Ata ve Helin`in aşkı

Bu bir düşmandan aşka+slow burn+mafya kitabıdır. Gerçek hayat ile alakası yoktur. Başka bir kitaptan alıntı yoktur. Eğer kitabımla başka bir kitap arasında benzerlik bar ise, bu bir tesadüfdür. Kitabın içinde anlaşmalı evlilik ile bir araya gelen mafya düşmanları vardır ve bu süreç içinde yakınlaşırlar. İyi okumalar dilerim.

Masum bir oyunla başlayan bu ilişkinin sonu yoktu belki.. Tek taraflıda olsa mücadele etmeye değerdi…

Aşk askılık gibidir. Bazen askıya bırakırsın bazen de boş olmadığını farkedersin. İnsanın içindeki his... Ama en sonunda kavuşursun

Başrollerde Arya Larin Aksoy ve Pars Theo Laurent var.Kızımız 25 yaşında ve ressam orta gelirli mütevazi bir ailede büyümüş. Çocuğumuz oldukça zengin tekstil şirketi olan bir ailede büyümüş.Annesi Derya Laurent bir Türk babası Lorenzo Laurent ise bir İtalyan.Pars işlerini halletmek için kısa süreli geldiği Türkiye’de tanıştığı Arya sayesinde bazı şeylerin farkına varır

SEVMEK BAZEN MUTLULUK DIŞINDA ACIDA VEREBİLİR...

Orta durumlu bir ailenin tek çocuğu olan Bengi lisenin son senesi zorbalığın fazla olduğu bir okul olduğundan dolayı rahatsız olur burs kazanarak karaşay kolejine gider ancak bilmediği şey bu okulun kara tarafıydı

Yaşadığı çocukluk travmalarından etkilenip 12 yaşından itibaren uçurum kenarına gider hislerini kaybettiği için kendini uçuruma benzetir hissiz ve derin bir boşluk...Ama bilemez ki hislerini tekrardan kazandıracak birinin ortaya çıkacağını bu kişi babasının ezeli düşmanın oğlu Alparslan`dır. Peki Efsun`nun hisleri gömüldüğü yerinden yıllar sonra çıkmışken tekrar gömmek zorunda mı kalacak yoksa boyun eğmeden hislerini korkusuzca yaşmayı başarabilecek midir?

Evelyn hayatının sıradan bir döneminde kendisini uzaktan izleyen Karan`ın farkında değildir. Karan ise onu gördüğü ilk andan itibaren giderek büyüyen bir takıntının içine sürüklenir Evelyn`in çevresindeki herkesi kıskanmaya başlayan Karan`ın sessiz saplantısı zamanla ikisinin hayatını geri dönüşü zor bir noktaya taşır

~ABB Gözlerim birkaç metre benden ötede duran kadında oyalandı. Resmen kuşanmıştı kıyafetlere. Üzerinde siyah uzun bir palto vardı ve siyah atkısı boynunu tamamen sardığı için aynı zamanda yüzünün yarısını da kapatıyordu. Elleri paltosunun cebindeydi ve şapka da taktığı için neredeyse yüzünü görmek imkansızdı. Anlam veremiyordum... Bu kadın mı o mesajı atan kişiydi? Çünkü burada böylesine durup ciddi bakışlarla, merdivenlerin tepesindeki o başsız ve kolsuz, sadece kanatları olan devasa mermer heykele bakıyordu. Ama sanki o kadar kalın kıyafetler giymesine rağmen üşüyor gibiydi. Heykelin üzerindeki kumaş kıvrımları, kadının siyah paltosu gibi sarmıştı mermeri. Tam o an, siyaha bürünmüş kadının elleri cebinde kıpırdadı. Telefonunu çıkardı. Ekranın ışığı yüzünün o atkıyla gizlenmiş küçük bir kısmını aydınlatırken bal rengi gözlerini görebilmiştim sonunda. Telefona dikkatle bakarken, omuzlarının aniden gerildiğini, buz kestiğini gördüm. Belki de hayati bir mesajdı? Ya da önemliydi? İşle ilgiliydi? Ya da bir ihtimal... Telefonuna o heykelin önünde olmasının tesadüf olmadığını kanıtlayan bir mesaj düşmüştü? Bu kadar kalabalığın içinde sadece ikimizin heykelin önünde durmuş olmamız bir tesadüf gibi gelmiyordu. ~BZ "Bak tam karşında duran mermere. Başın yok, kolların yok... Dünyadan yüzünü, gözlerini gizledin, kendini sahte bir ölümle yok ettin. Ama o kanatların arkasındaki ruhun hala burada, bu müzede canlı. Geçmişinden kaçamazsın, Sahte." Elimde tuttuğum küçük dört köşeli metalin sanki elimden kaydığını hissettim. Bu mesajın arkasındaki kişi... Her şeyi biliyor muydu yoksa?

Mahalle ve askeri kurgu , düşman aileler,kan davası, düşmandan aşka, tim,

KARANLIKTA BIR SEN Herkes onun adini duydugunda korkuyordu. O, sehrin en tehlikeli adamlarindan biriydi. Kurallari vardi, düsmanlari vardi ve kimseye güvenmiyordu. Ta ki o kiz karsisina çikana kadar. Karanligin içinde yasamaya alismis bir Adam, hayatina giren tek bir kizla bütün kurallarini sorgulamaya baslayacakti. Ama bu dünyada ask, sandigi kadar masum degildi çünkü bazi sirlar ortaya çiktiginda sevdigin kisiyi korumak için kendinden bile vazgeçmen gerekebilir.

Geçirdiği bir kaza sonucu görme yetisini kaybeden Işık, geriye kalan hayatını görmek yerine bir şeyleri hissederek ve hayallerindeki gibi resim çizerek devam ettirir. Ancak bir gün babasının ortak olmak istediği holding sahibinin oğluyla evlenmek durumunda kalacağını öğrendiğinde hayatın akışı onu bambaşka bir noktaya sürükler.

Yiğit Aras Yalçın & Defne Çelik

Karanlık işlerle uğraşan Fatih Alsoy ve Düşman şirket olan Ecrin Taş... Kitabıma katılın ve olacaklara şahit olun Not: Karakterler hayal ürünüdür.

Onu hayat büyütmüştü Tabikide en acımasız o olacaktı Barlas Kozanoğlu şehrin tek hakimi olduğunu sanıyordu; Leylan Saygun ile karşılaşana kadar. Güç mücadeleleri, saklanan sırlar ve sınırları zorlayan bir çekim. Bu hikayede masum insanlara yer yok. Leylan Saygun ve Barlas Kozanoğlu nun hikayesi İki baskın güç, tek bir taht. Kimin kime diz çökeceğini zaman gösterecek.

Ada, daha on bir yaşındayken insanların bazı gerçekleri neden sessizce sakladığını öğrendi. Ailesinin dağılışıyla başlayan yıllar boyunca sustu, uzaklaştı ve kimseye gerçekten güvenmemeyi öğrendi. Ta ki on altı yaşında her şeyi geride bırakıp başka bir şehre kaçana kadar. Üç günlük bir otel odası, cebindeki sınırlı para ve yeniden kurmaya çalıştığı bir hayat… Ada’nın planı basitti: Bir ev bulacak, bir iş bulacak ve geçmişinden mümkün olduğunca uzaklaşacaktı. Ama hayatın onun için bambaşka bir planı vardı. Karşısına çıkan Bartu, Ada’nın hiç beklemediği bir anda hayatına girdi. Başlangıçta sadece yabancı bir şehirde karşılaştığı biriydi. Sonra bir tesadüf daha oldu. Ardından bir başkası… Ve Ada, Bartu’nun sandığı kadar yabancı olmadığını fark etti. Geçmişinden kalan bir mektup, yıllardır saklanan bir sır ve hiç tanımadığını sandığı insanların aslında hayatının en önemli parçalarını bildiğini gösteren bir dosya… Ada artık tek bir sorunun cevabını arıyordu: Kime güvenebilirdi? Çünkü bazı gerçekler öğrenildiğinde hayatını değiştirmez. Hayatındaki herkesi değiştirir. Ve bazen en zor şey, gerçeği bulmak değil… O gerçeğin içinde kime güveneceğine karar vermektir.

Odhejwkwk jajwjqj ksk kwjwjwwk hajahx jajs

Seni korumak için görevlendirilen korumaların, aslında seni avlayan yırtıcılar olduğunu nereden bilebilirdin? Ve o yırtıcıların, asrın gizlediği gerçeklere ışığı tutacağını? "Koş, yavru ceylan koş. Geçmişin soğuk sırları, k@na susamış halde seni bekliyor..."

"Aramızda sadece on beş metre vardı. Birkaç adımda aşılacak, ama her adımda ölüme yaklaştıracak on beş metre..." ​İki yıldır evinden adımını atmayan bir kadın...Ve sokağın tam karşısındaki dördüncü kata taşınan gizemli bir adam. ​Hiç konuşmadılar. Birbirlerinin adını bile bilmeden, sadece pencerelerin soğuk camlarına yapıştırdıkları kağıtlarla iletişim kurdular. ​İkisi de geçmişin gölgelerinden kaçan birer sürgündü. Ama Aden’in bilmediği tek bir şey vardı: ​Pencerenin arkasından onu izleyen o yabancı, belki de kaçtığı kabusun ta kendisiydi.

Adımlarını izlerken, zihninin derinliklerinden yükselen o yabancı sesin kendi düşüncelerine karıştığını hissedebiliyordum. Bilincinin yansımalarını duyumsuyor, iç sesinin ona dokunmasıyla kaslarının istemsizce gerildiğini görebiliyordum. Omuzlarına çöken görünmez ağırlık, her adımını biraz daha yavaşlatıyordu. Birazdan söyleyeceği o “evet”in yalnızca bana değil,Efsun’la arasında sessizce örülmüş bağa da son vereceğini o da biliyordu.Attığı her adım, geri dönmek isteyen bir adamın sessiz direnişiydi.​Gömleğinin düğmelerini açmaya çalıştı. Parmakları öylesine titriyordu ki düğmeler, birbirine yabancılaşmış iki düşman gibi inatla direniyordu. Boynuna geldiğinde içlerinden biri koptu; küçücük bir ses çıkararak yere düştü.​Naci istemsizce Efsun’a baktı. O bakışı gördüm. Gözlerinde ne bir yardım çağrısı ne de bir pişmanlık vardı; yalnızca Efsun’un tanıdık dinginliğine duyduğu kör ihtiyaç okunuyordu. Elim, kopan düğmeyi dikmek için uzanmışken havada asılı kaldı. Naci’nin gözleri, sanki odada yokmuşum gibi,Efsun’un üzerinde durdu.​Efsun’un her zaman övündüğü, ince ve uzun, soğuk pencere korkuluğunu andıran parmakları, Naci’nin boynuna sanki orası zaten ona aitmiş gibi yerleşti.​Nilüfer olarak oradaydım. O ana ilk müdahale edecek kişi ben olmalıydım. Ama Naci, Efsun’a bakarken benim varlığımı gölgede bırakmıştı.Efsun, Naci’ye öylesine sahiplenici, tenine öylesine hâkim dokunuyordu ki Naci’nin omuzlarındaki ağırlık sanki tek bir dokunuşla hafifledi.​Naci, Efsun’un her hareketinde biraz daha gevşiyor, ruhu benden değil ondan besleniyordu. Gözleri dikilen gömleğe değil, Efsun’un yüzüne kilitlenmişti.​Efsun’la göz göze geldik. Zaman durdu. Gözlerinde,yıllardır içinde büyüttüğü sessiz fedakârlığın son kırıntısını gördüm. Zehir gibi fısıldadığım sözler bile onu yerinden oynatamıyordu.​“Ver onu.”​Sesim bile bana yabancı geldi. Sertliği odanın sessizliğiniyardı. Parmakları bir an tereddüt etti. Elimi uzatıp iğneyi usulca ama kararlı bir hareketle elinden aldım.​Tam o sırada Naci’nin sesi duyuldu.​“Bırakma onu... Sakın bırakma.”​Hangi “onu” kastettiğini bilmiyordum. İğneyi mi, düğmeyimi, yoksa aralarında sakladıkları o görünmez bağı mı... Bilmiyordum.​Tek bildiğim, artık düğmeleri benim dikmem gerektiğiydi.Kopan düğmeyi yerine yerleştirdim. Efsun’un diktiği düğmeleri söktüm. Her ilmekte elim biraz daha sertleşiyor, yalnızca kumaşı değil, içimde biriken öfkeyi de Naci’nin üzerine işliyordum. Gözyaşlarım görüşümü bulandırıyor, iğne parmağıma batıp kanatıyordu. Akan kan damlaları gelinliğime düşüyor, parlayan taşlar kırmızıya dönüyordu. Dudaklarımızın arasından dökülen kısık melodi,odanın duvarlarında dolaşan bir ağıda dönüşüyordu.​Efsun olduğu yerde kalmıştı. Kıpırdamıyor, konuşmuyor;yalnızca o günün altını çizer gibi, donuk, şaşkın ve insanın içini ürperten bakışlarıyla beni izliyordu.​Son düğmeyi de diktikten sonra ellerim durdu. Efsun’undiktiği düğmeleri avucuma koydum. Düğmeler, üzerlerindeki kan lekeleriyle birlikte kırmızı beyaz bir desene dönüşmüş; camdan yansıyan havai fişeklerinışığında ürkütücü bir şekilde parlıyordu.​Odaya çöken sessizlik, biraz önce yaşanan her şeyden dahaağırdı. Müzik hâlâ çalıyordu; fakat ritmi artık eğlenceyi değil, sonu çoktan yazılmış bir hikâyenin yasını taşıyordu.​Sabahın ilk ışıkları, camın puslu yüzeyinden süzülerek yatağın üzerine kıvrılmış Naci’nin çıplak sırtına, bir celladın soğuk nefesi gibi düştü.​Kocamın sırtındaki o derin boşluğu seyrederken,uykusuzluktan kan çanağına dönmüş gözlerimin son feriyle avucumda tuttuğum takip programına uzandım. Ekranın solgun ışığı yüzümü aydınlatırken,parmak uçlarım titreyerek harflerin üzerinde gezindi.​Harfler gözlerimin önünde yavaş yavaş silinmeye başladı.Sanki hiç var olmamışlardı. Sanki bu kâbus hiç yaşanmamıştı.​Hayatım ikinci kez ellerimden kayıyordu. İlki İsmail’di...

babasının ölümüyle doğduğu ülkeye geri dönen genç bir kız.. babasının eski ortağı olan adamın oğlu... Enzo ile Celeste hikayesiyle kasıp kavuruyor!

Küçüklüğünde annesi tarafından hayatı mahvedilen kızın hikayesi gittikçe sırlar ortaya çıkıyor

Boksör cocuk ve tıp öğrencisi kız

Efnan babasının işkenceleri ne dayanıp ondan kurtulacagi zamanı planlayarak zamanını geçirirken aşka yakalanıp doğumunun arkasındaki gerçekleri öğreneceği zaman ne olacak aşk mı yoksa gerçekler mı?