Bir bir dünya ortaklaşa nasıl yok edilirdi? Tüm insani duygular nasıl tek bir günde köreltilip merhametin yerine güç alırdı? Evet o gündü insanlar bugün çok net hatırlayacaktı. Ilk başta diğer günlerden hiçbir farkı yoktu tabii artık her gün zordu çünkü kendi güçlerine güç katmak isteyen devletler dehşet saçmaya devam ediyordu. Fakat bu dehşetin dozu bugün daha iyiydi önceki günlerden bir fark yoktu. İnsanlar o günde zulme sessiz kalmıştı o günde yüzlerce çocuk ölmüştü. Zaten artık bunlar normal sayılmıyor muydu ki? NATO ülkelerle beraber son yüzyılda olası savaşlar hakkında bir konferans düzenlemişti. Onlarca ülkenin dışişleri bakanları, savunma bakanları ve birçok askeri oradaydı. Bazıları kötüydü evet bazıları hak yiyerek oraya oturmuştu evet ama bazıları ise adaletleri ve hak ettikleriyle oradaydı. Bu yüzden yaşanan şey asla kabul edilmeyecekti yaşanan şeyi kimse aklayamayacaktı. Saat 11.25 olmuştu toplantı yirmi beş dakikadır başlamış devam etmekteydi. Ülkeler sıra sıra fikirlerini paylaşıyor bakanlar kendi aralarında küçük fısıltılarla konuşuyorlardı. Dünya bu zamana gelene kadar birçok şey atlatmıştı. Amerika birleşik devletleri Orta Asya`da zulümlerine devam etmişti. Ve orta asya`daki varlıkları bizzat onun karşısındaki en büyük gücü yani Rusya`yı tetiklemeye devam etmişti. Devlet yıllarca sessiz kalmıştı fakat rusya amerika karşısındaki en büyük güç olduğunun farkındaydı ve bu gücü er ya da geç kullanacaktı. Kim bilir bu gücü kullanmak bugüne nasipmiş diye... Toplantı biraz daha devam ettikten sonra mola kararı verilmişti şimdi bakanlar molaya çıkacak bir süre dinlenecek ve geri geleceklerdi her şey protokole uygun bir şekilde ilerliyordu. Fakat o gün hiç kimsem molaya çıkamadı. Güdümlü bir füze hiç kimsenin beklemediği bir anda NATO binasının toplantı yapılan yerini çarptı ve dakikalar içerisinde kulakları sağır edecek bir patlama sesi duyuldu. Kim nasıl yapardı bunu, NATO`ya kim saldırmaya cürret ederd; o güç amerika karşısında dünyayı dengeleyecek güç...Rusya. Ve füzenin üzerinde yazan bir yazı: "Sovyetlerden öpücükler." Bu kadardı artık gerçekler kapıdaydı: 3 dünya savaşı... Yaşanan katliamları anlatmayacağım kullanılan silahları yapılan işkenceleri iğrenç söylentileri hiçbirini anlatmayacağım. Çünkü bunları anlatmak sadece fikir verir. Fakat dünya bir süre sonra öyle bir evde yol açmıştı ki insanları gömecek toprak kalmamıştı evler yıkılıyor arda kalan toprak mezar yeri olarak kullanılıyordu toplu mezarlar artık herkesin gündelik yaşamı gibi olmuştu. Ta ki o zamana kadar 2032. Yaşanan savaşlar büyük bir siyasi boşluk getirmişti bazı devletlerin başkanları bile yoktu bazı devletler ise teokrasiyle yönetiliyordu. Halbuki ortaya bir adam çıktı Henry Mawifo. O dünya savaşı`nı başlatan nedenlerin cumhuriyet olduğunu halkın kendi yöneticisini seçmesin bir saçmalık olduğunu söyleyen bir adiydi. Haksızdı fakat insanlar savaştan çıkmıştı ve birçoğu yalan da olsa bir koruyucuya ihtiyaç duyuyorlardı. Ve insanlar ona inandı monarşilerin gelmesi gerektiğini inandılar. Bazıları savaşmak istedi fakat dünya bir savaşı daha kaldıracak düzeyde değildi. Yeni bir savaş bu sefer canlılığı bitirirdi. Yıllar geçti payitahtlar kuruldu ilk başta gerçekten adaletliydiler belki fakat sonra gerçek yüzleri ortaya çıktı güç ve itidar için yapamayacakları hiçbir şey yoktu. Hem başka devletlere zarar verirlerdi hem de kendi haklarına zarar verirlerdi çünkü candan daha önemli bir şey vardı artık güç. Imparator Semih ve karısı Funda. Onlar artık yönetici değildi onlar artık patron olmuşlardı yedi tane çocukları vardı. Hepsi potansiyel olarak bir taht varisiydi. Aslında çocuk sayıları sekizdi. Fakat en küçük çocukların yeşim hasta olduğu için onun adını ağızlarını almazlardı utançtan sayarlardı. Onlar herkesin korktuğu bir aileydi her istediklerini yaparlardı adalet onlar için şekillenirdi. Bilmedikleri şeyse Akay Koray onlar için gelmişti, çünkü her firavunun bir Musası vardı....

Adam üstüme eğilmişti duygusuz bakan gözlerinde bir merak geçti. Çarpılmış gibi adamdan uzaklaştım hemen. Lacivert gözleri beni hipnoz ediyo gibiydi kafamı eğdim. Yanaklarımdan ateş cıkıyodu sankı." Kusura bakmayın görmedim " yamından geçerken "Мы ещё встретимся, девочка"(Tekrar karşılasacağız minik kız) diye fısıldadı orada daha fazla durmadan koşar adımlarla tuvalete gittim

Elis ve Akay aileleri tarafından küçük yaşta yetimhaneye bırakılan iki çocuktur. Bir gün bir adamın Elis`i evlat edinmesi ile ayrılırlar fakat kaderin onlara farklı bir yol çizdiğini henüz bilmezler.

"Akay ben artık çok sıkıldım. Evcilik oynarmış gibi karı koca rolü oynuyoruz. Çocuk muyuz biz? Aylardır süren bu hayat artık rahatsız hissettiriyor. Sürekli diken üstündeyiz." Ellerimdeki bakışlarımı yavaşça gözlerini çıkardım. Ne tepki vereceğini kestiremediğim için birazcık geriliyordum. "Demek çok sıkıldın karıcığım öyle mi?" Hızlı bir şekilde bir kaç adımda dibime girmesiyle refleks olarak geriledim. Bunu fark ettiği an bir kolunu belime dolamış uzaklaşmamı engellemişti. Çenesi alnıma değdiğinde kafamı geriye atıp yüzüne baktım. Yine aynı şeyi yapmış kafamın karışmasına sebep olmuştu. Sakinliğimi koruyarak mırıldandım. "Evet yalan ve oyun istemiyorum. Çok fazla olmaya başladı." Yüzünü yüzüme yaklaştırdı. Dudağı dudağıma yaslanmıştı. Konuşmaya başlaması ile dikkatimi ona vermeye çalıştım. Dudaklarıma değen dudakları odaklamamı zorlaştırıyordu. "O zaman yalansız dolansız bir şekilde karım ol. Oyunlar istediğin gibi bitsin sevgilim. Dudaklarımız tamamen birleşti. 📣ÇALINMA, TAKLİT EDİLME DURUMUNDA ADLİ YOLLARA BAŞVURULACAKTIR.

Bir varmış bir yokmuş… Evvel zamanların birinde bir kız çocuğu varmış… Bu kız çocuğunun saçları uzun mu uzun, yanakları topak mı topakmış. Gözleri, ah o gözleri… Bakanı bir daha baktıran gözleri varmış. Daha yaşı çok küçükmüş küçük olmasına ama namı almış başını gitmiş uzak diyarlara. Uzak diyar krallarından mektuplar gelirmiş her gün saraya. Hizmetçiler artık kapılarda bekler olmuş mektuplar için. Kral ise çok kıskanç bir babaymış, vermek istemezmiş kızını kimselere. Ama bilmezmiş ki kızı, en yakın arkadaşı olan uzak diyar kralının oğluna kaptırmış gönlünü...

Aşeka : Bir ağacı saran, besinini ağaçtan alan ve zaman içinde ağacı öldüren sarmaşığa denir. *** "Yaklaşma!" Diye bağırdım. "Yaklaşma. Yaklaşama! Sen yoksun. Yine hayal görüyorum." Titreyen göz bebekleri onun gerçek olduğunu düşündürüyordu bana. Lakin o gideli çok olmuştu. Akay gideli çok olmuştu. Arkasında ise yıkılmış bir Arzu bırakmıştı. "Ben buradayım Ülkü, gerçeğim. Yapma güzelim gel benimle. Tehlikedesin. Lütfen yapma böyle, gel benimle." Onu dinlemeden kalktım ayağa. Hep böyle oluyordu. Beni, kendinin gerçek olduğuna inandırıyordu sonra ise ortadan kayboluyordu. "Efe, gelir misin? Ben çok korkuyorum. Efe!" Koşmak istiyordum fakat lanet kalbim buna izin vermiyordu. "Efe!" Diye tekrar bağırdım. "Efe!" Duysun da gelsin beni kurtarsın istiyordum. "Efe!" Sesim duvarlara çarpıp geri dönüyordu; sanki bu ev bile bana inanmıyordu. Nefesim daraldı, kalbim göğsümü parçalayacak gibi çarpıyordu. Gözlerimi sıkıca kapattım, açarsam onun yine yok olacağından korkarak. Çünkü her seferinde böyle oluyordu tam dokunacakken kayboluyordu, tam inanacakken beni yalnız bırakıyordu. Ama bu kez farklıydı… Ayak sesleri hâlâ oradaydı. Nefes alışını duyabiliyordum. Bu bir hayal olamazdı, olmamalıydı. Dizlerim titreyerek geri çekildim, içimdeki korku ile umut birbirine dolanmıştı. Eğer bu da bir hayalse, bu kez parçalanacak bir şey kalmayacaktı içimde. Sesim giderek kısıldı, boğazım yanıyordu artık. “Efe…” diye fısıldadım son bir kez, ama bu sefer yankı bile geri dönmedi. O an anladım. Ne gelen vardı ne de gelecek olan. Umut dediğim şey, karanlığın içinde kendi kendime yaktığım zayıf bir ışıktan ibaretti. Dizlerimin bağı çözüldü, yavaşça yere çöktüm. Gözlerim kapıya kilitli kaldı, sanki biraz daha beklersem açılacakmış gibi. Ama açılmadı. Ve o gece… Efe gelmedi. Ya da geldi, bilmiyorum. Belki kapının eşiğinde durdu, belki adımı fısıldadı da ben duymadım. Belki de tam yanımdaydı, ben korkumdan gözlerimi açamadım. Ama artık bunun bir önemi yoktu. Çünkü insan, en çok da beklerken tükeniyordu. Ve ben o gece, beklemekten vazgeçtim.