Bir gün her şey çöker. İçindeki ses susar, yolun silinir. Ama bir adım atarsın. Nereye gittiğini bilmeden… kendine doğru. Bu, bir kaçış değil. Bir dönüş. Ve karşıda bekleyen.

Bazı insanlar bir günde değişmez; sessizce eksilir, sessizce yeniden öğrenir yaşamayı. Bu hikâye, büyük mucizelerin değil, hayatta kaldıktan sonra nereye ait olduğunu arayan bir kalbin izidir. Dışarıdan güçlü, içeriden yorgun; kalabalıkların ortasında bile kendine yer bulamayan bir ruhun… Kırılmamak için susan, unutulmamak için değil sadece kaybolmamak için yürüyen birinin. Ve bir gün, kendi gölgesiyle barışmayı öğrenene kadar kimseye anlatılmayan, nihân kalan bir hayatın başlangıcıdır. Neris EFSUN & Arkan KARAHAN

Alara kötü dönemlerden geçerken beklenmeyen bir anda ışık gibi birisi girer dünyasına.. Ancak Alara`nın sağlığı mı?, Hayalleri mi? yoksa hayatının aşkı mı? Risk almayı seven bir insandı ancak hepsini yürütemezdi.

Bazı duygular ölmez, sadece derinlere gömülür. Nisan, iç sesini susturmuş, hayatla arasına görünmez bir perde çekmiş bir genç kadındır. Hissetmekten çok düşünmeye, yaşamaktan çok izlemeye alışmıştır. Ta ki bir gün, kütüphanede tanıştığı küçük bir çocuk, kelimelerin arasından uzanıp onun sessizliğini çatlattığında... ‘Belki’ kelimesi, Nisan için sadece bir ihtimal değil; suya düşmüş bir umut, karanlıkta parlayan bir kıvılcım, kalbin en kuytusundaki yaşam belirtisi olur. Bu hikâye, yavaşça açılan kalplerin, geçmişin yükünden sıyrılarak geleceğe akanların ve en çok da ‘belki’lere şans vermeyi seçenlerin romanıdır.

“Sarılmakla boğulmak arasındaki farkı, zehirli bir sarmaşık öğretti bana. Bu kitap; ihanetin, psikolojik çöküşün ve kendi küllerinden doğma mücadelesinin hikâyesidir. Her sayfası gerçek bir hesaplaşma. Adını bile anmadığım O’na değil, kendime yazdım.”

Küçük kızın "anneme gitmek istiyorum." Diye söylenerek ağlaması onun sinirlerini bozuyor,delirmesini sağlıyordu ama o aldığı karardan emin bir şekilde küçük kıza 14 yıl boyunca yapmicağını bırakmicaktı...

... Ve bazı bağlar, ne kadar bastırılırsa bastırılsın, en olmadık anda, en derin yerden yeniden ortaya çıkar. ... "Burası artık bana ait. Proje başlayacak, en kısa sürede tahliye etmeniz gerekiyor." Hazal önce donup kaldı. Sonra gözlerindeki o sakinlik bir anda dağıldı. "Ne demek tahliye? Burası benim hayatım! "Ben izin alarak yaptım burayı, öyle gelip `gidin` diyemezsiniz! Yamanın sesi hala sakindi, bir an önce bu durumu halletmek istiyordu. "Hanımefendi, her şey yasal, isterseniz belgeleri __" "İstemiyorum belgelerinizi!" "Burası bir proje alanı değil, anlıyor musunuz? Ben burada yaşıyorum, buraya emek verdim!" Yamanın bakışları sertleşti, lafının kesilmesi sabrını taşırmıştı. "Bu bir tartışma değil, süreç başlayacak." Hazal bir adım daha yaklaştı. Gözleri öfkeyle doluydu. "Başlatamazsınız. Ben buradan gitmiyorum." Kısa bir sessizlik oldu. İkisi de geri adım atmadı. "Göreceğiz," dedi Yaman. "Evet," dedi Hazal, dişlerinin arasından. "Göreceğiz."