Yıllar sonra basit bir DNA testi yüzünden hayatı tepetaklak olan His, travmalı geçmişi ile yeni ailesine alışabilecek mi? Bir ömür boyunca kendini ait hissedemeyen, acılarıyla büyüyen, yaralarını sessizce içinde taşıyan bir kız... Şimdi ise hiç tanımadığı bir aileye, hiç bilmediği bir hayata "ev" demeyi öğrenmek zorunda. Peki geçmiş, gerçekten geride bırakılabilir mi? Asi tavırlarının ardına sakladığı kırık bir çocuk kalbi, yıllardır susturduğu acılarla yüzleşebilecek mi? Yoksa kader, ona yine aynı karanlığı mı sunacak? Küçük bir beyaz ışık, ona mutlu sonlu bir masal mı? Yoksa kaderi en baştan beri yazılmış olan hikayeleri mi vaadedecek? Peki His, 𝘔𝘢𝘷𝘪 𝘨ü𝘭𝘭𝘦𝘳𝘪 𝘢𝘳𝘵ı𝘬 𝘴𝘦𝘷𝘦𝘣𝘪𝘭𝘦𝘤𝘦𝘬 𝘮𝘪? Yoksa mavi güller, ona hep kaybettiklerini hatırlatan, dokunmaya bile cesaret edemediği bir hatıra olarak mı kalacaktı? 💙⃝🌹 Çünkü her masal mutlu bitecek diye bir kural yoktur. Asıl masal, mutsuz sonu hak edenlerin hikayesidir. Vedalar aslında sarılıp, gitmek değildir. Bir gün ansızın hayata sırtımızı dönüp, bir daha geri gelmeyeceğimizi yokluğumuzula can acıtmak demektir. Ve, her imkânsız olay, imkân dahilinde değildir. Bir cümlede imkânsız geçiyorsa, bilinmeli ki; hayal kurmak bile insana zehir gibi gelir. ◇ ❝𝘌𝘭𝘣𝘦𝘵 𝘨ü𝘯𝘦ş 𝘥𝘰ğ𝘢𝘤𝘢𝘬.❞ ❝𝘎ü𝘯𝘦ş 𝘣𝘦𝘯𝘪𝘮 𝘪ç𝘪𝘯 𝘩𝘪ç 𝘥𝘰ğ𝘮𝘢𝘺𝘢𝘤𝘢𝘬.❞ • 𝘉𝘦𝘯 𝘏𝘪𝘴, 𝘷𝘢𝘳𝘭ığı 𝘩𝘪𝘴𝘴𝘪𝘻𝘭𝘪𝘬𝘵𝘦𝘯 𝘪𝘣𝘳𝘦𝘵 𝘰𝘭𝘢𝘯 𝘏𝘪𝘴.

Sıkıcılık üzerine kurulmuş bir hayatı vardı.Hayatından nefret ediyordu.Onun için yaşamanın hiç bir anlamı yoktu.Her gün aynı senaryoyu yaşamaktan bıkmıştı ta ki karanlık ona anlamlı gelene kadar...

Sude hayatını deli dolu yaşayan 24 yaşında bir genç kızdır. annesinin nişanlısının oğlu Anılla tanışana kadar her şey yolunda gidiyordur ama hayatına bodoslama giren Anıl onun hem hayatını hem de duygularını alt üst etmiştir.

Küçük bir kızın çocuğuydu. Ama yalnızca dışarıdan. İçinde kopan fırtınaların haddi hesabı olmayan bi kız çocuğunun hikayesi bu. Herkese merhem olmuş, ama kimse ona bir ilaç dahi verememiş bir kız çocuğu...

gönül heybemde biriken kelimeleri, kağıttan gemiler yapıp meçhul kıyılara bırakıyorum. Belki senin kıyına vurur diye

© Bir Sigara yakıyorum, Sönene dek neler küle dönüyor içimde.. Şiir okumak için darbe almış yürek gerek, His gerek, Hüzün gerek, Kaldıysa mutlu bir tebessüm gerek, Hissini bulup satırlarımda benimle buluşan gönüller sefa gelmiş..Gönül soframızda her gelene yer vermek gerek.. #1 - #8 Her şiirin bir hikayesi olur,eğer kendi hikayeni arıyorsa satırlarda gözlerin,emin ol o hisleri barındırıyor tüm şiirlerim.. Ben bir yalnızlık haline sürüklendim ama yoklasanız yine aşk kırıntıları bulursunuz ceplerimde.. ( Herhangi habersiz bir kopyalanmasında yasal işlem süreci başlangıcı devreye girecektir ) Tüm Hakları Saklıdır

Kim isterdi ki bile bile yanacağı bir ateşe atlamak? onu bıçaklamak için her zaman arkasında duran bir kadına hangi adam gözü kapalı güvenirdi? Akıl karı mıydı? Ama o istedi... Onu yakacağımı bile bile, içimdeki nefretin sönmeyeceğini, aksine zamanla ikimizi de kül edeceğini bile bile. Kendini yakmıştı, ama yanarken beni de beraberinde götürecekti. Bu ateşten ne o ne de ben kaçabilecektik. Küllerimiz savrulacak ve biz huzur bulacaktık.

Şiir seven güzel insanlar hepinizi kitabıma bekliyorum ❤ Kitabımda giderek derine inen bir yolculuğa çıkıyoruz ve bu yolculuk sayesinde içimizdeki duygulara sarılıyoruz...

İşte o sebepsiz gitmişti, bir boşluğun içine bırakmıştı . O başladığı işi yarım bırakmazdı ama o işini bitirmiş yarım bırakmıştı beni. Yaptığı iş sadece duygularımla oynamaktı sanırım. Beni, ben gibi hissettirmişti bir zamanlar. O unutmuştu ben ise yarım kalmıştım. O kadar imkansızız ki artık ezhel in konseri gibi...

dışdünya kitabı na hazır mısınız

hayat şaşırtır hep zaten...

Girenin çıkamadığı bir lise ve karanlık geçmişi... Kimsesiz olmamasına rağmen sadece kimsesizlerin olduğu bu liseye girebilen Aster.. Hafıza kaybının ortadan kalkmasıyla hatırlananlar ve yıkım... Aster `in tek bir amacı vardı artık; Okulu yıkıma sürüklemek...

"Hayat, iki kalp atışı arasındaki o belirsiz boşluktur." Operatör Doktor Arslan İbrahimoğlu, keskin zekâsı, sarsılmaz özgüveni ve kusursuz cerrahlığıyla hastanenin tartışmasız yıldızıdır. Onun dünyasında her şey tek bir kelimeyle açıklanır: Kontrol. Ta ki çocuk cerrahı Esma Demir hayatına girene kadar... Esma`nın sakinliği, Arslan`ın kaosuna; Arslan`ın cesareti, Esma`nın sessizliğine dokunur. Birlikte hayat kurtarırken, farkında olmadan birbirlerinin en derin yaralarına da dokunurlar. Ama bazı sırlar geçmişte kalmaz. Ve bazı karşılaşmalar... İnsanın sadece kalbini değil, bütün hayatını değiştirir.

26 yaşındaki Erbil Çağlayan istediği her şeye sahiptir.Popülerlik, yakışıklılık ,zenginlik ,harika kariyer. Peki ya "AŞK"nerede? Aşkın varlığından bir haber yaşayan Erbilin bütün dengesi İclal Altın ile tanışınca bozulur. Ömründe görmediği güzellikte ki bu kız onun kalbine aşkın tohumlarını düşürür. Ve o tohumlar filizlenmek için can suyunu bekler. Peki ya beklediği can suyunu alabilecek ve aşkın varlığına inanabilecek mi? İclal "Erbili aşka inandırabilecek mi?" :)

Aleda için durumlar kolay değildi. Neslinin devamını isteyen aşirete karşı, bunu yapamayacığını bilemeyerek karşılarında dik durması, ayakta kalması ve yıkılmaması çok zordu. Arkasında onu destekleyecek kimse olmamıştı, tek başına girdiği bu savaşı kazanıp kazanamayacığını bilmiyordu. Fakat herşey yolunda gitmek zorundaydı. Aleda`nın hayatında tek iyi şey kocasıyken, kocasının ona olan en güzel sürprizi hayatını darma duman edip, hayatı Aledaya zindan etmek olmuştu.

"Gerçekten de ölülerin de sevdiğini düşünüyor musun?" Duraksadım. Bir kez daha utandım. Bu dediklerimi duymasını istemezdim. Bu kadar acınası ve zavallı bir insan olduğumu bilmesini istemezdim. "Evet. İnsanlar ruhlarıyla sever, bedenleriyle değil. Bedenler ölür, ruhlar değil." Dedim gözlerine bakmaya çalışarak fakat yapamadım. Simsiyah gözlerinde sonsuzluk var gibiydi ve ben o sonsuzlukta kayboluyor gibiydim. Gülümsediğini gördüm. Kalbim tekledi. İlk defa gülümsediğini görüyordum. Çok güzel gülümsüyordu. "Ölüler de sever," Dedi ve iç çekti. "Bu lafı sevdim."

Ben içimdekileri yazıyorum. Ister türkü olsun Ister ağıt... Kelimelerim yettiği kadar Bendimin yettiği kadarını Taşıyamadıklarımı, dayattıkları kalıplarımı Ben içimdekileri yazıyorum Boğazımdaki yumruyu, hayalimdeki boşluğu... Ben beni, sizi, herkesi yazıyorum. Sesi kısıldığı için soluğunu kestikleri herkesi...