Yeni oğlanla mafya kızının ters düşmeleri

Gecenin karanlığında tanıdığımız Işığın bu sefer hayatının icine giriyourz

Şehid olan babasının ardından 2 cocuk bırakır .İkiside asker olmak istiyordu. kader 2 cocuguda asker yaptı ama bırını ıhanet bırını de görevle

Selam,Ben Arvi.Hayatım boyunca aşık olmamış,kankasıyla her haltı yiyen o kızım. Ta ki o güne kadar..

Bu kitap basılacaktır...

SEVMEK BAZEN MUTLULUK DIŞINDA ACIDA VEREBİLİR...

Küçüklüğünde annesi tarafından hayatı mahvedilen kızın hikayesi gittikçe sırlar ortaya çıkıyor

Takıntımı Aşk zannetmek hayatımda yaptığım en büyük hataydı... Doğan: Mira, sinirimi bozuyorsun. Mira: Sinirini bozmayı seviyorum diyelim. Doğan: Böyle devam edersen işimiz yatakta bitecek. Mira: Yapamazsın, korkaksın sen. Doğan: Yavrum, benim soyadım Ersok...

Araştırmacı gazeteci olarak çalışan Aleyna Vural, meslek hayatının en büyük haberini yaptığını düşünürken, aslında hayatının en büyük savaşını başlatır. Kimsenin yayınlamaya cesaret edemediği bir dosyayı canlı yayında paylaşır ve Türkiye’nin en güçlü mafya liderlerinden Yaman Karahan’ı bütün ülkenin gündemine taşır. Yaman Karahan için bu, affedilemeyecek bir hatadır. Yıllardır kusursuz bir düzen kuran, korkuyla hükmeden Yaman; kendisini hedef alan bu genç gazeteciyi susturmak için onu kaçırtır. Planı basittir: Bildiklerini öğrenmek, sonra da onu hayatından tamamen çıkarmak. Fakat Yaman’ın hiç beklemediği bir gerçek vardır. Herkesin Aleyna Vural olarak tanıdığı kadın, aslında Anastasia Volkov’dur. Anastasia, Rus yeraltı dünyasının en güçlü isimlerinden Aleksandr Volkov‘un kızıdır. Gerçek kimliğini yıllardır gizleyerek Türkiye’de yaşamış, kendi hayatını kurmuş ve gazeteciliği kendi seçimiyle yapmıştır. Onu tanıyan herkes Aleyna Vural’ı bilir; Anastasia Volkov’u ise yalnızca ailesi ve çok az kişi tanır. Anastasia’nın gerçek kimliği ortaya çıktığında, olaylar yalnızca Yaman ile onun arasında olmaktan çıkar. Yıllardır Volkov ailesine ulaşamayan mafya liderleri, Anastasia’nın peşine düşer. Kimisi onu babasına ulaşmanın anahtarı olarak görür, kimisi eski hesapları kapatmak ister, kimisi ise Volkov soyadını tamamen yok etmeye çalışır. Bir yanda kendisini esir alan ve en büyük düşmanı olan Yaman Karahan, diğer yanda onu ele geçirmek isteyen sayısız düşman… Anastasia ise kimsenin sandığı kadar güçsüz değildir. Ne korkuyla susar ne de tehditlere boyun eğer. Her adımıyla Yaman’ın kurduğu düzeni sarsarken, Yaman da ilk kez kontrol edemediği biriyle karşı karşıya kalır. Birbirlerinden nefret eden iki insan… Biri, karanlık bir imparatorluğun sahibi. Diğeri, gerçeklerin peşinden gitmekten vazgeçmeyen bir kadın. Bu savaşta kazanan yalnızca hayatta kalan olmayacaktır. Çünkü bazen en büyük yenilgi, düşmanına karşı hissetmeye başladığın duygulardır.

Töre kitabıdır " uygunsuz bölümler içermektedir"

Bazı insanlar ateşten korkar bazıları ise küllerin üzerinde yürür Bir kız babası tarafından mafyaya kumarda satıldı ve kızın Hayatı bitti sandı ama Yeni başlıyordu

Normal bir hayat yaşayan Umay’ın patronu tarafından izlendiğini bilmiyordu bu izlenme sıradan mıydı?

Başlayan her aşk... Aşk değildir...<3 ;) Dipnot: YETİŞKİN İÇERİK!!!!!!

Evelyn hayatının sıradan bir döneminde kendisini uzaktan izleyen Karan`ın farkında değildir. Karan ise onu gördüğü ilk andan itibaren giderek büyüyen bir takıntının içine sürüklenir Evelyn`in çevresindeki herkesi kıskanmaya başlayan Karan`ın sessiz saplantısı zamanla ikisinin hayatını geri dönüşü zor bir noktaya taşır

"Bu oyundan kaçamazsın ya nişan olursun yada hedef" İnsanlar ilk darbeden korkar son hedeften değil Vega gaelin son hedefiydi belkide kalbinin tek hedefi

Kural 13: onu sevmek yasak ,ona dokunmak yasak ,onu düşünmek yasak Ne demişler kurallar çiğnemek için varlar:)

Pınar’ın Deniz Buğra ve Metinle tanışması üzerine yeni olaylar olur

Adımlarını izlerken, zihninin derinliklerinden yükselen o yabancı sesin kendi düşüncelerine karıştığını hissedebiliyordum. Bilincinin yansımalarını duyumsuyor, iç sesinin ona dokunmasıyla kaslarının istemsizce gerildiğini görebiliyordum. Omuzlarına çöken görünmez ağırlık, her adımını biraz daha yavaşlatıyordu. Birazdan söyleyeceği o “evet”in yalnızca bana değil,Efsun’la arasında sessizce örülmüş bağa da son vereceğini o da biliyordu.Attığı her adım, geri dönmek isteyen bir adamın sessiz direnişiydi.​Gömleğinin düğmelerini açmaya çalıştı. Parmakları öylesine titriyordu ki düğmeler, birbirine yabancılaşmış iki düşman gibi inatla direniyordu. Boynuna geldiğinde içlerinden biri koptu; küçücük bir ses çıkararak yere düştü.​Naci istemsizce Efsun’a baktı. O bakışı gördüm. Gözlerinde ne bir yardım çağrısı ne de bir pişmanlık vardı; yalnızca Efsun’un tanıdık dinginliğine duyduğu kör ihtiyaç okunuyordu. Elim, kopan düğmeyi dikmek için uzanmışken havada asılı kaldı. Naci’nin gözleri, sanki odada yokmuşum gibi,Efsun’un üzerinde durdu.​Efsun’un her zaman övündüğü, ince ve uzun, soğuk pencere korkuluğunu andıran parmakları, Naci’nin boynuna sanki orası zaten ona aitmiş gibi yerleşti.​Nilüfer olarak oradaydım. O ana ilk müdahale edecek kişi ben olmalıydım. Ama Naci, Efsun’a bakarken benim varlığımı gölgede bırakmıştı.Efsun, Naci’ye öylesine sahiplenici, tenine öylesine hâkim dokunuyordu ki Naci’nin omuzlarındaki ağırlık sanki tek bir dokunuşla hafifledi.​Naci, Efsun’un her hareketinde biraz daha gevşiyor, ruhu benden değil ondan besleniyordu. Gözleri dikilen gömleğe değil, Efsun’un yüzüne kilitlenmişti.​Efsun’la göz göze geldik. Zaman durdu. Gözlerinde,yıllardır içinde büyüttüğü sessiz fedakârlığın son kırıntısını gördüm. Zehir gibi fısıldadığım sözler bile onu yerinden oynatamıyordu.​“Ver onu.”​Sesim bile bana yabancı geldi. Sertliği odanın sessizliğiniyardı. Parmakları bir an tereddüt etti. Elimi uzatıp iğneyi usulca ama kararlı bir hareketle elinden aldım.​Tam o sırada Naci’nin sesi duyuldu.​“Bırakma onu... Sakın bırakma.”​Hangi “onu” kastettiğini bilmiyordum. İğneyi mi, düğmeyimi, yoksa aralarında sakladıkları o görünmez bağı mı... Bilmiyordum.​Tek bildiğim, artık düğmeleri benim dikmem gerektiğiydi.Kopan düğmeyi yerine yerleştirdim. Efsun’un diktiği düğmeleri söktüm. Her ilmekte elim biraz daha sertleşiyor, yalnızca kumaşı değil, içimde biriken öfkeyi de Naci’nin üzerine işliyordum. Gözyaşlarım görüşümü bulandırıyor, iğne parmağıma batıp kanatıyordu. Akan kan damlaları gelinliğime düşüyor, parlayan taşlar kırmızıya dönüyordu. Dudaklarımızın arasından dökülen kısık melodi,odanın duvarlarında dolaşan bir ağıda dönüşüyordu.​Efsun olduğu yerde kalmıştı. Kıpırdamıyor, konuşmuyor;yalnızca o günün altını çizer gibi, donuk, şaşkın ve insanın içini ürperten bakışlarıyla beni izliyordu.​Son düğmeyi de diktikten sonra ellerim durdu. Efsun’undiktiği düğmeleri avucuma koydum. Düğmeler, üzerlerindeki kan lekeleriyle birlikte kırmızı beyaz bir desene dönüşmüş; camdan yansıyan havai fişeklerinışığında ürkütücü bir şekilde parlıyordu.​Odaya çöken sessizlik, biraz önce yaşanan her şeyden dahaağırdı. Müzik hâlâ çalıyordu; fakat ritmi artık eğlenceyi değil, sonu çoktan yazılmış bir hikâyenin yasını taşıyordu.​Sabahın ilk ışıkları, camın puslu yüzeyinden süzülerek yatağın üzerine kıvrılmış Naci’nin çıplak sırtına, bir celladın soğuk nefesi gibi düştü.​Kocamın sırtındaki o derin boşluğu seyrederken,uykusuzluktan kan çanağına dönmüş gözlerimin son feriyle avucumda tuttuğum takip programına uzandım. Ekranın solgun ışığı yüzümü aydınlatırken,parmak uçlarım titreyerek harflerin üzerinde gezindi.​Harfler gözlerimin önünde yavaş yavaş silinmeye başladı.Sanki hiç var olmamışlardı. Sanki bu kâbus hiç yaşanmamıştı.​Hayatım ikinci kez ellerimden kayıyordu. İlki İsmail’di...

arkadaşlar kitabı yeni yazmaya basladın ilk deneyimim kitabın taslagı aklımda ama su anlık acıklama kısmı bos kalcak yaklasık bı 5 veya 10 bolum sonra acıklamayı yazmayı düşünüyorum çünkü daha aklımda bazı şeyler tam yerine oturmadı

Kitap daha yapılma aşamasında birazdaha bazı seyler oturunca açıklama daha kapsamlı olacaktır bilginizee

İnsanın yas tutabilmesi için illa birinin ölmesine gerek yoktu. İnsan, bir daha hiç görmeyeceğini bildiği birinin de yasını tutardı. Garipti aslında, her gün öpüp sarıldığı, gülüp ağladığı, hiçbir sınırının olmadığı insanı görmeme ihtimali, görüpte alıştığı rutinleri tekrarlamak yerine dumura uğrama ihtimalinin alabileceği isim ancak "yas” olabilirdi.

Son yaz; Maribel ve Esteban arasında geçen gerilimli aşkın kitabıdır.

Ata ve Helin`in aşkı

acıklama yok oyle💔🥺🥺

Herşeyin o gece olan oyunda ki bahisle bittiğini öğrendim...