattı. Yatağına oturdu. Gün boyunca bastırdığı her şey şimdi göğsüne yığılıyordu. Başroller hep iyi kız mı olur bu kanunu kırmaya var mısınız Kötü kızın tarafındanda bakalım;)

...aşkında böylesi ayolll

Umarım beğenirsiniz

Bir bardaydık.Birini arkamda hissetim.Nefesi Alkol kokuyordu. "Selam güzellik.Bi dans-"arkadan yumruk geçirdiğinde onun kim olduğunu anladım. "Sen kime güzellik diyorsun lan!Canınamı susadın!"

`Geceleğin parlayan ay, sonsuza kadar gözler üstünden çekilmezmiş.` `Desene, çok koruyacağım seni o gözlerden.` ~ Oldukça varlıklı bir aileye mensup olan Ilgın Koralp -Vedat Koralp`in kızı- uzun zaman sonra, hem eski okulu burnunda tüttüğü için, hem de yeni okuluna ne kadar alışmaya çalışsa da beceremediği için, zor olsa da annesine kabul ettirerek eski okuluna nakil alır. Hiç sürmeden eski okuluna uyum sağlar, eski neşesine geri kavuşur. Fakat bilmez ki; koridorda çarpışıp argo yağdırdığı kişi onun `biricik öğreticisidir`. ___________ Ağır bir kitap değildir ! GirlxGirl bir kitaptır ! Öğretmen-Öğrenci arasında geçen hikayeyi konu alır ! Dilerim ki zevk alırsınız !

Yarı texting bir hikayedir.

2026 yılında dünya da bir salgın çıkar türkiyeye kadar yayılır ve herkesi etkisi altına alır hayatta kalanlar ve sağlıklı olanlar bir kaç topluluk oluşturur Işıl saye 20li yaşlarda bir üniversite öğrencisidir. Tek başına Hayatta kalmaya çalışırken işler yolunda gitmez ve bir adamla tanışır

Talya Kandemir için tenis, sessizlikti. Kendi çizgileri, kendi yalnızlığı ve kimseye anlatmadığı bir mücadele. Karan Keskin için basketbol, gürültüydü. Kalabalıklar, alkışlar ve herkesin gördüğünü sandığı bir hayat. Aynı okulda, iki farklı sahada yolları kesiştiğinde, asıl maç çizgilerin dışında başladı. Yanlış bakışlar, konuşulmayan cümleler ve büyüyen dedikodular… Bazen bir çiçek, bazen bir suskunluk her şeyi değiştirmeye yeterdi. Talya gördüklerine inandı. Karan anlatmadıklarına güvendi. Ama bazı şeyler açıklanmadığında, gerçek bile yanlış anlaşılabilir. Çizgilerin Arasında, iki farklı dünyada oynanan ama tek bir sessizlikte kaybedilen bir hikâye.

Bu kitabı sadece zevk amaçlı yazıyorum!!!Lütfen ciddiye almayın!!! yinede eğlenmek için okuyabilirsiniz okuyanlar için iyi okumalar

400 Kazanmak İçin Hatırlamak Zorundasın! Bir sabah uyandığında kendini, 13–19 yaş arası gençlerin katıldığı bir oyun geliştirme merkezinde buldu. Kim olduğunu bilmiyordu. Ailesine, geçmişine, hatta kendi adına dair hiçbir şey hatırlamıyordu. Artık yaz aylarında, ekranlar aracılığıyla halka sunulan oyun gösterilerinin bir parçasıydı. İzlenen, değerlendirilen, puanlanan biriydi. Farkında olmadan bir oyunun içine düşmüştü. Ve çok geçmeden, seyircilerin yıldızı olacaktı. ~ Not: Bir aksilik olmazsa her çarşamba yeni bölüm yayınlanacaktır.

Yokluğumda yaşattıklarımı temizliyorum

"Kimse Ahsen olmak istemezdi." "Ahsen bir gece de iki şeyini yitirmişti." Ahsen geçirdiği kazadan sonra hayatını, düzene sokmaya çalışıyordu. Geçici bir hafıza kaybına uğramıştı. En yakın arkadaşı Işık ona her anlamda destek oluyordu. Ancak geçmiş peşini bırakmaya niyetli değildi.

Sınıfın sesiz çocuğu ile sınıfın popüler kızının aşkı iyi okulmalar 🫶🏻🫶🏻

İlayda ailesi tarafından sevilmeyen birtek abisi tarafından sevilen bir kızdır voleybol kaptanlıgı yapıyordur ve macında hayatının askıyla karsılasıcagından habersizdir

Ailesi orta gelirli,çevresi geniş popüler bir kızımız burs ile özel okula geçiş yapıyor.Burada yeni arkadaşlıklar ve yeni bağlar kuruyor.Fakat burada olacakların tüm hayatını etkileyeceğini bilmiyor.

Derin, üniversiteye giden abisinin evinde bir süre kalmak için hazırlık yapar. Fakat abisinin yanında kalan ev arkadaşlarından habersizdir.

Arya 20 yaşında ailesi ile farklı şehirlerde halıyor bi kız kardeşi var adı Deniz 13 yaşında annesiyle babası anlaşamadıkları için ayrıldılar Deniz annesi ile kalıyor Babası ile kimse görüşmüyor. Arya meslek lisesinde yazılım okudu şu an Ege Üniversitesinde 4. Sınıf Hacker kızzzzzzzzz

aşk herşeyin üstesinden gelebilirmi…

Gerçek ailem kurguların da hep fakir kız zengin aile okuduk ama şimdi tam tersi bu sefer çok zengin ve güçlü kız ve fakir aile.

Bu ev beni tanıyor, ben bu evi tanımıyorum artık. Yedi yıl yetmiş yıl gibi. Bazı dönüşler eve değil, gerçeğe olur.

ESKİ BİR KİTAPTİ SİLİNMEDİ.

Aşık, oldum karanlığın. tam ortasında, kanlı bir adamın kalbinde kendimi buldum. Ama bu aşk, ruhumuda yakıp kül etti. O, gün güneş doğarken o,nunla yeniden doğdum..... Ve,o yere yığılırken bende onunla birlikte öldüm. Sensiz yaşamayı bilmez....` dediği gün, yaşamayı gerçekten unutum." Sensiz yaşamayı bilmem.....Bunu, Senden öğren medim."

Elif, genç yaşlarından itibaren ailesiyle yolları ayırmış ve bambaşka bir şehirde, küçük bir mahallede kendine sıfırdan bir hayat kurmuştur. Ailesinden hiç destek almadan hayatta kalabilme umuduyla çıktığı bu yolculukta gönlünü de hiç beklenmedik bir şekilde bir delikanlıya kaptırır. Hayatında her şeyin güzel gitmeye başladığı dönemde fark ettiği şeyle kendine kurduğu o peri masalı bir anda tepetaklak olur ve kendini bir anda kalbinin sahibi olan adamın, Yiğit Taşdemir`in, yanında bulur.

"Güzar, sadece bir son değil; küllerinden bile doğamayacak kadar yananların hikayesidir." Bazı hanedanlar kanla kurulur, bazıları ise o kanı sessizce içerek büyür. Malgacalar ve Mahvizerler... İki dev imparatorluk, tek bir taht ve binlerce yıllık bir nefret. Şehrin metalik gri gökyüzü altında, zekanın kılıçtan daha keskin olduğu bir Arena kuruluyor. Cellat; hamlelerini kimsenin görmediği bir satranç ustası, ailesinin soğuk ve bükülmez çeliği. Sürmeli; babasının göl kenarında öğrettiği o taş sektirme oyununu, şimdi düşmanlarının kemikleri üzerinde oynayan bir deha. Bir yanda Gidat’ın korumaya çalıştığı Mahvizer onuru, diğer yanda Cihangir’in yıkıcı gücüyle harmanlanmış Malgaca otoritesi... Ve bu iki devin arasında büyümüş, masumiyetleri yok olan Lavin ile her şeyden habersiz Arel. Oyun başladığında tek bir kural vardı: Ya şah olacaktın ya da piyon. Ama Sürmeli ve Cellat bir şeyi unuttular; oyun bittiğinde şah da piyon da aynı kutuya girerdi. Ve o kutunun adı, tarihin gördüğü en büyük yıkım olacaktı: GÜZAR.

“Bu kadar benden nefret etmenin bir sebebi olmalı.”Dedi tok ve ciddi bir sesle. Başımı dik tuttum. “Varlığın bile senden nefret etmeme sebep oluyor Emirhan.Yolumdan ve hayatımdan uzak dur,engel olma başıma..”