DÖNEM | KÖY KURGUSU Yirmi yıl önce Süleyman’ın babası Ramazan bey, Nazmiye’nin babası Yılmaz beyin,hayatını kurtarmak için kendi hayatını feda ettiğinde Yılmaz bey, can dostu son nefesini gözleri önünde verirken o gün bir söz verdi: Kızı büyüdüğünde onu Süleyman’a verecekti... Yıllar geçti. Verilen söz unutulmuş gibi görünürken Nazmiye sözden habersiz düğünde gördüğü karşı köyünde yaşayan Süleyman’a kalbini kaptırmış aşkını ağlaya güle yıllarca sesizce içinde büyütmüştü. Ta ki yıllar önce verilen o söz yeniden ortaya çıkana kadar…

Bu kitap 1985 yılında yaşayan Piraye ve diğer üç gencin naif aşkını anlatıyor. Ailesini acı bir şekilde kaybeden Piraye Maral amcalarıyla yaşamaya devam eder. Yengelerinin ona kül kedisi gibi davranmalarından artık bunalırken bir de oğullarından biri ile evlendirme isteklerine engel olmak adına pamuk şeker çalarak hırsızlık yapıp hapse girer. Dört duvarın ardının o evden daha güvenli olduğuna inanır. Kasabaya yumurta satmaya gittiğinde gördüğü ve aklından çıkaramadığı delikanlının ise orada komiser olduğundan ve nezarete pamuk şeker bırakacağından henüz haberi yoktur.

"Tarlada can çekişen bir kadının bıraktığı son emanet..." "Ve o emanetin, adamın kaybettiği eşine olan sarsıcı benzerliği..."

Haritalarda bulamayacağınız ama kalplerde iz bırakan bir kasaba; Saklıca... Saklıca`nın terzisi Sami Ata ömrünü tek bir sırla yaşamaktadır. Çocukluk aşkı Narin. Narin`in hayalleriyle kasabadan ayrılışı, yıllar sonra dönüşü ve ardında bıraktığı kırık kalpler... Bir yanda sadakatle bekleyen Sami Ata bir yanda geçmişin gölgesinde büyüyen büyük bir sevda. Zaman geçer, insanlar değişir ama bazı duygular hep ilk günkü kadar tazedir. Peki aşk mı doğruyu seçer, yoksa doğru olan mı aşkı? Saklıca okuyucusunu bu soruyla baş başa bırakıyor. Kalplere dokunan bu nostalji kasaba masalında; aşkı, dostluğu, özlemi ve hayatın en keskin seçimlerini bulacaksınız.

Dönem ve Mahalle kurgusudur.

Bazı aşklar sadece kağıt üzerinde tamamlanabilir. Kimilerinin sevdası yarım kalır leyli ve mecnun gibi, kimileri ise sevdiğini söyleyemeyecek kadar sessizdir. ​Gonca, taş duvarlar arasındaki malikânesinde babasının kurallarıyla nefes almaya çalışırken, bir rüzgârla önüne düşen o gizemli mısralar her şeyi değiştirdi. Kimdi bu mısraların arkasına gizlenen yabancı? Gonca, hekimlik kitaplarında her sızının çaresini bulmuştu ama ruhu yavaş yavaş solan bu adamın kalbine dokunmaya gücü yetecek miydi? ​Şuşa`nın dağları büyük bir sırrı saklıyordu. Bir yanda soyluluğun getirdiği ağır prangalar, diğer yanda her nefesinde dünyaya veda eden bir şair... Gonca, dermanı olduğu bu adamın aslında kendi kaderi olduğunu anladığında, kader çoktan son sayfayı yazmış mı olacaktı?

Güzelliği dillere destandı. Ama kaderi, yüzünü bile saklamasına neden olmuştu. Bir yangında ailesiyle birlikte sesini de kaybeden, güzelliği yüzünden peçe takmak zorunda bırakılan güzeller güzeli Zahide... Düşmanının kızına âşık bir ağa. Peki ya sevdiği kadını değil de Zahide’yi eş olarak alırsa?

*KİTAPTA GEÇEN BÜTÜN KARAKTERLER HAYALİDİR, OLAYLAR KURGUDUR, DÖNEMİN ŞARTLARI SADECE GENEL HATLARI BELİRLEMEKTEDİR* Siyasetin soğuk, paslı zincirleri toplumu sarmış, prangalamıştı. Sağın baskısı, solun devrimi… Her şeyin başı buydu. Düşünceler insanları birleştirir ama bir arada kalmak için inanmak gerekir demişler. Düşünceler, idealler, ideolojiler, inançlar, geçmişin suçları, geleceğin cezaları... "Konuş artık Dinçer, burada siyaset geçmez, burada babanın sözleri, yetkileri, konumu seni kurtarmaz. Anlat artık Yiğitsoy!" sorgusuna giren adamın sesi Feza`nın tutulduğu odanın duvarlarında yankılandı, aynı beyninde yankılandığı gibi. Dinçer Yiğitsoy... Bu isim zihnine kazındı Feza`nın. Devrimin kıyısında, darbenin acı gölgesinde peyda olan o yara bere dolu hikâye tam olarak burada başlamıştı. Yağmurlu bir 10 Kasım gecesi. Sene 1980… Saat 23.37... En çok inananlar en çok peşinden koşanlardır demiş biri. Feza ve Dinçer de en çok inananlardı, en çok yenenler, en çok yenilenler ve yerle bir olanlar...