Su kaçırıp onları yasal yollarla satan mafya örgütünün eline düşmüştür ama bunu istemiyordur kaça bilecekmi yoksa boynumu eğecek

Akıl hastanesinde bipolar bozukluğu hastası taşıyan özge bir gün odasında ölü bulunur. Özgenin ölümü ise kayıtlara intihar diye geçer. Ama özgenin kız kardeşi algın ablasının intihar değil bir cinayete kurban gittiğinden şüphelenir. Katili bulmak için ise şizofrenlik rolü yaparak ablasının kaldiğı hastaneye yatırılır. Ve hastanede katili bulmaya çalışır.

Üniversitede başlayan bir hikaye.

Yağmurun altındaydık. Biz yürümeye devam ederken, "üşüdün mü?" diye sordu. "sen varken mi?" diye cevap verdim.

Bir mafya grubu bir mesajı yanlışıkla başka birime atarsa ve o kişi hacker bir kız çıkarsa en fazla ne olabilir ki?

Okulunu değiştiren üç kız yeni gittikleri okulda üç zorba erkekle tanışırlar.

Küçüklüğünde kötü biri oldu o küçük hırsız... Kötü olmasaydı yaşatmazlardı onu. Kim bilir belki de bilmediği bir kişi tutar onun elini? İyi okumalar eğlencesine yazıyorum ilk kez kendimce umarım edebiyata saygısızlık etmiyor olurum. 😚💜

Bu hikaye, iki intikamcının birlikte çıkarttığı intikam ateşinin gittikçe aşkla harlanmasını anlatacak. Peki siz, bu ateşi okumaya hazır mısınız? Talia Katy ve Minho Slav artık aynı ateşin içindelerdi.

“Bu hikayeyi başlatmayan ben olabilirdim ama bitiren kişi kesinlikle ben olacaktım.”

" Naptın be nemrudun kızı ?" " Ne yapmışım ki ?" " Beni kendine çok pis âşık ettin. "

Asteğmenim, söylesenize bu cehennemden ne zaman kurtulacağım?

Benim adım Peri. Bu ismi duyunca aklınıza masallar, ışıklar ve kanatlar gelmesin. Benim hayatım, karanlık bir masalın içindeki solgun bir gölge. Her şey, ben nefes almaya başladığımdan beri böyleydi. Çocukluğum, gürültüyle tanımlandı. Camların kırılma sesi, annemin sessiz hıçkırıkları ve en kötüsü, babamın öfkeyle yükselen o boğuk sesi. Babam... O, benim için sevgi değil, daima bir tehlike kaynağı oldu. Küçüklüğümden beri, vücudumda sürekli açıklanamayan morluklar taşıdım. Okulda "Nereden geldi bu?" diye sorduklarında, dudaklarım titrerdi ama asla cevap veremezdim. Çünkü gerçeği söylemek, evdeki dehşeti ikiye katlamak demekti.

Bazen insan uzun zamandır aradığı şeyi uzaklarda ararmış, ya aradığı şey bunca zamandır yakınındaysa? Çocukluktan beri bir birine bağlı olan iki insanın önceden belirlenmiş olan kaderlerini kim değiştirebilir ki? Bursa`dan sadece okumak için Trabzon`a gelen Efsun Aras, aniden çocukluk aşkıyla karşılaşacağını nereden bilebilirdi ki? ... Pastamı yerken sanki biri tarafından izleniyordum, başımı kaldırdım ve tam karşımda bir çift yeşil gözle karşılaştım. Bakışları yüzümü süzüyordu, gözleri alnımdan kaşlarıma daha sonra gözlerime, burnuma ve en son dudaklarıma baktığını gördüm. Midem kasıldı. Acaba dudağımda çikolata mı vardı, telefonu açıp kameraya baktım hiç bir şey yoktu yüzümde, o zaman bu adam niye öyle bakıyor? Deli midir ne. Telefonuma baktığımı görünce dudağının kenarında silik gülümseme oluştu, bana bakarak yanında ki adamın kulağına bir şey söyledi o da bana bakarak ifadesiz yüzüyle başını salladı. "Şey kızlar artık gitsek mi. " kızlara bakarak söyledim. "Bence de artık kalkalım. " diyerek Zeynep beni onayladı. Kızlar ile masadan kalktık ve kasaya doğru ilerledik, ödememizi yaptıktan sonra kapıya doğru yürüdük. "Bakar mısınız lütfen."

Yirmi beş yıldır, ismim, ailem ve yaşadığım şehir (İstanbul) dâhil olmak üzere hayatıma dair bildiğim her şeyin kusursuz bir yalan olduğunu öğrendim. Ailemin evindeki eski bir evrak çantasının derinliklerinde, tesadüfen bulduğum yıpranmış bir not ve bir kayıp doğum belgesi, tüm geçmişimi küle çevirdi. Belgeye göre, ben onlara "ait" değildim. Yıllardır beni koruyup büyüten insanlar, bu sırrı onurlu bir amaç uğruna saklamış olsalar bile, kendimi boşlukta asılı kalmış gibi hissediyordum. Bu ihanet duygusu, bu kimliksizlik beni boğarken, sığınabileceğim tek liman olan Koray’ın dairesine attım kendimi. Koray, benim çocukluk arkadaşım, sırdaşım, hayatımdaki tek sabit gerçekti. Gözlerimdeki yıkımı görünce, her zamanki sarsılmaz, mantıklı tavrıyla yanıma geldi.

Hikaye, geçmişte travmalar yaşamış dört arkadaşın olduğu bir okulda geçiyor. Okula yeni gelen Gece, arkadaş grubuna katıldıkça hem onların geçmişte yaşadığı travmaların izlerini öğreniyor hem de okulun gizemli sırlarını keşfetmelerine yardım ediyor. Böylece arkadaşlık, cesaret ve sırların çözülmesi etrafında ilerleyen bir macera ortaya çıkıyor.

Bir gün kavga etmem yüzünden arkadaşlarım ile başka bir okula gitmeye başladım fakat inatlaştıgım çocugun gelecekteki herşeyim olabikecegini nereden bilebilirdim ki??

Mardin’in tarihi ve kültürel dokusu içinde geçen, berdel usulü evliliklerle birbirine bağlanmış iki büyük ailenin iç içe geçmiş yaşamları. Gizli kalmış bir bebek değişimi, yıllar sonra açığa çıkacak bir sır ve bu sırra ulaşmaya çalışan genç bir kadının yolculuğu… Sizleri bekliyor

Bazı aşklar söylenmez. Bazı isimler sadece içten, sessizce fısıldanır. Çünkü söylenirse bozulur, duyulursa biter, yaşanırsa yok olur… İnci, birlikte hiç yürünmemiş yolların, hiç tutulmamış ellerin, hiç söylenmemiş “seni seviyorum”ların hikayesi. Aynı sınıfta, aynı koridorlarda, aynı kalabalıkta… Ama farklı dünyalarda yaşanan bir aşk hikayesi. Çağan, her gün başkasına gülümserken, İnci ise her gün onun adını içinden tekrar etti. “Adını Söylediğim Gün” İnci’nin Çağan’a asla dokunamadan ama ondan asla kopamadan yaşadığı bir aşk… Ve en sonunda anladı, bazen içinden yaşanan aşk, en gerçeğidir…

Aşka inanmayan Hale yeni okulunda aşkın kapısını çalmasına kayıtsız kalamazsa ne mi olur? İşte bunun cevabını beraber bulacağız. "Aşk mı? Şaka yapıyor olmalısın" "Şaka sandığın şey senin bütün ruhunu ele geçirdiğinde ne yapacağını çok merak ediyorum Hale." "Öyle bir şey olmayacak." "Bu lafları sana bir bir yediricem."

Seni seviyorum camdaki kedi...

Bu benim ilk kitabım olucak henüz daha küçüğüm zaten ama yine de beğeneciğinizi düşünüyorum lütfen ön yargılı olmayın ve hem oy verip hemde yorum yaparsınız çok sevinirim. Genç Kurgu Genç Kız Edebiyatı

Tek bir haftada dünyan başına yıkılabilir mi? Acı bir deneyimle bunu tatmıştım. tek bir haftada öz ailem sandığım kişiler ailem değil şehrim dediğim yer ise şehrim değildi. 17 Yılım saçma bir tehdit yüzünden yalan olmuştu.

Sessizlik Kaç Ton Yalnızlık Birikince Başlar? Adım Karden, soyadım Deniz. Gözlerim için herkes "Soyadından almışsın gözlerini" der. Neden mi? Gözlerim deniz gibi parlak ve huzur verici. Ama bu gözleri bırakın, ben o kadar huzurlu değilim. Hayatım bir filmden ibaret; bazı sahneleri güzel, bazı sahneleri acı dolu, sevimsiz, kalp kırıcı... Ve bazen hayat öğretiyor bağıra bağıra susmayı. Ben de öyle yaptım. Bağıra çağıra sustum. Boğazımda kalan acı hissi, bana sessizliğin ne olduğunu öğretti. Kırılmış biri, öyle güzel susar ki, öfkesine bile hasret kalırsın. Kapkaranlık odamda yeni bir günü karşıladım. Ama nasıl bir gün olacaktı bu, bilmiyordum. Hayatım siyah ve beyaz gibiydi; ne griye izin var ne de renklere. Perdelerimi açtım. Karşımda masmavi bir gökyüzü ve yemyeşil bir orman belirdi. Dedemden kalma bu evde, dağın eteğindeki beş evden birinde yaşıyordum. Annem işleri gereği sürekli yurt dışındaydı. Babam... Babamı anlatmaya kelimeler yetmez ama anlatmamaya karar verdim. Camı açtım. Yağmur yeni dinmişti. Toprak kokusu İçimi sarmıştı. oyalanmaya vaktim yoktu. Okula geç kalacaktım. Dolabımı açtım; siyah, siyah, siyah... Sanki renkler bana darılmış gibi. Siyah bir sweatshirt ve eşofman seçip üzerime giydim. Lenslerimi taktım. Masmavi gözlerimi gizlemek için kahverengi lensler. Neden mi? İnsanların "Gözlerin ne kadar güzel!" demesinden hoşlanmıyorum. Oyalandığım her saniye güzel bir günün ihtimalini daha da azaltıyor gibiydi. Saçlarımı çözdüm, siyah teller belime kadar uzandı. Tarağımı alıp dikkatlice taradım. Çantamı hazırladım, Ateş`in yanına inmeden önce bir nefes aldım. Bahçede beni bekliyordu. Ares benim tek sadık dostum, üzgün anlarımın sessiz tanığı. Kapıyı açar açmaz bana doğru koştu ve tüm sevgisini gösterircesine üzerime atladı. Okula giden patikada yürürken telefonuma Nazlı`dan bir mesaj geldi: Nazlı: Hayattımmmm, okula geldimmm! Hadi bekliyorum seni! Nazlı, benim tam zıttım. Hayat dolu, renkli, enerjik birisi. Ne zaman yanında olsam Şeker dükkanına girmiş siyah bir ruh gibi hissediyorum. Pembe, sarı ve mavi renklerden şımarık bir ahenk yaratır. Ben: Geliyorum, Nazlı. Bekle birazcık. Okulun kapısında Nazlı`yı gördüm. Yine pembe giyinmişti. Bir an için midem bulandı; fazla pembeden kusacak gibi hissettim. Ama Nazlı her zamanki gibi neşe saçıyordu. Bana doğru koşarak şöyle dedi: "Bugün motor yarışları var. Bakalım `seninkini` orada görecek miyiz?" "Benimki mi?" dedim. Kalbim sözlerimle çelişiyordu. "O`nu" görmek istiyordum ama görmekten de korkuyordum. Nazlı devam etti: "Sen onu seviyorsun. Saklama Karden. Seviyorsun işte!" Bir damla yaş yanaklarımın arasından sıyrılıp yere düştü "Hayır hayır ben o manada demedim yapma" dedi Nazlı "Karnım ağrıyo onda oldu yok birsey" dedim ve göz yaşımı elim ile sildim. Eve gitmek istedim ormana çıktım. Sessizliğin ortasında dizlerimin üzerine çöktüm ve kendimi bıraktım. Ne kadar ağlarsam ağlayayım yetmiyordu. Düzelir mi her şey? Arkamdan gelen bir çatırdama sesi ile irkildim. Kalın bir erkek sesi duydum: "İyi misin?" Başımı çevirdiğimde o yüzü gördüm. Kamir Mirazlı. Onunla yan yana geldiğim her anda içimde ölmüş kelebeklerin kanatları tekrar canlanıyordu. Ama bir yandan da beni paramparça ediyordu. "Hey, sağır mısın? Sana diyorum," dedi. Yüzünü sürekli gözümün önüne getirirken bile ne diyeceğimi bilemedim. " iyiyim." Dedim ama içimden gelen "Hiç değilim" sesini susturdum. Ayağa kalkıp oradan uzaklaştım. Arkamdan bir adım sesi duyduğum an kalbim çöküyordu. Her şeyi söylemek istiyordum. Ama hayatta bazı sessizlikler çok şey anlatır. Ve ben o sessizliğe sığınıyordum. Eve vardığımda kendimi tükenmiş hissediyordum. Kapıyı kapattım, çantamı bir köşeye bırakıp odama doğru yürüdüm. Yatağıma uzandım ve tavana bakarken gözlerim doldu. Gözyaşlarımı sildim, ama durduramıyordum. Göz kapaklarım yavaşça kapanırken kendimi bir anda uykuya teslim ettim. Uyandığımda hava çoktan kararmıştı. Hâlâ yorgun ve halsizdim. Su almak için masama yöneldim. Tam bardağa uzanıyordum ki, dengesiz bir hareketle masaya çarptım. Bir acı hissettim ve elimle alnıma dokunduğumda sıcak bir kan sızıntısı fark ettim. Panikle yerimde doğrulmaya çalışırken dış kapının zili çalmaya başladı. Zil durmuyordu. Kalbim hızla çarparken kendimi kapıya doğru yönlendirdim. Yürürken başım dönmüştü duvardan destek alarak kapıya yöneldim kapının kolunu aşağıya indirdim ve bayıldım. "Karden! Uyan! Ne oldu sana?" dedi, sesindeki endişeyi hissettim. Yerde hareketsiz yattığım yerden beni kaldırdı ve yatağa yatırdı. Başımda bir şeylerle uğraşmaya başladı, sanırım ilk yardım yapıyordu. "Kanıyordu," dedi. "Ama şimdi iyisin. Hadi, bir şeyler içip sakinleşelim." Kamir`in yardımıyla doğruldum ve bir süre sessizce bekledim. Sonra mutfağa gidip kahve yaptı ve bir fincanını bana uzattı. Fincanı alırken ellerimin titrediğini fark ettim. Sessizlik uzun sürmedi. "Karden... Gözlerin neden bu kadar siyah?" diye sordu birden. Bu soru beni hazırlıksız yakalamıştı. Başımı öne eğip cevap vermedim. Etrafıma bakınıp konuşmayı değiştirecek bir şey arıyordum. "Kamir, kahveni içtiysen gidebilirsin," dedim soğuk bir sesle. "İyiyim ben." Sözlerim, aramızdaki ince ipi kopardı sanki. Kamir bir süre duraksadı, sonra sessizce kalktı ve kapıya yöneldi. "Yarın görüşürüz," dedi. Arkasından hiçbir şey söyleyemedim, sadece susup bekledim. Kapı kapanınca odanın tekrar sessizliğe büründüğünü hissettim Tavana bakarak içimdeki sessiz karmaşayı dinledim. Bir yandan Kamir`in sorusu zihnimde yankılanıyordu, bir yandan da o soruya neden cevap veremediğimi düşünüyordum. Kamir gittikten sonra evdeki sessizlik daha da ağırlaşmıştı. "Kalbin gözlerin ne giyerse, gözlerine onu yansıtır." Kamir gitmişti. Ev sessizdi. Ben ise hâlâ pencere önünde, geceye bakıyordum. Gözlerim kapalıydı. Ama zihninde bir cümle dönüp duruyordu: "Gözlerin neden bu kadar siyah?" Bir an için ellerimi yüzüme kapattım. İçimde öyle derin bir şey kımıldadı ki, sanki yıllardır sakladığım bir sır, kalbimden dudaklarına doğru yürümeye başladı. Fısıldar gibi söyledim: "Çünkü ben kalbimi siyah giydirdim, Kamir..." Derin bir nefes aldım. Gözlerimi açtım ve pencereye yansıyan kendi siluetime baktım. Kalbimin mavi olduğunu biliyorum. Ama onu yıllar önce toprağa gömdüm. O gün karar verdim... Mavi bana yakışmıyor diye. Huzur bana yakışmıyor diye. Sevilmek bana lüksmüş gibi geldi Bir adım geri çekildim. Aynaya yöneldim. Kendi gözlerime uzun uzun baktım. Gözlerim siyah. Ama derininde bir titreşim vardı. Minicik, mavi bir hatıra gibi. "Gözlerim aslında mavi... Ama artık siyah görmek istiyorum. Çünkü siyah saklar. Siyah susar. Siyah anlamaz gibi yapar..." Bir damla gözyaşı süzüldü. Bu kez gözyaşım siyahtı sanki. Ağırdı. Karaydı. Ama içimden bir ses fısıldadı: "kalbimi soyarsan... gözlerim tekrar maviye döner." Kafamdaki karmaşayı susturmak istercesine kendime sarıldım. O sırada bir düşünce belirdi: Neden bu kadar saklıyordum? Neden kendimi siyah bir duvarın arkasına hapsetmiştim? Belki de cevap vermemek, kendi sırlarımla yüzleşmekten kaçmaktı. Sabah olduğunda gözlerimi açtığımda garip bir huzur hissettim. Sanki gece boyunca zihnimde dönüp duran sorular bir nebze hafiflemişti. Yine de doğrulup kapıya doğru yürüdüm. Kapıyı açar açmaz Kamir`i gördüm. Elinde bir termos vardı, hafif bir tebessümle bana bakıyordu. "İçeri gelmek ister misin?" diye sordum istemsizce. Kamir`in yüzünde şaşkınlıkla karışık bir rahatlama belirdi. Kafasını hayır manasında salladı. "Peki" dedim ses bir şekilde Kamir’in duymasını imkanı yoktu Yeni bir gün başlamıştı, ama bu sefer içimde ufak da olsa bir değişimin kıvılcımları hissediliyordu.

Zaman Kulesi, bilinen tüm yaşamsal döngülerin dışında konumlanan tek yapıdır. Görevi, dünya düzenini tehdit eden Mahşer Açılımlarını tespit etmek ve bu açılımların gerçekleştiği kök anlara müdahale etmektir.Kule, bir açılımın yaklaştığını yalnızca anormalliklerin kesiştiği çizgiden anlar.Bu çizgi, dört farklı insanın yaşamında eş zamanlı olarak belirir.Bu kişiler birbirlerini tanımasalar da, kararları aynı kapıya dokunur.İşte bu nedenle dört aday, Kule tarafından seçilir ve kaderlerinin kırıldığı ana, yani 45 günlük görev süresi olarak gönderilir. kader ancak geriye gidilerek yeniden yazılabilir. Dört aday, aynı anda aynı bilinmeze yürür. Birbirlerini tanımasalar da, birbirlerinin kaderidirler.Ve unutulmamalıdır: “Bazen sınanan şey zaman değildir; zamanın içine gizlenmiş sensindir.”

...Doğru bildiklerin yalan olduğunu gerçek sandığın herşeyin aslında bir plan olduğunu öğrenmesine rağmen gülüşünü ve neşesini asla kaybetmeyen güneş`in yeni ailesi ile neler yaşayacaktır