Benim için arka bahçeye bir gül dikti annem 17. yaşıma girdiğimde. Dedi ki; "İnsan hayatı bir güldür. Ona sevgini, suyunu verip güneşini eksik etmezsen açar, lakin birini dahi eksik edersen solar.. Elbet solacak bir gün ama sen solmasını hızlandırma.. Bırak açsın.. Daha açamadan soldurma çiçeği." Annemin dediğini uyguladım. Her gün gülümün yanına gidip onu suladım, yapraklarını okşadım. Güneşini kesmeyeyim diye çok önünde bile durmadım. Ama ben soldum. Benden her ihtiyacımı kestiler. Ben solunca çiçeğim de doldu.. Solan çiçeğim karın altına gömüldü. Tıpkı benim çocukluğum gibi.. Sonra ben kar yığının altında çırpınırken bir evim oldu. Boynumdan ayırmadığım pusulam bana evimi gösterdi. Tüm yaralarıma yara bandı oldu. Benim kendime nasıl ev olacağımı öğretti ama o çoktan bana ev değil yuva olmuştu. Beni bir gül bahçesine getirdi. "Senin omzuna her bir yük eklendiğinde bir gül de bu bahçeye eklendi. Bu gülleri yetiştirip solmasını nasıl engellediysem senin solmanı da öyle engelleyeceğim." dedi. Beni o kar yığınının altından çıkarmadan benimle o yığının altına gömülmeye razı oldu. Bana ulaşmak için..

Tanrılar yoktu… Ama tanrıcılık oynayanlar vardı.” Bir zamanlar ölümün eşiğine bırakılmış bir kız çocuğuydu Lavinia. Ailesi, uğruna ellerini kana bulayan çocuğu bir gün bir yük gibi terk etti. Ama kader, acımasız olduğu kadar döngüseldi. Yıllar sonra, o terk eden aile yeniden onun kapısına geldi—bu kez sığınmak için. Lavinia artık yeraltı dünyasının en önde gelen isimlerinden biriydi. Kurduğu imparatorluk, kan ve zekâyla örülmüştü. Yalnız büyüdü, tek başına savaştı ve kendine ait olmayan bir soyadını küllerinden bir marka gibi doğurdu. Ama asıl savaş, ailesi yanında belirdiğinde başladı. Geçmişin sırları, gece gibi ağır ağır çöktü hayatının üstüne. Gerçek babasını öğrendi… Yıllarca onunla aynı masalarda oturmuş, aynı savaşın içinde çarpışmışlardı. Yüz yüze gelmişlerdi. Ama birbirlerinin kim olduğunu bilmeden. Ve şimdi Lavinia, sadece ihanetin değil, kaderin de tokadını yemişti. Bir yanda yıllar önce onu ölüme terk eden ailesiyle, şimdi o sır perdesi yırtılmıştı, ve ardında başka bir oyun başlamıştı. Öte yanda kanla kurulmuş bir tahtın üstünde her an devrilmeye hazır dengeler… Bu savaş ne sadece toprak, ne de saltanat meselesiydi. Bu, Lavinia’nın geçmişiyle yüzleşip kendi kaderinin iplerini yeniden örme savaşıydı.

Ben çok küçükken annem bana bir masal anlatırdı, ‘Kibritçi Kız’ annemin bana anlattığı ve dinlemeyi en çok sevdiğim masal buydu. Masal boyunca tüm duyguları yaşadığımı anımsıyorum. Çoğunlukla beni hayal kurmaya iteleyen bu masalın aslında ne kadar hüzünlü olduğunu büyüdükçe kavrayabildim. Üşümüş ve herkesin mutlu bir şekilde evinde kutlama yaptığı o soğuk kış gecesinde dışarıda donarak ölen küçük kız çocuğu. Yaktığı her kibrit tanesinde kendisini hayallerine teslim eden kız çocuğu… Mutlu olduğu hayallere. Sert ve soğuk geçen kış gecesine rağmen küçücük bedeninin dayanabildiği son raddeye kadar hayallerinden vaz geçmeyen çocuk. Hayatımın her evresinde, küçük kızın bu durumu beni çok farklı duygulara sürükledi. Sonuçta bir çocuk hikayesi olsa da benim aklımdan hiçbir zaman çıkmadı. Kendimi kötü hissettiğim anımda bir kibrit yakıp Kibritçi Kız gibi hayallerime izin verirdim.

Abimin arkadaşı

Altı yıl önce doğum yaptığı hastanede, bebeği karışan bir anne; Mihra İdil Gürsoy Babasının zoruyla 18 yaşında evlenmek zorunda kalan, onlarca kızdan sadece biriydi.Yağmurlu bir ekim akşamı evi terkettiğinde yanında olan tek şey karnındaki 9 aylık bebeğiydi. Çocuğunu kucağına aldıktan 6 yıl sonra,doğum yaptığı hastanenin onu arayıp çocuğunun o gün hastanede karıştığını söylediğinde hayatındaki en büyük şoku yaşamıştı. 6 yıldır oğlu olarak bildiği çocuğu,aslında onun oğlu değildi.Yıllar önce aslında bir kız çocuğu doğurmuştu. Şimdiye kadar hep karışan bebek klasikleri okuduk.Peki ya bu sefer bebeği karıştırılan bir anne okursak? "Benim anılarım,sadece yaralardan ibaretti." [2042024]

Tarih 19 Martı gösterirken saatler 19.00`da durdu. Büyük bir patlama sesi ile şehrin her bir yanına çocukların acı çığlıkları oldu. Eflatun Kırca geçmişin kinini omuzlarında taşıyan kadın. "Geçmişin yükünü omuzlarımda taşıyorken bir de seni severken omuzlarıma yük bırakma, Onat"

Ailesinin işi için bi çocukla tanıştırılıp nişanlandırılan Umay uğradığı ihanete karşı nasıl bir tepki vericek!?

Bir kızın hayat hikayesi....

"Senin bir gülüşüne ölürüm ben Asel. Nedir bunun adı aşk mı sevgi mi sevda mı.. "

Egemen, henüz çocuk yaşta hislerini ve kimliğini keşfetmeye çalışırken, çevresinin katı önyargıları ve kurallarıyla yüzleşir. Ailesinden öğrendiği kısıtlamalar, okulda karşılaştığı yeni arkadaşlar ve ilk aşkın karmaşasıyla birleşince, onun için dünya hem büyüleyici hem de korkutucu bir yer haline gelir. Yağmur altında geçen sessiz anlar, gençliğin masum hataları, arkadaşlıkların sınandığı ve kalplerin çarpıştığı anlar… Bu hikâye, aşkın ve kimliğin keşfini, toplumsal yargılara rağmen cesurca hissetmenin hikâyesini anlatıyor. Duyguların baskın, duyguların saf; sevginin ise sınır tanımadığını hatırlatan bir gençlik hikâyesi.

Moda iconu İnci yıldırım’ın Soykan ailesinin biricik torunu Alaz Soykan’ın Maçına katılması ve aralarındaki kıvılcım iki dusman ailenin çocukları kaderi bozacaklar mı

Karşımda duran adama baktım. Çenemi iyice kaldırarak gözlerimi koyu kehribar gözlerine diktim. Adem elması kavislenirken dudağımın kenarı yukarı doğru kalktı. "Ne oldu Akbora korktun mu?" O kendini bana daha çok yaklaştırırken konuşmaya devam ettim. "İnsanlara o kadar yargı dağıtıyorsun; gücün görücü usülü aldığın karına mı yetmedi?" Elleri saçlarımla buluştu. Parmakları sarı saçlarımın arasında gezinirken "Gücüm bir sana birde kızıma yetmiyor be Zifos." Elini yanağıma koydu. "Ya bir gün gözlerini benden çekersen? O zaman kahrolurum Berfin. Unutma, yağmur olmadan fırtınanın olması imkansız. Sen olmadan ben olamam."

Ölmek üzere olan bir kız ne kadar mutlu olabilir ki

Üvey Bi kızdı olanlardan en çok etkilenen o kız Asya 16 yaşına kadar dayandı ama artık dayanacak takati kalmamıştı karar vermişti gerçek ailesini bulacaktı

Her gece gökyüzü daha da çok kararıyordu sanki. Her gece bir yıldız can veriyor, yavaş yavaş sönüyordu gökte. Şayet ölen insanların yıldıza dönüştüğüne dair saçmalıklar gerçekse günahkar insanların yıldızlarıyrı belki de bu karanlığın suçlusu. Siyah ışık saçar karartırlardı diğer yıldızları. Onların karanlığı engellerdi aydınlığı...

Havanın oldukça sisli ve karanlık olduğu bir sabah SEVİNCE Mahallesi küçük bir kız çığlığıyla uyandı. Kimse bu çığlığa kulak vermezken öğle saatlerinde herkesin televizyonundaki haber kanallarına, telefonlarındaki haberlere bir son dakika haberi geldi: "SON DAKİKA! SEVİNCE SOKAĞI`NDA BÜYÜK KAYIP! 7 Yaşındaki Azra TEKİNA sabah saatlerinde ortalıktan kayboldu, mahalle sakinlerinin duyduğu çığlığın Azra`ya ait olduğu düşünülüyor."

Korkusuz gecenin korkaklarıydık biz. Kimisi başarısızlıktan. Kimisi karanlıktan korkuyordu. Biz kendi kendimiz yaralarını sarıyorduk

Ben, gölgedeydim çünkü ne yaparsam yapayım sanki hep bir insanın hatta bir ağacın bile gölgesinde kalıyordum...

“Kaldırım Taşlarından Şampiyonluğa”, İstanbul’un arka sokaklarında top koşturarak büyüyen bir çocuğun; yoklukla, adaletsizlikle ve sakatlıklarla savaşarak dünyanın en büyük futbol yıldızına dönüşme hikâyesini anlatıyor. Mahalle aralarından başlayan bu serüvende; dostluklar, hayal kırıklıkları, aile bağları, başarı baskısı ve zaferin gölgesindeki yalnızlık tüm gerçekliğiyle okura sunuluyor. Bu roman, pes etmeyenlerin, hayal kuranların ve mücadele edenlerin hikâyesi…

Klasik gerçek ailem kitabı kitap bulamadıysanız bu kitabı okuya bilirsiniz✨💓

Türkiyede çok ünlü bir grubun lideridir ve üyesi olan eda arden gizli olan mafya babasını herkeze açıklar ve peşine mafya örgütünün lideri peşine düşer ve ateşler yanmaya başlar.

Bugün güzel bir gündü. Sabah her zaman ki gibi erken uyanmış çok mutlu bir güne daha başlamıştım. Annem harika bir kahvaltı hazırlamıştı. Her şey böyle gidebilirdi. Eğer o gün bugün olmasaydı.

Abimin arkadaşı temalı mahalle hikayesi buyrun ahali

"O silahı elinden indir!" Dediğimde yan duran vücudunu bana doğru çevirdi ama o silah abimin alnına daha çok yaslandı. "Yoksa?" Diye soruşu meydanda ki bütün insanları endişelendirmeye yeterdi. Çenemi herkesin inadına dikleştirip "Yoksa sana yemin olsun ! Bu meydanı kanınla yıkarım!" Diye bağırdım. "Efsun!" Diyen abime bakmadım, yüzü kan içindeyken ona bakıp gardımı düşürebilirdim. "Demek kanım ile yıkarsın ha !" Dediğinde fısıltısı bile meydanı inletti. "Azad ağa, yaparım bilirsin! Bu seni ilk vuruşum olmaz!" Deyişim onun kaşlarını çatarakken kalabalıktan bir kaç kişinin kaçmasına sebep oldu. Koskoca Mardin! En iyi o bilirdi yıllar önce nasıl AZAD KARAASLAN`ı gözümü bile kırpmadan vurduğumu. O gün Mardin yasa bürünürken Diyarbakır`da zılgıtlar eşliğinde bir çok kapıda düğün yapıldı. Ben EFSUN ŞANLI... Yıllar önce babamın kanını akıtan adamın kanını bu meydanda dökmüştüm. Zerre korkmadan, zerre aşkımı aklıma getirmeden. Bunu tekrar yapacağımı onun gibi Mardin de biliyordu. "O halde durma, yine elin titremesin!" Dediğinde onunla beraber tetiği indirdim. Arkamda koskoca Diyarbakır`ın en büyük aşireti olan Şanlı Aşireti vardı. Benim Aşiretim! Onun da arkasında Mardin`in en büyük aşireti olan KARAASLAN aşireti vardı. Liderliğini onun yaptığı Aşiret. "Abi`mi bırak azad ağa!" Dedim durması için. "Babam gibi onun da kanını akıtmana izin vermem! Babamın kanı için sadece senin kanını döktüm ama Vallahi, Billahi ve Tillahi abim için ailende ki herkesin kanını dökerim!" Diye devam ettim. Uğultular arttı da arttı.

Derin`e ailesinin trafik kazasında öldüğü söylendi. Peki ya öyle değilse? Şimdi ise ailesinin intkamini almaya çalışıyor fakat intikam alırken bir şeyi unutmamalı onun peşinde bir katil var !