Bir zamanlar en sevdiğim çiçek papatyaydı. Benim kalbimde umudun bir simgesi haline gelmişti sanki. İçimde tüm kırıklıkları yutup tüm güzelliğiyle onları sakladıklarını düşünürdüm. Saklamakla kalmaz orayı silerdi. O kırıklıkların varlığını unuttururdu güzelliğiyle. En azından o zamanlar böyle düşünürdüm. Tüm her şeye rağmen içimde yeşerttiğim bir umudun simgesiydi bende. Fakat yanıldığımı çok sonra anladım. Orada hiç bir zaman bir umut yeşermedi. Her şeyin bir yansıması vardır. Bu da bir yanıltmacanın yansımasıydı içimde. Orada hiç bir zaman umut yoktu. Şimdi orada gördüğüm tek şey kanlı bir papatyayı andırıyordu bana. Kanayan bir papatya... Bu hikayede geçen kişi, kurum, olay ve mekanlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi ve kurumlarla olan benzerlikler yalnızca bir rastlantıdır.

Anka, sekiz yaşında annesini gözlerinin önünde kaybetti. Tetiği çeken kişi ise bir yabancı değil, çocuk kalbine aşkı öğreten Doğu’ydu. O günden sonra hayat ikiye bölündü: Annesinden önce ve annesinden sonra. Yıllar geçti. Ülke değişti. İsimler büyüdü. Acı ise hiç küçülmedi. Şimdi Anka, insanların hayatını kurtaran bir doktor. Ama kendi içindeki yaraya dokunmaya hâlâ cesareti yok. Çünkü bazı yaralar iyileşmez — sadece kabuk bağlar. Fakat geçmiş gömülü kalmaz. Bir telefon, bir ses, tek bir an… ve Anka kendini tekrar o günün kan kokusunda bulur. Aşk mı daha güçlüdür, nefret mi? Affetmek mi daha zor, hatırlamak mı? Peki ya kalbin, katilini hâlâ tanıyorsa? Bu hikâyede masumiyet erken ölür. Aşk kirlenir. Ve bazı gerçekler, insanı yaşatmak için değil — parçalamak için vardır.

Yedi gün. Bazen bir tehdit değildir. Bazen bir hatırlatmadır. Bir sabah gelen isimsiz bir mesaj, sıradan bir hayatın çatlaklarını ortaya çıkarmaya yeter. Her geçen gün, bastırılmış bir anı yüzeye çıkar. Her mesaj, unutulmak istenen bir gerçeği biraz daha yaklaştırır. 7 Gün, suçun bağırmadığı, vicdanın susmadığı bir hikâye. Kaçmanın mümkün olduğu ama kurtulmanın olmadığı bir zihnin içinde geçiyor. Okuyucu, gerilimin kaynağının dışarıda değil, insanın kendi içinde olduğunu fark ettiğinde artık çok geçtir. Çünkü bazı yüzleşmeler zaman ister. Ve bazen o süre tam olarak yedi gündür.

Kapattı dudaklarını, uzandı koltuğa. Küçüktü, minikti, tatlıydı ama hiç de kıyılası değildi. "Senin gibi çok akıllı olmak istiyorum. Saf olmak istemiyorum ben." Mırıldanışıyla gözlerim yandığında tavana diktim gözlerimi. "Her istediğimiz olmuyor ki Küçüğüm." "Zaten hepimizin hiçbir istediği olmadı. Ya bundan sonra da olmazsa?" "O zaman hepinizi bırakırım, sonra da gideriz hep beraber bu gezegenden. Belki bizi bekleyen başka gezegenler vardır, ha?" "Var mıdır gerçekten? Kahramanımız da orada mıdır?" Son sorusunu duyunca gözümün önüne gelen adamla kaşlarımı çattım. Aptallaşma, Derin. O adam ne alaka şimdi? O bizim kahramanımız falan değil. Değil. Değil. **** Yaşamak için *topluma göre* yanlış yollar deneyen bir kızın hayat hikayesi... **UYARI: Gerçek bir hayat hikayesinden uyarlanmıştır.**

"Koma" Kitabı bize feza`nın hayatı ve ondaki değişiklikleri anlatıcak fakat bazı istisnalar var...

Satranç tahtasında, adalet savaşı Aşk hamlesi, adaletin oyununu bozar mı? Genç bir ceza avukatı olarak adaletin tarafında duran Nisan, annesinin ölümünden sonra gerçeği aramak için eline ulaşan mektup ile Karadeniz’e döner. Ancak karşısına çıkan adam Kuzey Kaleli yalnızca geçmişin gölgesi değil, geleceğin anahtarıdır. Soğukkanlı bir stratejist. Yıkıcı bir miras. Ve adaleti kendi elleriyle yazmak isteyen iki yalnız ruh. Birbirlerini çözmeye çalışırken, her hamlede daha da iç içe geçerler. Bu sadece adaletin değil, aşkın da oyunudur. Ve oyunun sonunda ne şah kalır... ne de sağlam bir kalp. “Adalet Oyunu” ♟ Bir adalet savaşı. Bir aşk tuzağı. Her hamlede yeni bir sır. Kitap kapağı tasarımı bana aittir. Çizimi, fikir tasarımı bana aittir. Kapak tasarımı ile ilgili fikirlerinizi ve ön söz ile ilgili fikirlerinizi lütfen belirtin.

Kalbimin her atışı, saatin bir tik tak sesiydi sanki. Her saniye beni biraz daha geriye çekiyor, sanki beni geçmişimin biraz daha derinliklerine gömüyordu. Kollarım, bir şeylere tutunmak ister gibi boşlukta asılıydı, ama hiç bir şeye ulaşamayacak kadar da zayıftı. O an, zamanın üstüne uzanmış bir ceset gibiydim. Ölmüş değil, kendine geç kalmış bir ceset. Kaçırdığım her gerçeğin "keşke" yankısı dönüyordu kulaklarımda, ve saniye ibresi her defasında biraz daha derin yaralar bırakıyordu içimde. Zaman benden geçiyordu, ama ben hâlâ bekliyordum. Neyi mi? Kendimi. Kendime dönmeyi bekliyordum... Sahi... Ben kimdim?

İnsanların gözlerindeki boşluk, çürük kokusu... Kıyametimiz miydi? Bir istila, bir salgın. Ölüm ve yaşamın arasındaki eşikteyiz. Öl ya da öldür. Kurtar ya da terk et. Gurur ve güven, sadakat ve ihanet.

Adaletin kılıcı keskin, intikamın ateşi ise yakıcıdır. Peki, her ikisi de aynı kalpte buluşursa kim sağ çıkabilir?" Sarah Beş yıl önce bir mahkeme salonunda, sanık koltuğundaki Kuzey’i müebbet hapse gönderirken arkasındaki o boş sandalyeyi hiç unutmaz. Adaleti sağladığından emindir; ta ki Kuzey’in hapishaneden ölüm haberi gelene dek. Kardeşi Kuzey`in ölüm haberini alan Deniz gözünde kardeşinin katili olan Savcı Sarah’ın hayatına intikam almak için gizli bir kimlik ile girer. ​Sarah, kurduğu o kusursuz hukuk kalesinin içinde, ilk defa duygularıyla kanunlar arasında sıkışırken; Deniz’in her dokunuşu bir yalan, her bakışı bir ihanettir. Ancak intikam ateşiyle yanmaya yeminli olan Deniz’in hesaba katmadığı bir şey vardır: Kendi yaktığı yangında, kurbanıyla birlikte kül olmak. Adalet bir gün ihanet ederse, kim masum kalabilir? ​