keşke gercegi bilse

Engelli bir kadın ve bir ağa, berdel mi olacak???

Maya Köksal, lise yıllarında geçirdiği trafik kazası nedeniyle bacaklarını kullanamayan genç bir kadındır. Ailesinin tek kızı olan Maya, hayatını tekerlekli sandalyesiyle sürdürürken insanların acıyan bakışlarına alışmıştır.

Bir gün ağabeyi Ahmet`in, Azer Bozdağlı`nın kız kardeşine yaptığı büyük bir kötülük ortaya çıkar. İki güçlü ailenin arasında büyük bir kriz çıkar. Ahmet`in öldürülmesini engellemek için aileler berdel kararı alır.

Berdelin diğer tarafında ise Maya vardır.

Maya, kendisini istemediğini açıkça söyleyen Azer Bozdağlı ile evlenmek zorunda kalır. Azer başlangıçta Maya`nın engelli olması nedeniyle bu evliliğe karşı çıkar. Maya ise onun acımasına veya kendisini eksik görmesine izin vermemeye kararlıdır.

Ateş Karaca. Kendi hâlinde, iç dünyasıyla savaş içinde bir çocuk. Çöküşün eşiğinde olduğunuzu düşünün, dibe batmaya ramak kalmış ama hâlâ bir umut bulduğunuz o incecik dala tutunuyorsunuz eliniz kayana kadar. İşte Ateş de böyle tutunuyor bazı şeylere, en çok da hayata. Küçük tilkisi olmasa, söylesenize ne yapardı bu çocuk?

Gerilim var, mizah yok, eğlence yok, acı ve gerçek hayat var, zorluk ve bıkkınlık var, mutsuzluk var...

adasdasddasdasdasdadasdasddasdasdasdadasdasddasdasdasdadasdasddasdasdasdadasdasddasdasdasdadasdasddasdasdasdadasdasddasdasdasdadasdasddasdasdasdadasdasddasdasdasdadasdasddasdasdasdadasdasddasdasdasdadasdasddasdasdasdadasdasddasdasdasdadasdasddasdasdasdadasdasddasdasdasdadasdasddasdasdasdadasdasddasdasdasd

Ben Anka. Anka Phoenix. Namıdiğer Son Anka...

"Herkes pürüzsüz bir hayat yaşadığımı sanıyor. Oysa ben, her gece ekranımdan taşan o sessiz çığlıkların altında boğuluyorum." ​Dışarıdan bakıldığında her şeyi tam, hayatı kusursuz ve imrenilen bir kız... Ama camdan bir kulesi olanların bildiği tek bir gerçek vardır: Cam kırıldığında, izleri en çok canı yanan taşır. Ta ki kendi sınırlarını bilen birisiyle karşılaşıncaya kadar... Bir karşılaşma, insanın üzerindeki tüm baskıları yıkıp kendi hayatına adım atmasına yeter mi? Yoksa bazı lekeler, onları temizlemeye çalıştıkça daha mı çok yayılır?

Güzelliği dillere destandı. Ama kaderi, yüzünü bile saklamasına neden olmuştu. Bir yangında ailesiyle birlikte sesini de kaybeden, güzelliği yüzünden peçe takmak zorunda bırakılan güzeller güzeli Zahide... Düşmanının kızına âşık bir ağa. Peki ya sevdiği kadını değil de Zahide’yi eş olarak alırsa?

Yaşanan 6 Şubat depreminde ailesinin kaybettikten sonra yaşadığı tramva yüzünden kafayı yemiştir bu yüzden herkes ona göre herkes kötüdür

Bir hafızın; aşkı, yalnızlığı, duaları ve kendini bulma yolculuğunu anlatan içten bir hikâye… Sevdiği insana kavuşmayı dilerken, kendisini Rabbine daha yakın bulan bir gencin kaleminden dökülen satırlar. Kırgınlıkların, gecelerin, yarım kalan mektupların ve secdede bulunan huzurun hikâyesi.

Kalbine ve vicdanına hüküm sürmüş bir çocuğun gözlerindeki, karanlığa yenilmeyi reddeden son ışığı sönmeyecekti. Ölmeyi reddeden kırılmış bir ruhun sessizliğindeki isyan son bulmayacaktı. Karanlıkta kalan son masumiyetin kırıntılarını, kanlı parmaklarını kurumuş damağında ıslatıp kırıntıların üzerinden bastırarak toplayacaktı. Unutmuş bir çocukluk ve kimsenin duyamadığı çığlıklar... Karanlıkta boğulan ruhu ve vicdanıydı. Karanlığa alışıp gerçekleri görmesini sağlayansa gözleriydi... Soytarının tahtan indirildiği bu dünyada yerine kurtlar geçerdi. Kurtlar zeki hayvanlardır. İnsanların çoğu kurtlardan korkardı ama soytarılardan kimse korkmazdı. Bu dünyada bir devrim başlayacaktı, kurtların soytarı tarafından ezildiği bir devrimdi. Soytarının yaktığı o mum devrimin sonundaki zafer meşalesi olacaktı.

Ben kedkslefkşef dmfslfşlelfv ödlf dkf

Her aşk bir vurgundur ve kurşun adres sormaz

daha yazmadım o yüzden bekleyin

Her insanın bir kaybolmuş benliği vardır

Okumak güzeldir

"Bazı yaralar suyun altında açılır; ne kanar ne görünür, sadece nefesini keser." İki yıl önce, Ege`nin serin sularında bir kızın çocukluğu ve güveni boğuldu. Rüya için deniz, artık maviliğin değil; kaçamadığı karanlık bir geçmişin simgesiydi. Hayatını o gecenin gölgesinde, inşa ettiği yüksek duvarların arkasında sürdürmeye kararlıydı. Ta ki o yaz, unuttuğunu sandığı o tanıdık gözler kasabanın dar sokaklarında yeniden karşısına çıkana kadar. Şimdi geçmiş, köpüren dalgalarla değil; tek bir kelime etmeden karanlıkta beliren derin bakışlarla geri dönüyordu. Rüya, kalbindeki nefrete tutunup gururunu mu koruyacaktı, yoksa en büyük korkusunun kollarında yeniden nefes almayı mı öğrenecekti? Korkunla yüzleştiğin an mı daha tehlikelidir, yoksa o korkunun sahibine çekildiğin an mı?

"Bizimki tatlı bir hikaye değil, ham bir hırstı, çözülmesi imkansız bir kördüğümdü. Birbirimize öyle bir dolandık k, nerede bittiğimi ve senin nerede başladığını seçmek imkansızlaştı. Çözmeye çalıştıkça canımızı yakan, ama koparmaya kıyamadığımız bir bağ bu. Ne sen benden kaçabilirsin ne de ben senden kurtulabilirim. Biz artık aynı karanlığın içine düğümlendik."

Usenmezsem bigun bizim sinifta yasananlari bir fice uyarlayip buraya yazarim shiplerimizde var cnm😘🤗

bir bekar baba cocuğunu bırakcak kimse bulamayınca mecburen karşı komşusuna bırakıyor

Bir kalp ne kadar ağlar ki?