Bu hikâyede herkes bir sır taşır. Bazıları yaşatır... bazıları öldürür.

Ben Eda. Abim Eren ile İstanbul`da yaşıyorum. Ailem Ankara`da. Arada İstanbul`a bizi ziyarete geliyorlar. Bir de abimin en yakın arkadaşı Kerem var tabi. Kerem...

Hiçbir şey olmamış gibi çekip giden Yigit Kuplay ve arkasında bıraktığı enkaz... Yıllar sonra tekrar doğduğu şehire gelir ve onu görür: Gökçe Yener`i...

3 kız aynı eve çıkarken başına bunların geleceğini bilemezlerdi…

yeniden başlanan şeyler ve küllenen hisler

O an sonsuza dek sürecekmiş gibi gelmişti… (Bu hikaye gerçek hayattan kurgulanmıştır, hesabı iki yazar yönetiyor)

Abisinin ölümünden sonra yengesiyle evlenmek zorunda kalan genç bir adam. Kocasının vefatından sonra kaynıyla evlenen çocuğu olmadığı için üstüne kuma getirilen genç kadın. Mecbur bırakılan bir evlilik. .. Azad sevdiği kadın varken törenin baskısıyla yengesiyle evlenmek zorunda kaldı. Zelal’in kalbinde kocası varken onun kardeşiyle evlenmek zorunda kaldığı için isyan etti. Onun sesini duyan olmadı. Töre çocuk dedi. Zelal’in çocuğu olmadığı için üstüne kuma getirilen kadın kocasının sevgilisi olmuştu. Genç kadın yıkılmıştı. "Siz benim hayatımı elimden aldınız." Sesinde öfke ve isyan vardı. Yıllardır içindeki nefreti kusmaya başladı. Sevilay kocasının eski sevgilisi şimdi ise kuması olmuştu. Üstelik hamile olduğunu söylüyordu. "Bundan sonra benim için ölseniz de bir bardak su vermem." Gözleri buz gibi soğuktu. Kocasına dönerken içi yanıyordu. Derin bir nefes alırken en çok ondan nefret ediyordu. "Sen abinin emanetine değil yaradanın emanetine sahip çıkamadın." Azad tek kelime bile etmedi. Ama içinde bir öfke patlaması yaşıyordu. Derin bir nefes alırken abisinin telefondaki son mesajı gördü. Cihat öldüğü gün baktığında bu kadını katil ilan etti. " Sen bilmiyor musun? Abim senin yüzünden öldü. Eski sevgilin onu öldürdü." Genç kadın ona baktı. Sanki onun suçuydu. Hiçbir şeyden haberi olmadığı halde düşman ilan edilmişti. "Sana söyledim benim suçum değil eski sevgilim olmadı." Gözyaşları akarken yanındaki kadına bakmıştı. Genç adamın bakışları ona dönerken ona inanmak istedi. "Beni boşa gideyim bu evi bana zehir etme." "Boşanmam senden." "Talak hakkını aldım. Ve seni boşuyorum." Azad bunu yapacağını biliyordu. Derin bir nefes alırken elini sıkarken hamile sevgilisi ona acıyla bakıyordu. "Boşa beni." "Hayır gitmene izin vermem. Abimin ölümünden sorumlusun cenazeni anca alırlar." Zelal’in bakışları ona döndü. Gülmemek için kendini zor tuttu. "Ölen birini bir daha öldüremezsin." Ailesi dediği herkese dönerken içindeki nefreti kusmaya başladı. Madem öyle istiyorlardı. Zelal’in öfkesinden herkes kaçacak yer arayacaktı. " Ahım olsun iki cihanda mutlu olma. Sebepsiz yere beni suçladın üstüme kuma getirdin. Dilerim ki ahım evladını bulsun." Zelal’in ahı elbette çıkacaktı. Azad ona inanmak istemişti. Hem karısı hem sevgilisi arasında kalmıştı. Zelal buna nasıl dayanacak ve mücadele edecekti. Peki hamile kadın bunu kabul edecek miydi? Attığı iftira yüzünden bedelinin çocuğundan çıkacağını tahmin edecek mi?

skjhgdgdg dhcchcc

Lora dünyaya gözünü açtığından bu güne ailesi sandığı kişiler tarafından sürekli zorbalanmış sürekli aşağılanmış bir insandır gerçek ailesinide böyle sanıyordur ancak gerçek ailesi kızlarını çok seviyordur. İyi okumalarrr❤️

-çok güzelsin ama alay etmiyor

Meva Turgutlu (çilli, tesettürlü bronz tenli bie kız) burslu birde & Pars Çakırhan (yeşil gözlü, kumral oğlan) Diğer Karakterler : Gülce Kirmanlı, Efe Soydemir, Gökhan Sarıca

11. Sınıfta Okulu Değişen Aslı, yeni okulunda uğradığı zorbalıklar ve büyük tehditlerle baş etmeye çalışır bir yandan da yeni tanıdığı Ferit ile birlikte hayatın anlamını öğrenir...

Bir kızın sevdiği çocuk ile hikayesi..

normal gerçek ailem kurgusudur

❝Ve Cennetten bir parça çaldı, Cehennemin şerefine.❞ ••• Bu kurguda yer alan tüm karakterler, kurul ve kuruluş adları tamamen benim hayal gücümdür. *Bu kitaba hiç bir şekilde özenilmemelidir

Gece gözlerini kapattığında onu görüyordu. Karanlık, yakışıklı ve tehlikeli bir yabancı… Her rüyasında biraz daha yaklaşıyordu. Sesini duyuyor, kokusunu hissediyor, dokunuşunu teninde unutamıyordu. Ta ki bir akşam, yağmurlu bir sokakta onu gerçek hayatta görene kadar. Artık rüyalarla gerçeklik arasında bir fark kalmamıştı. Her bakışında kalbi daha hızlı çarpıyor, her karşılaşmada aklından bir parça daha kaybediyordu. Peki ya o da aynı rüyaları görüyorsa? Ya da… onu rüyalarına o mu çağırıyordu? Bazen bir yabancı, rüyalarında en çok tanıdığın kişi olur.

Herşey Eyşanın annesini ameliyat için hasteneye getirmesiyle başladı... Bu hikaye Aybarsın Eyşanın acılarını sarmaya çalışmasının hikayesi...

Aynı yetimahenede, odada kalan ve büyüyen sekiz kızlar ve yaşamları...

Elif bi dans akademisine gider ama oranın aslında halk oyunu kursu olduğunu öğrendiğinde işler değişir...

Ne demiş Bergen; “Sen Tanrı’sın affedersin, bağışlarsın kulum dersin. Neler çektim, sen bilirsin, Bütün zalim olanları… Sen affetsen ben affetmem.” Ne güzel demiş değil mi Haşmet? Hakkım helal değildir sana.

Kankiler bu kitap yazılacaktır zamanla sadece bana zaman verin iyi yazmaya çalışacağım seviliyorsunuz

Herhangi bir rastlantı belkide guzel bir hikayenin baslangıcıdır...

"Ne yapmayı düşünüyorsun?" Tomris elinde ki fotograflara baktı bir süre, sonra çocukluk arkadaşına döndü. Gözlerinde soğuk... insanı üşütücek kadar soğuk bir bakış vardı. Bir an için geçmişe gitti. Yaşayamadığı o çocukluğuna, gençliğine ve kısacık o an karşına çocukluğu geçip ona "neden" diyordu sanki. "NEDEN" Beyninin içinde dönen tek kelime neden? Arkadaşı bakıp tehlikeli bir gülüş attı o soğuk bakışlarla daha da tehlikeli bir hal alıyordu o gülüş. "Artık onlarla tanışma vakti geldi bence..."

"Bir gün hakkettiği değeri görmeyen çocuk ile sevgi görmeyen kız karşılaşır ve herşey orada başlar..."

Derin iyi. Gerçekten. Sadece; biraz fazla konuşuyor, biraz fazla gülüyor, biraz da hiçbir şeyi ciddiye almıyor gibi görünüyor. Ama bu normal. Çünkü ciddiye alınacak şeyleri şakaya vurmak daha kolay. Salıncaktan inemese bile gülebilen, açken insanlıktan çıkan, uykuyla ciddi bir ilişki yaşayan biri. Herkes onun rahat olduğunu düşünüyor. Derin de öyle düşünülmesini sağlıyor. Çünkü bazen "iyiyim” demek yerine gülmek daha kısa sürüyor. Çünkü gülmek, açıklama yapmaktan daha kolaydır. Ve kimse açıklama istemiyorsa sorun da yoktur. Değil mi?