​"Beni cezaevine gönderebilirsin, bu şehri terk edebilirsin... Ama damarlarındaki kandan, zihnindeki o karanlık odadan benden başka kimseyi söküp atamazsın." ​Kumsal, sahildeki o sarp kayalıklarda Demir`e karşı durduğunda, bunun sadece bir sonun başlangıcı olduğunu biliyordu. Kurban olmaktan vazgeçip bu tehlikeli oyunun kurallarını kendi elleriyle yazmaya yemin eden bir kadın ve ne demir parmaklıkların ne de yılların sindiremediği, gölgesiyle bile nefes kesen bir adam: Demir. ​Zonguldak’ın sisli, hırçın sokaklarından Akdeniz’in ılık ve sakin kıyılarına uzanan bu kaçış, aslında sadece bir yanılsamadan ibarettir. Çünkü bazı bağlar kopmaz; sadece şekil değiştirir. Yıllar sonra kollarında taşıdığı masum bir çocukla yeni bir hayata tutunmaya çalışan Kumsal, ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, o karanlık mirasın ve yasak tutkunun izlerinden kaçamayacaktır. ​Gölgedeki Adımlar, nefes kesen psikolojik gerilimi, predator-prey dinamiklerini ve zehirli bir tutkunun külünden doğan kadın bir karakterin gücünü son sayfasına kadar soluksuz okutacak. ​Güvenli limanlar birer illüzyondur. Asıl fırtına, gölgenin sahibine geri döndüğü an kopar.

Beria daha 16 yaşında ailesinin baskısına dayanamayarak evden kaçar ve arkadaşıyla yaşamaya başlar. Bir süre sonra kendine tamamen yeni hayat inşa etmiş Beria kendini çok zor durumda bulduğu bi zamanda karşısına yarı yabancı yarı Türk mafya olan Ares Oner çıkar...

10 Yılın karanlık yaşantısı.. Bir gökkuşağı masalı "Bana güvenmek zorundasın." dedi kızın omuzlarını sıkarak, kız genç adamın yüzüne doğru sırıttı, "Ben hiçbir şeye zorunda değilim bunu bana sen öğrettin" dedi ve kollardan kurtuldu. Bu ikisinin ego savaşıydı.

Her şeyi unut. Kaybolduğunu bile ama asla, nerede olduğunu unutma. “Rigel, gözlerini oymak istiyorum.” dedi yatağımın altındaki canavar. “Neden gözlerim?” “Çünkü benim için bir taş olan gözlerin, bazılarına zümrüt görünürmüş,” Küçük kız salladığı salıncağın haladından kendine bir urgan yapmış. Urganı kesmiş kopmamış ve bir gün kendi kendine koptuğundaysa ölmek için hevesi kalmamış.

Paranormal ruh kovucusu Lillia, basit bir ruh kovma işinden dönüyor, her şey normal geçiyordu. Fakat bazı şeyler, Lillia`nın hafife alamayacağı kadar gerçekti. Mersent ise bunların en kötüsüydü. 21.03.2025

Bazen yazdığın bir hikâye… Aslında senin hikâyendir. O, sıradan bir fantastik-korku yazarı gibi görünüyordu. Kâbuslarla örülü hikayeler yazıyor, kaleminden karanlıklar doğuruyordu. Ama hiçbir zaman farkında değildi: Yazdığı hiçbir şey hayal ürünü değildi. O, aslında düşmüş bir ırkın kanatlı, lanetli mirasıydı. Unutulmuş bir kaderin içinde, insan formunda yetişmişti. Ve her yazdığı satır, başka bir diyardaki gerçek bir acıyı, ihaneti, kanı çağırıyordu. Ta ki… son romanını yazana dek. Son kitabının finalinde, baş karakterine tarifsiz bir trajedi yaşattı. Ruhunu paramparça edecek bir ölüm yazdı, ve tam o anda, gerçeklik çatladı. Kaleminden doğan evren onu içine çekti. Ve yazar, kendini kendi yarattığı dünyada buldu… Üstelik bir lanetin bedeninde: Yazdığı erkek baş karakterin katilinde. Artık yazgı tersine dönmüştü. Bir zamanlar kalemle yarattığı kahraman, şimdi karşısındayım, ve onu öldürmüştü. Öfkeliydi, Ona karşı. Kendine karşı. Kendi ölümüne karşı. Yazar, bu evrende kendi kurduğu cehennemi yaşadı. Ve sonunda tekrar öldü. Ama hikâye orada bitmiyordu. İkisi de farklı bedenlerde, başka bir dünyada yeniden doğdular. Geçmiş sisliydi. Ama kalplerde bir iz vardı. Aşkla başlayan bu yolculuk, nefretle dövülen bir aşka evrilecekti. Bazen kader, mürekkep değil kanla yazılır. Ve en karanlık hikâyeler… en derin bağların doğumudur.