☆Bu kitaptaki kişi, olay ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür.☆ Laden Karun dışarıdan kusursuz bir hayatın içinde doğmuştu. Her şey normaldi, ta ki 14 yaşında akıl hastanesine kapatılana kadar. Tam 2 yıl orada kaldı ve iyileşti. Yani en azından o iyileştiğini sandı. Ama asıl olan tamamen yaşayan bir ölünün hikâyesiydi. Herkes ölmek ister, hayat dar gelir bazen. Ama bilmezler ki yaşayan bir ölü olmak daha zordur. Yaşayan bir ölünün hikâyesi en ağırıydı.

Ruhsal bozuklukları olan bir kız hayatının aşkını arayan erkek (daha ne olsun)

Ölülerin sesleri ve yalvarıslarını duymaya başlasanız ne hissederdiniz? Akıl hastanesindeki kızımızın başına neler gelicek? Peki... Hastaneden çıkınca bir seri katile dönüşürse?

" Gerçek bir hikayeden uyarlanmıştır. " Aykan, çocukken başladığı uyuşturucu madde kullanımından, aile ve sevgilisiyle yaşadığı sorunlardan ve akıl hastanesinde geçirdiği 37 günden sonra hayatında nelerin değişip nelerin değişmediğini dramatik bir şekilde görecektir...

Daha görevine yeni başlamış, hayatının baharında bir savcı olan Ezgi Deniz Alacalı, bir gün gittiği bir büfede olduğu şehirdeki bir akıl hastanesindeki artan cinayet haberleri gazetede dikkatini çekince bunu araştırmaya başlar fakat haberdeki akıl hastanesi oldukça prestijli ve güvenli olup tanınan bir hastane olduğundan kimse Ezgi`ye inanmaz. Ezgi de çareyi o akıl hastanesine bir şekilde girerek bu olayı kendi çözmeyi kafaya koyar fakat işler planlandığı gibi gitmez çünkü akıl hastanesindeki doktorlardan biri bir nevi mazoşistir ve gözüne kestirdiği hastalara kendi zevki için psikoloji şiddet uygular...

Zihninin tutsağı olan Mihri, kapatıldığı akıl hastanesinde yolunu bulmaya çalışır. Peki, yolu Özgür`e mi, yoksa Kuzey`e mi çıkacak? Bir… İki… Üç… “Bırakın beni!” Newton’un beşiği gözlerimin önündeydi. “Deli değilim ben!” Parmak uçlarım metal yansımalı topu tuttu. “Dokunmayın!” Tenimin rengi iple asılan topun yüzeyinde can buldu. “Öldüreceksiniz beni!” Topu sağa doğru kaldırdım. “Anne yardım et!” Bıraktım. “Anne bırakma beni!” Topun ilettiği enerji bir diğer uca geldiğini belirtti. “Anne gitme!” Top havalandı. “O iğneyi uzak tutun benden!” Eski yerine döndü. “İstemiyorum!” Bir diğer top havalandı. “Yapmayın!” Bir diğeri. “Bu çok fazla!” Değildi. “Öyle!” Acıtmadı. “Çok acıyor!” Yalnızca bir iğne. “Ölüm gibi!” Beynim uyuşuyor. “Ben deli değilim…” Çok karanlık. “Alışkın değilim.” Alış o zaman. “Ben deli değilim…”

Güneş`in kurtarılmaya ihtiyacı vardı ama Kıraç bir kahraman değildi.

"Şimdi bak gözlerime. Bu yüzü sakın unutma. Çünkü sen benim son kurbanım olacaksın." Delilik yalnızca bir yanılsamadır aslında...