Karanlık işlerle uğraşan Fatih Alsoy ve Düşman şirket olan Ecrin Taş... Kitabıma katılın ve olacaklara şahit olun Not: Karakterler hayal ürünüdür.

Onu hayat büyütmüştü Tabikide en acımasız o olacaktı Barlas Kozanoğlu şehrin tek hakimi olduğunu sanıyordu; Leylan Saygun ile karşılaşana kadar. Güç mücadeleleri, saklanan sırlar ve sınırları zorlayan bir çekim. Bu hikayede masum insanlara yer yok. Leylan Saygun ve Barlas Kozanoğlu nun hikayesi İki baskın güç, tek bir taht. Kimin kime diz çökeceğini zaman gösterecek.

Ada, daha on bir yaşındayken insanların bazı gerçekleri neden sessizce sakladığını öğrendi. Ailesinin dağılışıyla başlayan yıllar boyunca sustu, uzaklaştı ve kimseye gerçekten güvenmemeyi öğrendi. Ta ki on altı yaşında her şeyi geride bırakıp başka bir şehre kaçana kadar. Üç günlük bir otel odası, cebindeki sınırlı para ve yeniden kurmaya çalıştığı bir hayat… Ada’nın planı basitti: Bir ev bulacak, bir iş bulacak ve geçmişinden mümkün olduğunca uzaklaşacaktı. Ama hayatın onun için bambaşka bir planı vardı. Karşısına çıkan Bartu, Ada’nın hiç beklemediği bir anda hayatına girdi. Başlangıçta sadece yabancı bir şehirde karşılaştığı biriydi. Sonra bir tesadüf daha oldu. Ardından bir başkası… Ve Ada, Bartu’nun sandığı kadar yabancı olmadığını fark etti. Geçmişinden kalan bir mektup, yıllardır saklanan bir sır ve hiç tanımadığını sandığı insanların aslında hayatının en önemli parçalarını bildiğini gösteren bir dosya… Ada artık tek bir sorunun cevabını arıyordu: Kime güvenebilirdi? Çünkü bazı gerçekler öğrenildiğinde hayatını değiştirmez. Hayatındaki herkesi değiştirir. Ve bazen en zor şey, gerçeği bulmak değil… O gerçeğin içinde kime güveneceğine karar vermektir.

Odhejwkwk jajwjqj ksk kwjwjwwk hajahx jajs

Seni korumak için görevlendirilen korumaların, aslında seni avlayan yırtıcılar olduğunu nereden bilebilirdin? Ve o yırtıcıların, asrın gizlediği gerçeklere ışığı tutacağını? "Koş, yavru ceylan koş. Geçmişin soğuk sırları, k@na susamış halde seni bekliyor..."

"Aramızda sadece on beş metre vardı. Birkaç adımda aşılacak, ama her adımda ölüme yaklaştıracak on beş metre..." ​İki yıldır evinden adımını atmayan bir kadın...Ve sokağın tam karşısındaki dördüncü kata taşınan gizemli bir adam. ​Hiç konuşmadılar. Birbirlerinin adını bile bilmeden, sadece pencerelerin soğuk camlarına yapıştırdıkları kağıtlarla iletişim kurdular. ​İkisi de geçmişin gölgelerinden kaçan birer sürgündü. Ama Aden’in bilmediği tek bir şey vardı: ​Pencerenin arkasından onu izleyen o yabancı, belki de kaçtığı kabusun ta kendisiydi.

Adımlarını izlerken, zihninin derinliklerinden yükselen o yabancı sesin kendi düşüncelerine karıştığını hissedebiliyordum. Bilincinin yansımalarını duyumsuyor, iç sesinin ona dokunmasıyla kaslarının istemsizce gerildiğini görebiliyordum. Omuzlarına çöken görünmez ağırlık, her adımını biraz daha yavaşlatıyordu. Birazdan söyleyeceği o “evet”in yalnızca bana değil,Efsun’la arasında sessizce örülmüş bağa da son vereceğini o da biliyordu.Attığı her adım, geri dönmek isteyen bir adamın sessiz direnişiydi.​Gömleğinin düğmelerini açmaya çalıştı. Parmakları öylesine titriyordu ki düğmeler, birbirine yabancılaşmış iki düşman gibi inatla direniyordu. Boynuna geldiğinde içlerinden biri koptu; küçücük bir ses çıkararak yere düştü.​Naci istemsizce Efsun’a baktı. O bakışı gördüm. Gözlerinde ne bir yardım çağrısı ne de bir pişmanlık vardı; yalnızca Efsun’un tanıdık dinginliğine duyduğu kör ihtiyaç okunuyordu. Elim, kopan düğmeyi dikmek için uzanmışken havada asılı kaldı. Naci’nin gözleri, sanki odada yokmuşum gibi,Efsun’un üzerinde durdu.​Efsun’un her zaman övündüğü, ince ve uzun, soğuk pencere korkuluğunu andıran parmakları, Naci’nin boynuna sanki orası zaten ona aitmiş gibi yerleşti.​Nilüfer olarak oradaydım. O ana ilk müdahale edecek kişi ben olmalıydım. Ama Naci, Efsun’a bakarken benim varlığımı gölgede bırakmıştı.Efsun, Naci’ye öylesine sahiplenici, tenine öylesine hâkim dokunuyordu ki Naci’nin omuzlarındaki ağırlık sanki tek bir dokunuşla hafifledi.​Naci, Efsun’un her hareketinde biraz daha gevşiyor, ruhu benden değil ondan besleniyordu. Gözleri dikilen gömleğe değil, Efsun’un yüzüne kilitlenmişti.​Efsun’la göz göze geldik. Zaman durdu. Gözlerinde,yıllardır içinde büyüttüğü sessiz fedakârlığın son kırıntısını gördüm. Zehir gibi fısıldadığım sözler bile onu yerinden oynatamıyordu.​“Ver onu.”​Sesim bile bana yabancı geldi. Sertliği odanın sessizliğiniyardı. Parmakları bir an tereddüt etti. Elimi uzatıp iğneyi usulca ama kararlı bir hareketle elinden aldım.​Tam o sırada Naci’nin sesi duyuldu.​“Bırakma onu... Sakın bırakma.”​Hangi “onu” kastettiğini bilmiyordum. İğneyi mi, düğmeyimi, yoksa aralarında sakladıkları o görünmez bağı mı... Bilmiyordum.​Tek bildiğim, artık düğmeleri benim dikmem gerektiğiydi.Kopan düğmeyi yerine yerleştirdim. Efsun’un diktiği düğmeleri söktüm. Her ilmekte elim biraz daha sertleşiyor, yalnızca kumaşı değil, içimde biriken öfkeyi de Naci’nin üzerine işliyordum. Gözyaşlarım görüşümü bulandırıyor, iğne parmağıma batıp kanatıyordu. Akan kan damlaları gelinliğime düşüyor, parlayan taşlar kırmızıya dönüyordu. Dudaklarımızın arasından dökülen kısık melodi,odanın duvarlarında dolaşan bir ağıda dönüşüyordu.​Efsun olduğu yerde kalmıştı. Kıpırdamıyor, konuşmuyor;yalnızca o günün altını çizer gibi, donuk, şaşkın ve insanın içini ürperten bakışlarıyla beni izliyordu.​Son düğmeyi de diktikten sonra ellerim durdu. Efsun’undiktiği düğmeleri avucuma koydum. Düğmeler, üzerlerindeki kan lekeleriyle birlikte kırmızı beyaz bir desene dönüşmüş; camdan yansıyan havai fişeklerinışığında ürkütücü bir şekilde parlıyordu.​Odaya çöken sessizlik, biraz önce yaşanan her şeyden dahaağırdı. Müzik hâlâ çalıyordu; fakat ritmi artık eğlenceyi değil, sonu çoktan yazılmış bir hikâyenin yasını taşıyordu.​Sabahın ilk ışıkları, camın puslu yüzeyinden süzülerek yatağın üzerine kıvrılmış Naci’nin çıplak sırtına, bir celladın soğuk nefesi gibi düştü.​Kocamın sırtındaki o derin boşluğu seyrederken,uykusuzluktan kan çanağına dönmüş gözlerimin son feriyle avucumda tuttuğum takip programına uzandım. Ekranın solgun ışığı yüzümü aydınlatırken,parmak uçlarım titreyerek harflerin üzerinde gezindi.​Harfler gözlerimin önünde yavaş yavaş silinmeye başladı.Sanki hiç var olmamışlardı. Sanki bu kâbus hiç yaşanmamıştı.​Hayatım ikinci kez ellerimden kayıyordu. İlki İsmail’di...

babasının ölümüyle doğduğu ülkeye geri dönen genç bir kız.. babasının eski ortağı olan adamın oğlu... Enzo ile Celeste hikayesiyle kasıp kavuruyor!

Küçüklüğünde annesi tarafından hayatı mahvedilen kızın hikayesi gittikçe sırlar ortaya çıkıyor

Boksör cocuk ve tıp öğrencisi kız

Efnan babasının işkenceleri ne dayanıp ondan kurtulacagi zamanı planlayarak zamanını geçirirken aşka yakalanıp doğumunun arkasındaki gerçekleri öğreneceği zaman ne olacak aşk mı yoksa gerçekler mı?

Kardeşinin intikamı için yıllarını veren gazel karahan bu yolda neler ile karşılaşacak?

Katildi benim adım. Annesini ve babasını öldürmüş olarak bilinen Elzem Aydere büyük bir yangında anne babasını kaybeder. Onları kurtarmak için ordadır fakat abisi onu gördüğü için yıllarca onu katil sayar. O gece kaçırılan Elzem, psikopat bir adamın eline düşer. Adam onu oğluyla evlendirmek için yetiştirdiğinde evlenmeden oradan kaçar. Bu sefer yıllarca onu arayan psikopat adam oğlunu bile tehtid eder...

U?runa ellerini kirletecek kadar sevgi var m? kalbinde?
Ba?dat�tan Viyana�ya uzanan karma??k bir ge�mi?in gelece?e ???k tuttu?u, y?llanm?? s?rlar?n ve ac?yla m�h�rlenmi? ruhlar?n hik�yesi.

"?u ana kadar sadece akl?m?n en karanl?k ve kuytu k�?elerinden �?kan bir ses olan plan?m, b�ylece ba?lad?. Ve tabii ki her teorik plan gibi bu plan da pratikte t�kezlemeye olduk�a yatk?nd?. Sebebi ise ben ve halam merdivenden inerken salonun �b�r ucunda, buz tutmu? bir denizi an?msatan g�zleri ve ma?rur g�l�msemesiyle sergiledi?im oyunu izliyordu. "

Hiç hesaba katmadığım anda ben sana aşık oldum ... Sen ne yaptın bana böyle ...

Babamın borçları yüzünden sevgili patronuma muhtaç kaldım

Her şey o gün başladı babasını ve annesini bir trafik kazasında kaybeden kumsal babasını şehit olduğu için son yolculuğuna uğurlar o an bir tim girer kapıdan 8 koca yürekli bordo bereli. bir tanesi tanıdık gelir kumsala, kim olduğunu çıkaramaz ama. Yavaş yavaş tanır yüzbaşını o törenden sonra normal hayatına döner kumsal işine gücüne. Fakat aniden kumsalın karşısına biri çıkar yeniden silip o siyah sayfaları toz pembe ile boyamak için. Kumsal başta nefret kusar ,zamanla alışır ve sonunda ihtiyaç duyar ileride onları bekleyen kaoslar uyanıktı anne ve babasının cinayete kurban gittiğini öğrenen kumsal can yoldaşıyla bu katili bulmaya çalışır bakalım bu hikayede yüzbaşı ve savcı birbirlerine ait olabilecek mi???

Taslak hazırlanmıştır yakında sizlerle

"Senden nefret ediyorum." "Bense sana deli gibi aşığım."

Bazı aşklar bir bakışla, bazıları ise yıldızların altında başlar. Hiç beklemediğin bir anda karşına çıkan biri, bütün hayatını değiştirebilir. Peki ya bu aşk, geçmişte saklanan gerçeklerle sınanırsa?

Ateşe dokunursan yanarsın derlerdi. Kimse ay tozuna dokunursa zehirleneceğini söylememişti." Abisinin hesabını kapatmak için kendi masumiyetini ateşe atmaya karar veren Lilya, kendini Yeraltı`nın en tehlikeli, en soğuk adamının karşısında bulur: Ayaz. Ya da fısıltılarla anılan adıyla; Ay Tozu. Biri lekesiz bir lilyum kadar kırılgan ama dirençli bir masumiyete sahipti; diğeri dokunduğu her hayatı yakıp yıkan kapkaranlık bir gölgeye. İntikam için başlayan bu tekinsiz oyun, sırlar bir bir çözüldükçe yerini kaçınılmaz bir tutkuya bırakacak. Biri diğerini kurtaracak mı, yoksa birlikte mi yok olacaklar?

Geçmişte yaşanan bir olay, yanlış anlaşılma sonucu kan davasına dönüşür. Herşey unutulup,normal hayata dönmüşken tekrar gün yüzüne çıkar ve hayatları sınayacak hale gelir.

Karan Vural ÖZKAN, kendi oluşturduğu topluluk ile para ve güce sahip diye her kötülüğü örtpas edilen kişileri bulup gerekeni yapar. Her konuda mükemmel olan Karan bir yanlış ateşle ilk hatasını yapar. Peki bu hata bir çekime dönüşürse ne olur?

Bu dünyada evlilikler aşk için değil güç için yapılırdı ta ki onu görene kadar...

Belki de yaşamak için sevgiyi yüreğime hançer etmeliyim. Sevda, kalbin yönetimine el koyan sessiz ve muazzam bir darbedir ne zaman geleceğini bilmezsin ama geldiğinde eski düzene dair ne varsa tek celsede fesheder. İçinde fırtınalar koparan o ilk bakış, akla ve mantığa yapılan bir ihtilal gibidir bütün savunma mekanizmalarını tek bir anda işlevsiz kılar. İnsan kendi yüreğinde sokağa çıkma yasağı ilan etmek ister bazen, ama sevda yasak dinlemez barikatları aşar, sınırları ihlal eder ve ruhun en korunaklı köşelerini tek tek ele geçirir.