Ben Arel tabii herkesin bildiği o. Maskenin altında ben Lara. bir seri katil. beni mafya kaçırdı ama beni doğru araştırmamış beni masum(?), sessiz sakin hayatı olan(?) ve tek yaşayan biri olarak biliyor. Sizce bu sürede neler yaşanacak.

Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, bize kendimizden bir parça bırakmak için girer. Lidya, geçmişinde bıraktığını sandığı anılarla yaşamaya çalışırken bir gün hiç beklemediği bir telefon alır. Yıllardır susturulan gerçekler, yarım kalan cümleler ve unutulduğu sanılan insanlar yeniden karşısına çıkar. Bazen bir tesadüf, yıllardır saklanan bir sırrın kapısını aralar. Bazen tek bir cümle, insanın bütün geçmişini değiştirebilir. Lidya`nın yolu; dostlukların, kırgınlıkların, özlemlerin, kayıpların ve söylenemeyen sözlerin arasından geçerken kendisine doğru uzanır. Çünkü bazı hikâyeler bitmez. Bazı insanlar gitse bile bıraktıkları izler kalır. Ve bazı sessizliklerin ardında, söylenmeyi bekleyen koca bir hikâye vardır... Sessizliğin Ardında “Belki de insan, en çok sustuğu yerde kendini bulur.”

Yüzyıl boyunca insanlığın kalbine korku tohumları ekildi. Krallıklar yıkıldı, şehirler küle döndü, masumların çığlıkları geceye kazındı. Ve bütün bu dehşetin ardında tek bir isim fısıldandı: Kara Mührün Varisi. O, bir efsane değil. O, bir kehanetin yaşayan bedenidir. Kanla mühürlenmiş bir kaderin taşıyıcısı, gölgenin içinden yürüyen bir habercidir. Adı anıldığında kandiller söner, dualar yarıda kalır. Çünkü onun gelişi yalnızca ölüm değil; düzenin çöküşü, insanın içindeki karanlığın uyanışı demektir. Yüz yıl önce kırılan mühür, şimdi yeniden titreşiyor. Toprak kana doydu, ama hâlâ susuz. Tahtlar korkuyla ayakta, inançlar çatırdıyor. Kara Mührün Varisi, yalnızca kan ve vahşetin habercisi değil - o, kanı ve vahşeti beraberinde getiren fırtınadır. Gittiği yerde merhamet kurur, sadakat ihanetle sınanır, kardeş kardeşe düşer. Fakat her karanlık kendi gölgesini yaratır. İnsanlık, korkuyla diz çökecek mi? Yoksa yüzyıllık laneti kıracak cesareti bulabilecek mi? Bu kitap, kehanetle lanetlenmiş bir varisin yükselişini; kanla yazılmış bir kaderin kaçınılmazlığını ve insan ruhunun en karanlık köşelerini anlatıyor. Korkunun bir isim kazandığı, vahşetin bir yüz bulduğu bu destanda tek bir gerçek var: Kara Mührün Varisi geliyor. Ve bu kez yalnızca haber getirmiyor. Getirdiği şey... sonun ta kendisi. Başlangıç Tarihi:21/06/2026

"Benden ne istiyorsun?" Boğucu sessizliğin hüküm sürdüğü odada, tam karşımdaki kameraya bakıyordum. Merceğin ardındaki kişiyi göremiyordum. Ama o hareketsizlik bile üzerimde görünmez bir baskı kurmaya yetiyordu. Karanlığın içinde sadece birbirine kenetlenmiş elleri hayal edebiliyordum. Ardından o boğuk, mekanik sesi duyuldu. "Seni." Kaşlarım çatıldı. Soğuk terler şakaklarımdan süzülürken, gözlerimi o tek noktadan ayıramıyordum. "Benden... beni mi istiyorsun?" Kısa bir sessizlik oldu. Odadaki hava sanki daha da ağırlaştı. "Hayır. Sen zaten benimsin. Ben, bana ait olanı istiyorum." Boğazımdaki düğüm büyüdü. Yalnızdım; ama görünmez bir baskı göğsümü ezmeye yetiyordu. "Bizi buraya neden getirdin? Bizden ne istiyorsun?" Sesim istemsizce yükseldi, duvarlarda çaresiz bir çığlık gibi çınladı. Kameranın arkasındaki kişinin cevabı ise fısıltı kadar sakindi. "Ölmenizi." O an donup kaldım. Nefes bile alamıyordum. Sanki zaman durmuş, tüm dünya o küçücük kameranın içine sıkışmıştı. Onu göremiyordum. Ama başını hafifçe eğdiğini, yüzündeki küçümseyici gülümsemeyi neredeyse görecek kadar net hissediyordum. "Ama..." Kısa bir duraksamanın ardından devam etti. "Aranızdan yalnızca biriniz bunu hak etmeyecek." Kalbim göğüs kafesime sığmıyor gibiydi. Korku iliklerime kadar işliyordu. "Kazananı istiyorum." Kameranın altındaki kırmızı ışık biraz daha güçlendi; yüzüme ürpertici bir aydınlık vurdu. "Kazan. Özgürlüğünü al. Dünyana dön. Sonra da her gece, burada bıraktıklarının yüzlerini hatırla. İşte o zaman gerçekten özgür olup olmadığını anlayacaksın." Robotik sesi tekdüzeliğini hiç bozmadı. "Çünkü bu oyunda ödül özgürlük değildir. Ödül... suçlulukla yaşamaktır." Oyun başlamıştı. Artık geri dönüş yoktu. & TARİH:24/07/2026 Kitap Adı: OYUN ADI: SESSİZLİK RESİTALİ Yazar: KARMEN Durum:Askıda

"sen gerçekten aklım almıyor sen bu zamana ait değilsin. Kimsin sen" söylediği şeyle olduğum yerde kalakaldım.hiç tanımamış gibi konuşması içimi yakmıştı.bakışlarımı ondan uzaklaştırdım. Çenemi kavrayarak yüzüne çevirdi. Kısılmış sesiyle "Yalan mıydı herşey. Adın da mı yalan söyle susma Zümrüt! adın da mı yalan be kadın" Susmak bazen insana daha kolay geliyordu. Susmam gerekiyordu. Konuşursam herşey biticekti... Bizde biticektik dünyamız sona erecekti...bitmesin istedim...

Kimse unuttuklarını hatırlamak istemez … Ya da gözler önünde duranı görmek . Ama kehanet,unutulanlar uyanınca gözler önünde olan belirince başlar…

(Yeni) " Abi ya! Ben demedim mi size gelmiyelim diye? En güzel anı bozduk!" " Oğlum ne bileyim ben bizim kardeşimizin bu kadar çapkın olduğunu ve hemen yengeyi ayartacağını?" Alaz sinirine hakim olmadığını belli edercesine konuşmaya başladı; " Oğlum, canlarım, bir tanelerim, canım kardeşlerim... Ben size gelmeyin demedim mi lan!?" " Biz ne bilelim sizi böyle şey, yılış yılış bulacağımızı?" . . . ` Ben bir gün bırakma korkusuyla tuttum bu elleri.` He aşk bitmez. Bazıları bitmişken bile bitmemiştir aslında. ( Kitap wattpad de yayınlanıp büyük bir kitleye ulaşmıştır.)