Ben Vera. On sekiz yaşında, ablasıyla birlikte bir çiçek dükkânı işleten ve iki tane dağ gibi abiye sahip bir kızım. Çiçekleri severim. Çiçekler de beni sever. Kendi halinde, dünyayı seven; yaşlılarla iyi anlaşan, çocukların favori ablası, sıcak nevale bir kızdım. Ta ki geçmişte abimin yaptığı bir hatanın hesabı bana kesilene kadar… Abim Fırat, bundan on yıl önce Avcıoğulları’nın kızı Hasret’e âşık olmuştu. Birbirlerini seviyorlardı. Ama Avcıoğulları, kendileri gibi zengin ve adı sanı belli olmayan hiç kimseye kızlarını vermezdi. Abime de vermediler. Fakat Fırat ve Hasret kararlıydı. Hasret on sekiz yaşına bastığında birlikte kaçmaya karar verdiler. Abim, Hasret’i kaçırdı. Sonrasında Hasret hamile kaldı. Artık Avcıoğulları kızlarını geri alamazdı. O günden sonra iki aile arasında, yıllarca sürecek büyük bir düşmanlık başladı. Biz onların girdiği ortama girmezdik. Onlar da bizim olduğumuz yere adım atmazdı. Alışveriş yaptığımız dükkânlar bile farklıydı. Bize bir şey satanlarla bile konuşmazlardı. Düşmanlık, yıllar geçtikçe hafiflemedi. Aksine büyüdü. Ta ki kader, bu düşmanlığı sonsuza kadar sürdürecek kadar acımasız bir hüküm verene kadar… Hasret ve bebeği, doğum sırasında hayatını kaybetti. On yıl önce bir kadın ve bir bebek öldü. On yıl sonra ise bir kadın, her gün yeniden öldürüldü. Ben Vera Ünal. On sekiz yaşındaydım. Ve geçmişte işlenen bir günahın bedelini ödemek için seçilmiştim. Ben, bir intikama kurban edildim.

" Duygusal boşluğunla ilk yüzleştiğin zamanı hatırlıyorum o kadar boşluktaydın ki kendi kafanda "Önceden bir aptal kız vardı bana artık bakmıyor bari ondan acısını çıkarayım istediğim tamamlanmışlığı bulamamanın"dedin ve sürekli bana bakarak peşimde pervane gibi görünerek bunu başardın.Ama hesaba katmadığın bir şey vardı ben saf değildim.Oynadığın her oyunu gördüm sadece bir anlık da olsa sadece bakarak beni kendime özel hissettirişini kabul ettim... ... "Bir yudum kahve gibi gözlerin değmeye kıyamıyor gözlerim" *Bir lise kurgusu*

ANKARA`DA BAŞLAYIP, HAKKARİ`YE UZANAN BİR AŞK HİKAYESİ... Kül ve Kelepçe, bir imzanın nasıl kelepçeye, bir sevdanın nasıl küle dönüştüğünün hikâyesi. Ankara`da lise son sınıfta başlayan masum bir gençlik, bir olayla Hakkâri`den Urfa`ya uzanan ağır bir kaderin içine savrulur. Şehrazat, sadece en yakın arkadaşının düğününe gitmişti. Yardım etmek, yanında olmak, dostluğunu borç bilmek için. Geri döneceğini sanıyordu. Rojhat, gücüyle tanınan bir ağa, sözüyle suskunluk yaratan bir adamdı. Sevdiğini sandığı kadını korumakla sahip olmak arasındaki çizgiyi çoktan geçmişti. Şehrazat kaçmak istedikçe, kelepçe daraldı. Herkes sustukça, kül çoğaldı. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, bir kadının yavaş yavaş kayboluşu. Ve herkesin "niyeti iyiydi" dediği bir felaket. Kül soğur... Ama kelepçe iz bırakır.

Kitabın kapağı ve tüm içerikleri bana aittir. Hiç bir yerden esinlenmedim. Kimse de benim kitabımdan esinlenmesin!

İki düşman aile... Berdelle evlenen çift... Hiçbir zaman sevilmeyeceğini düşünen, çocuğu olamayacağı için üstüne kuma getireceklerini düşünen Roza Avani, Küçüklüğünden beri onunla evlenmeyi hayal eden, onu canından çok seven, değil üstüne kuma getirmek gözü ondan başkasını görmeyen Azad Şerwan.

Ayşe güzelliğiyle ilk gördüğü anda Oğuz`un aklını başından alan kadın.En büyük dileği anne olmak iken hayatın ona oynadığı oyun sonrası kendine ait bir bebeğe olan hasretle geçen bir ömür.

Rojin arslanoğlu hemşirelik hayaliyle büyümüş ağa kızıdır bilmezdirki bi adamın tek lafıyla hayatının değişeceğini

Şuanlık açıklama yok.

+¹⁸ Bella Demir, babasının işi nedeniyle Rusya`dan Türkiye`ye taşındığında onu yeni bir hayatın beklediğini sanıyordu. Ancak daha ilk geceden öğrendiği bir sır, tüm hayallerini paramparça eder. Küçük yaşta yapılan bir beşik kertmesi yüzünden, töre gereği ülkenin en güçlü aşiretlerinden birinin oğlu Baran Hanoğlu ile evlenmek zorundadır. Baran ise sert mizacı, öfkesi ve korkulan namıyla tanınan bir aşiret varisidir. O da bu evliliği istemese de törenin karşısında duramayacağını bilir. İki yabancı, hiç istemedikleri bir kaderin içine sürüklenirken; sırlar, aile bağları, kan davaları ve töreler onları geri dönüşü olmayan bir yolun ortasına bırakır. Peki, nefretle başlayan bir evlilik, zamanla iki yaralı kalbi birbirine yaklaştırabilir mi? Yoksa geçmişin yükü ve törenin acımasız kuralları, ikisini de geri dönüşü olmayan bir karanlığa mı sürükleyecek?

Her şeyden habersiz olan hırçın Karadeniz kızı Asiye ve onu bekleyen Mardin Ağası Miran’ın hikayesi …

19 yaşında Endüstri hazırlık okuyan rojin okulun 1 haftalık tatilde ailesinin yanına gelen rojin abisinin bir tane kızla gelmesiyle...

"Pişmanım,çok pişmanım... Biliyorum haklısın ama ne olur...Ne olur bir şans ver" Pişmanlık. "Pişmanım"demek yetiyor muydu?Bunca acının kefaretini ödüyor muydu? Ödemiyordu. Çünkü her acının sonu ya ayrılıktı yada huzur. Genç kız karşısında duran adama baktı. Ne de çok sevmişti onu... Ne de çok yüreğinde büyütmüştü. Ama... Ama o bu sevgiyi kendi yüreğinde büyütememişti. Ne demesi gerekirdi? Bir şans daha verip sonucu görmeyi beklemek mi yoksa o şans vermeyip ardına dönüp gitmek mi? &&& #Kitabın tüm hakları saklıdır# #Şiddet,argo kelimeler barındırır# &&& Kitaba istenildiği gibi yorum yapılabilir. Bu konuda her hangi bir sınır olmayacaktır.

Bu kitap 1& yaş ve üzeri okurlar için uygundur. Hikâyede geleneksel aile yapıları, zorla evlilik, psikolojik şiddet, travmatik olaylar ve c1nsell1k içeren sahneler bulunmaktadır. Bazı bölümler hassas okuyucular için rahatsız edici olabilir. Mardin`in taş duvarları yalnızca yılların izini değil, suskun bırakılmış sırları da saklar. Aslanbey ve Sancak aileleri arasında verilen bir söz, iki konağın kaderini birbirine bağlar. Ancak düğüne sayılı günler kala saklanan bir sır, herkesin hayatını altüst edecek kadar büyür. Narin Aslanbey, bir sabah uyandığında artık kendi hayatını değil, başkalarının verdiği kararları yaşamak zorunda kalacağını henüz bilmiyordur. Peki ya bir gelin, beyaz duvağını kendi isteğiyle değil de bir başkasının günahını örtmek için takarsa?

Yıllardır süren bir kan davası… İki düşman aile… Ve barış için yapılan bir berdel. Sayeva Korkmaz, hiç tanımadığı Ciwan Mirzaoğlu ile evlenmek zorunda kalır. İkisi de bu evliliği istemez. Ama aynı çatı altında başlayan savaş, zamanla bambaşka bir şeye dönüşür. Çünkü bazı aşklar, töreye rağmen yaşanır.

Abisinin yüzünden berdele kurban giden Azranın hayatı kararır. İstanbuldan arkadaşının düğünü için Mardin`e gelir ama abisi yüzünden bir daha İstanbula geri dönemez.

Evlilik vaadiyle kurulan kusursuz tuzaklar... Ancak bu kez, kendi oyununda tutsak kalan bir kadının ve onu tuzaklarında boğan adamın hikayesi.

İki düşman aşiret`en doğan aşk hikayesi

İki güçlü karakterin çatışması gün geçtikçe farklı bir hal almaya başlıyordu. Bu belki bir kan davasıydı ama ne kin tamamen susmuştu ne de aşk masum kalabilecek kadar güçlüydü.. “HANZER İSİMLİ İLK VE TEK KURGUDUR. HERHANGİ BİR ÇALINTI VEYA KOPYALANMA DURUMUNDA GEREKLİ İŞLEMLER BAŞLATILACAKTIR.”

İki farklı dağ, iki ayrı aşiret... Birinde yatağa mahkum bir adam: Mirza Altunhan. Diğerinde narin ama dimdik duran bir kadın: Gül Karahanlı. Aşiret töresinin gölgesinde, geçmişin kanlı hesaplarıyla şekillenen bir evlilik... Gül, abisinin işlediği bir günahın bedelini bedenini vererek öder. Mirza ise yıllar önce geçirdiği bir kazanın ardından yatağa mahkûm, sesi susmuş, yürüyemez bir adamdır artık. Ama gözleri konuşur. Gözleri, Gül`e dokunur. İntikamla başlayıp, şefkatle büyüyen bir beraberlik. Suskun bir aşkın gözlerle yazılan hikâyesi. Gül başta yalnızca merhametle yaklaşır Mirza`ya. Fakat zamanla kalbi, onun bakışlarındaki kırılmışlığı, içindeki çığlığı ve unutturulmaya çalışılan umudu duyar. Şefkatiyle kanatlanan bu aşk, yalnızca iki yüreği değil, iki aşireti de yeniden şekillendirecek. Ama Altunhan konağında fırtınalar eksik olmaz: Hırs dolu bir üvey anne... Karanlık emelleri olan bir üvey kardeş... Ve her şeyin üstünü örten töre duvarları... "Bir insan ne zaman gerçekten sağ kalır? Bedeni iyileştiğinde mi, yoksa kalbi dokunulduğunda mı?" "Altunhan ile Karahanlı`nın kalemle değil, kalple yazılmış hikâyesi..." Aşkın susarak bile haykırdığı bu roman, yüreğin en derin yerine dokunacak. ---

Tüm hayatımın bir yemek ile değişeceğini bilseydim ~o yemeğe kesinlikle giderdim.. ~ Ezman KARACABEY & Zehra ER Zorla başlayan güçlü tutkulu bir aşk hikayesi...

Helin Karadağlı, gücü yüreğindeki Allah inancından ve merhametinden gelen, töreye ve aşiretlere baş kaldıran bir hanımağa... Cemca Avşaroğlu, ailesi Avşar Türkmenlerinden olan, Dedeleri yıllar önce bozkırın sert rüzgârlarını ardına alıp bu topraklara yerleşmişti. Aradan yıllar geçmiş, dünya değişmişti. Ama bazı şeyler değişmezdi... Kan, gurur ve aile sözü... Ablasını ve ailesini korumak için korkunç bir suçu üstlenen Cemca Avşaroğlu ve Helin Karadağlı`nın çaresizliği, Hozan`ın öfkesi ve aile sırları, onları ölümle yüzleşmeye sürükler. Bu aşk ve dram hikâyesinde, hiçbir şey göründüğü gibi değildir.

"Kendi ayakları üzerinde duran özgür bir kadın, törenin karanlık duvarlarına çarparsa ne olur?" ​Dilan, İstanbul’un karmaşasında kendi kurallarıyla yaşayan başarılı bir mimardır. Hayatı, planları ve hayalleri üzerine kuruludur. Ancak bir gece gelen telefon, tüm dünyasını başına yıkar: Kardeşi Azad, düşman aşiretin kızını kaçırmıştır. Töre’nin kanlı hükmü bellidir: Kan dökülmeyecek, yerine "Berdel" ödenecektir. ​Dilan, hiç görmediği, zalimliğiyle nam salmış Miran Ağa ile evlenmek üzere, yıllar önce kaçtığı o taş duvarlı konağa geri dönmek zorunda kalır. ​Miran Ağa için bu evlilik sadece aşiretinin şerefini korumak için attığı soğuk bir imzadır. Dilan içinse bu, özgürlüğüne vurulan bir pranga ve kaçamadığı geçmişinin cezasıdır. Aynı çatı altında başlayan bu zoraki evlilik, nefretin gölgesinde yeşeren ama her geçen gün daha da tutkulu bir yangına dönüşen bir savaşa gebedir. ​Peki, töre kuralları mı galip gelecek, yoksa iki düşman kalbin arasında filizlenen imkansız aşk mı? "Hüküm" verildi, "Bedel" ödendi. Şimdi geriye sadece birbirlerini yıkmak... ya da birbirlerinde yeniden doğmak kalıyor.

Yüzyılın kışı diyorlardı o seneki kışa... Yabani, bir kısrak gibi kişneyerek şahlanmış da şahlanmış alabildiğine hoyratça esiyordu poyrazı karayeli... Buzdan geceler hüküm sürerken, biri vardı yatağında ter döken. Onun adı anaydı... Yüreğine matem çökmüştü oğlu, her anacığım dediğinde. Ayağı taşa takılsa oğulların ve kızların, ne zaman anacığım deseler; her bir kelimenin hecesi kanatlanıp yol bulur ve anaların yüreğine konardı... Uyku tutmamış sabaha kadar, yasa bürünmüştü Edibe kadın. Oğlu, ateşler içinde "anacığım" diye inledikçe, anasının yüreğine kızıl oklar saplanmıştı. Biri daha vardı rüyasında kabuslar gören. Yaman`ı can evi, mahremi, sürekli kendisinden kaçıyordu... Sabah olup uyandığında bedeninde bir ağırlık vardı, elinde olsa yataktan hiç çıkmazdı. Emektar elleriyle gözlerini yokladı, gözleri hala ıslaktı. Bu yaşlarda neyin nesiydi? Sabaha kadar rüya görmüş ve rüyasında ağlamıştı ama gözlerindeki ıslaklık sanki gerçek gibiydi...

SİYAH İNCİ -TÖRE- Bazı günahların bedelini onları işleyenler ödemezdi. O bedeli günahkar değil, masumlar öderdi. Azel Leyan, ağabeyinin verdiği bir karar yüzünden kendini Şahmaranların dünyasında bulduğunda, hayatının artık eskisi gibi olmayacağını biliyordu. Bilmediği şey ise karşısındaki adamın gözlerinde kendisine değil, geçmişe baktığıydı. Berzan Şahmaran… Doğunun en güçlü aşiretinin ağası, Öfkesiyle anılan, adı korkuyla fısıldanan, kimsenin gücünün yetmediği, adı deli ağaya çıkmış adam. Ve geçmişi affetmeyen biri. Yıllar önce yaşanan bir ihanetin, bir suçun ve bir yıkımın izleri hâlâ onunla birlikte yaşıyordu. Şimdi ise o geçmişin gölgesi, Azel Leyan’ın yüzünde karşısına çıkmıştı. Hem de onları bir araya getiren bir berdelle… Birileri mutlu olacaklar diye, onlar bunun cefasını çekeceklerdi. Bir tarafta töre. Bir tarafta intikam. Bir tarafta hiç işlemediği suçların yükünü omuzlarında taşıyan genç bir kadın. Diğer tarafta yaralarını öfkesinin ardına saklayan bir adam. Kader onları aynı yola sürükledi. Ama bazı yolların sonu sevda değil, Berdel, nefret ve kibirin bir araya geldiği savaştı. Ve bazen insanın en büyük sınavı, nefret etmesi gereken kişiye karşı kalbinin sessiz kalmamasıdır. TÜM HAKLARI SAKLIDIR VE BANA AİTTİR. ÇALINTI SÖZ KONUSU OLDUĞUN DA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR.

Bir evliliğe giren üçüncü kişi, güveni zedeler, sevgiyi tüketir ve yuva sessizce dağılır. Çünkü evlilik iki kişi arasında yapılır üçüncüsü her zaman yıkımdır. Çünkü araya giren kişi o kalpler arasında ki bağı sessizce koparır. Ve evliliğin temelden sarsılmasına neden olur. Ben Helin karahan çocuğum olmuyor diye üzerine kuma getirilen kadınım. Sorun sende dediler, başımı eğdirdiler. Ama susmayacak, üstüme kuma getiren kocamı boşamak için elimden ne geliyorsa yapacaktım.