"Kaderin yazıldığı topraklarda, aşk bir uçurum kenarıdır." Rize`nin sisli dağları arasına hapsolmuş iki düşman aile: Karadenizler ve Soranlar. Yıllardır süren kan davası, genç bir hukuk mezunu olan Larin`in İstanbul`dan Rize`ye dönmesiyle yeniden alevlenir. Ancak bu kez savaş sadece topraklar için değil, ruhlar için verilecektir. Bir yanda kanunu temsil eden, gri gözleriyle fırtınayı durdurmaya çalışan Demir; diğer yanda ise fırtınanın ta kendisi olan, yasak tutkunun izlerini taşıyan Rüzgar.

Bir kızın annesinin ölümünden sonra babasıyla başka bir yere taşınması ve sonrasında da üniversite için yurt dışına gitmesinin ardından kızı yurtdışındayken babasının iş dosttunu öldürmesi sonrasında kızı babasının yanına üniversiteyi bitirip geri döndüğünde neler bekliyor? Hadi beraber öğrenelim ...

Lise yıllarında kopan bağlar, yıllar sonra İstanbul`da Selis Zeren Özder`in karşısına tekrar çıktı. En son lisedeyken kalbi gerçek bir hisle çarpmıştı Selis`in. Hastaneye adım attığı an kalbinin aynı hisle çarpmasını ne o, ne de bu hisleri çocukluk yıllarında bırakmış ünlü cerrah Kamer Haktan Sardıç bekliyordu. Bazı hikâyeler yarım kalmak için yazılır.

Hamile kurgusudur klişe sahneler olabilir. Yazım yanlışları olabilir keyfi yazdığım bir kurgu olacaktır

Çocukları küçükken neden küstüğü belli olmayan iki düşman yeraltı mafyasının çocuklarının arasında geçecek olan olaylar. Adam kıza aşık olduğu için ona not yazması, odasına girmesi, konuşmaya başlamaları, olur olmadık yerlerde karşılaşmaları ama kızın onu görmezden gelmeye çalışması, görmezden gelememesi.

Kaderin bir pusuyla ayrı bıraktığı çocukluklar yıllar sonra BİR NEFRETLİK MESAFE kadar uzak olcaklar...

"Ne bekliyordun ya!" diye bu sefer ben bağırdım avazım çıktığı kadar. "Sana diyorum Cesur, sana! Ne bekliyordun ya sen benden?" Elimdeki kutuyu kaldırıp ona doğru salladım. "Dedem öleli bir ay olmuşken, bana alyans göndererek ne bekliyordun ya sen ne!" "Dönmeni!" dedi hışımla yönünü tekrar bana çevirirken. "Beni unutmamanı! Uğruna her şeyimi tek kalemde feda edebileceğim kadının dönmesini umdum Helen!" derken dibime kadar girmiş, bağırıyordu. "Sadece İstanbul`a değil ama! Bana da dönmeni istedim! Burada tek başıma her gün her gece köpekler gibi seni özlerken sen de beni özle de dön istedim!" Ellerini saçlarına daldırmış sakinleşmeye çalışmıştı."Ya şu siktiğimin iki yılında hep ne istediysem onu istedim sadece senden! Bir kez olsun benim seni sevdiğim gibi beni sev istedim Helen! Çok mu şey istedim?" Gözlerim hırstan mı yoksa kırgınlıktan mı bilinmez dolarken başımı iki yana salladım. "Ben seni çok sevdim Cesur." Buruk bir kıvrılma boy gösterdi ifadesinde. "Kabul," dedi. "Sen de sevdin belki beni. Ama benim sevgim, senin için herkesi, her şeyi yakıp geçebilecekken seninki beni hiçbir konuda öne koymana bile yetmedi. Ben, hiçbir konuda senin ilk tercihin bile olamadım." Başını iki yana salladı. "Sen varya sen; elindeki işinden, önündeki dosyadan, Helen..." dedi ve üzerime eğildi. "Sen beni dudağındaki o kırmızı rujundan bile daha az sevdin." Dudaklarım aralandı, istemsizce bir adım geriledim. Nasıl böyle düşünebilirdi? Beni oradan, o kalıptan çıkartmak zorundaydı. Benim gidip de ona geri dönmeyişim sevgisizliğimden değil, bana söylediği yalanlarındandı. "Ben seni terk edip giden annen değilim Cesur." dedim tek celsede. "İlk önce bunun bir farkında ol." An be an gölge inen yüzüne ve düşen omuzlarına rağmen durmadım. "Ama tıpkı onun gibi," dedim arkamı dönüp gitmeden önce. "Ben de unuttum seni."

Karahanlılar ve Mirzaoğulları, yüzyıllardır düren kanlı bir düşmanlığın içinde yaşayan iki Kürt aşiretifir. Aralarındaki husumet, hem geçmişin intikamıyla hem de ailenin onuruyla beslenmektedir. Hikaye, Şervan Karahanlı ve Delal Mirzaoğlu adlı iki genç karakter üzerinden ilerler: