En büyük sırları, ölü adamlar saklar. "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı? Uyarı! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

​“İzge,” dedi tekrar ve ardından hiç beklemediğim o hamleyi yaptı. İri eliyle hafifçe çenemi tutup başımı kendine çevirdi. Yine de bakmamaya çalıştım. “Bak artık bana,” diye sitem etti. Yavaşça kaldırdım gözlerimi. Dolu doluydu yeşillerim. Onun koyu hareleri ise anlamlandıramadığım bir ifadeyle süzüyordu beni. ​“Duydun, değil mi?” dedi fısıltıyla. Kendi kendini telkin eder gibiydi. “Duydun.” ​“Duydum,” diye cevapladım. Sesim pürüzlüydü. Başımı eğecekken tekrar tuttu beni. “Bu kafayı eğmeyeceksin, İzge. Hele ki bir hiç uğruna, asla eğmeyeceksin.” Ciddiyetle söyledikleri karşısında şaşkınlıkla bakakaldım. “Madem benim karım olacaksın, senden ilk istediğim başını dik tutman.” Tahammülü yok gibiydi. Başımı eğik görmeye dayanamamasının sebebi neydi? Gerçekten evlenmemiştik bile. O ise konuşmaya devam etti: “Bu, senden ilk isteğim.” Sözleri yüreğime dokunuyordu. Bunca yıl annem, babam dahi bana “başını eğme” dememişti; aksine, hep başımı eğmişlerdi. Hiç tanımadığım bu adam, bana yine bir ilki yaşatmıştı. Ve bu da her şey gibi canımı fazlasıyla yakmıştı. .............. "Biz sahnede dört kişilik bir rol oynuyorduk; tam gözüken ama özünde paramparça olan sevgi dolu sevgisizlerdik. Peki ya en yakınlarım? Onlar da birer katildi." ​İzge, evlilik sözleşmesinin gölgesinde on kişilik arkadaş grubunu arkasına alıp Karadiken Adası`na ayak bastığında, sadece bir yıl önceki o şüpheli intiharın perdesini aralamak istiyordu. ​Katilin içlerinden biri olduğunu düşünerek başladığı bu akıl oyununda, adanın karanlık dehlizlerine indikçe karşısına çıkan gerçek canını yakacaktı. Bu işin tek bir sorumlusu yoktu; en güvendiği insanların bile bu cinayette parmağı vardı. ​Sırlar, ihanetler ve toplu bir günah... On Günahkâr, Karadiken Adası`nda kendi sonlarını yazacak. Çalınması ve kopyalanması dahilinde yasal işlem başlatılacaktır

Sadece askerler mi şehit olur? Yüreği vatan aşkıyla yanan bir kadın da o şerefe nail olamaz mı?" Musab Umeyr Pusat; sınır ötesinin soğuk gölgesi, sınır tanımayan bir asker. Cennet Asel Saygın; naif bir öğretmen, ancak derinlerinde kilitli bir geçmişi olan bir dava kadını. Mücahit Eymen`in güvenliği için atılan imzalar, onları İstanbul`un soğuk bir malikanesinde, mecburiyetten doğan bir evliliğe hapsetti. Herkes onları mutlu bir aile sanıyor ama gerçekler kapının ardında saklı. Dışarıda hainlerin namluları, içeride ise birbirini henüz tanımayan iki yabancının sessiz savaşı... Maskelerin ardındaki gerçekler gün yüzüne çıktığında, bu evlilik küle mi dönecek, yoksa bir aşka mı dönüşecek?

Uyarı: Bu kitap cinsellik, toksik ilişkiler, travmatik bağlar, bir miktar psikolojik şiddet, küfür ve argo içerir. "Kendi kelimelerinle var olamazsan, başkalarının kelimeleriyle yok olursun."

Töre ile başlayan bir aşk hikayesi. GECE KRALİÇESİ KİTABIMIN SERİSİDİR. “Bunu yapamazlar sana,” dedi ve beni kollarının arasına aldı. “Biliyordum… Abim hayatımı mahvetti,” dedim, gözyaşlarımla boynuna sıkıca sarılarak. Ben şimdi ne yapacaktım? Bütün yük bana ve Demir’e kalmıştı. İçeriden gelen sesle Açela yengemden ayrıldım. Daha iyi dinlemek için yeniden kulağımı kapıya dayadım ama tüm vücudum tir tir titriyordu. “Baba, ne dersin sen? O kız çok küçük. Ben böyle bir şeyi kabul etmiyorum,” diye bağırdı Demir. “Olmaz, Ahmet Ağa. Zelal’im daha küçük, okuyacak o. Onun hayalleri var. Hayallerini yıkan ben olmak istemiyorum. Kızım benim kıymetlim. Bu dediğin olmaz. Ben senin kızını gelir isterim. Açela kızımdan sonra o da benim kızım olur,” diyen babamdı. Bir kez daha babamla gurur duydum. Desteğini hiçbir zaman benden esirgemediği gibi yine dimdik arkamda durmuştu. Babam benim bu hayattaki tek servetimdi. Onun bir yokluğu aklıma gelince bile delirecek gibi hissediyordum. “Allah’ım, benim ömrümden alıp babama ver,” dedim fısıltıyla. “Hüseyin Ağa haklısın, bir şey diyemem. Lakin kan aksın istemem. Kızını yine okuturum, çalışmak isterse çalışmasına izin veririm. Ne derse kabulüm,” dedi Ahmet Ağa. O an kararımı ne yazık ki babam ve abilerim için vermiştim. Onların tırnağına zarar gelse ölürdüm. Bu bedel asla Jehat abim için değildi; babam, Siyam abim ve Robar abimin hayatı içindi. Bir saniye bile düşünmeden kapı kolunu indirip odaya daldım. Tüm bakışlar kapıdaki kişiye, yani bana döndü. Kan çanağına dönen gözlerimi gören babam ve abim, bu hâlimi görünce önce yutkundular. Siyam abim ayağa kalkarak birkaç adımda yanıma geldi. “Zelal kızım…” diyen babamın sesini duyduğumda ise çoktan güvenli limanım olan Siyam abimin kollarındaydım. “Güzelim, nasıl kıydın sen zeytin gözlerine?” dediğinde daha çok sokuldum göğsüne. Gözyaşlarım sinesini ıslattı. Bir süre kollarında soluklandım. Başıma bir öpücük kondurdu ve kollarından ayrıldım. Gözlerimin benzeri olan abime baktım. “İstemediğin hiçbir şey olmayacak,” dedi, güven verircesine. Biliyordum; ben istemiyorum dediğim hiçbir şeye beni zorlamazdı. Sadece başımı salladım. Sonra babamın yanına gittim. “Kusura bakma baba, destursuz girdim odaya,” dediğimde, “Gel buraya,” diyerek beni göğsüne çekti, sıkıca sarıldı. Babam saçlarımı okşayıp başıma bir öpücük kondururken kollarından ayrılmadan yönümü karşımda duran Ahmet Ağa ve Demir’e çevirdim. Demir’in bakışları, ağlamaktan kızarmış gözlerime değdi. Yüzümün her bir yerine dikkatlice baktıktan sonra yutkunduğunu gördüm. Uzun siyah saçlarıma, kavruk tenime baktıkça gözlerinde anlamlandıramadığım bir duygu beliriyordu. Bakışları yeniden gözlerimde bir süre oyalandı. Az önce konuştuklarını duyduğumu anladığı anda gözlerini kısıp “yapma” der gibi baktı. Kendimi toparladım ve bakışlarımı ondan çektim. Babama döndüm. Kararımı vermiştim ve bunu herkesin duymasını istiyordum. “Ben bu evliliği kabul ediyorum,” dediğimde bütün gözlerin şaşkınlıkla bana döndüğünü biliyordum. Ama benim bakışlarım sadece babamdaydı. Açela yengemin “Nee?” dediğini duydum. Abimin sesi ise daha sert ve keskindi. “Ne saçmalıyorsun, Zelal?” Siyam abime bakmadım. “Baba, Ahmet Ağa… Ben bu evliliği kabul ediyorum. Yalnız şartlarım var,” dediğimde son cümlem Ahmet Ağa ve Demir’eydi.

Selam ben HZS bu kitabı bir rüyamdan esinlenerek yazıyorum.

Umarım beğenirsiniz:)

BU KİTAP SONRADAN YALI ÇAPKINI DİZİSİNE UYARLAMA OLARAK YAZILMIŞTIR.

Kitabın konusu: Zoraki bir şekilde evlendirilen 8.sınıfa giden iki çocuğun evliliğe alışma sürecini okuyoruz.

Kitaba başlamadan önce eski okulumdaki Yuşa bu kitabın baş karakterlerinden birisin. Rüyamda gördüğüm kişi de sensin.umarım beni affedersin.

İyi okumalar:)

+¹⁸ Bella Demir, Türkiye`ye taşındığında hayatının çoktan kendisi için yazıldığını bilmiyordu. Bir beşik kertmesi, bir aşiret, istemeden yapılan bir evlilik ve yıllar sonra yeniden karşısına çıkan bir adam... Baran Hanoğlu. Korkulan bir aşiret varisi. Keskin zekâsı ve insanları çözmedeki yeteneğiyle herkesten birkaç adım önde. Soğuk, öfkeli ve kimseye güvenmeyen biri. Ama Baran`ın kimseye anlatmadığı bir geçmişi, ailesinden bile sakladığı yaraları ve öğrenilmemesi gereken bir kimliği var. Bella, yıllar önce nefret ettiği bu adamın hayatına yeniden girdiğinde tek bir şeyi bilmiyordu: Bazı sırlar ortaya çıkmak için değil, insanları birbirine bağlamak için saklanır. Peki Bella`nın kaderi gerçekten Baran`la mı yazılmıştı? Yoksa bu hikâyede ikisinin de henüz bilmediği çok daha büyük bir sır mı vardı?

Bir yanda geçmişin küllerinden doğan, susturulmaya çalışıldıkça daha çok bağıran Defne; diğer yanda merhameti liman baskınlarında kurşuna dizmiş, ruhu barut kokan Ateş Aras. Bu, bir aşk masalı değil; iki nefretin aynı namlu ucunda buluşma hikayesi. Birinin "itibar" dediği yerde diğeri "özgürlük" diye haykırıyor. Ama her ikisi de biliyor ki; bu evde en çok canı yanan, en çok direnendir. _________________________ "İnsanlar ne der sanıyorsun? `Koskoca mafya, zengin Ateş Aras’ın karısı neden bir kafede çalışıyor?` diye dedikodu çıkarmayacaklar mı? Benim itibarımı iki paralık mı edeceksin o önlüğü takıp?" "Sansınlar!" dedi inatla. "Bende açıklama yaparım, kimseden korkum yok." "Neyle?" dedim, sesimi iyice alçaltarak. "Neyle açıklama yapacaksın?" dedim alaylı bir tavırla. "Neyle olabilir? Ağzım var, dilim var Allah Allah! Konuşarak herhalde!" dedi diklenerek. "Biraz daha dırdır edersen," dedim, aramızdaki mesafeyi iyice kapatarak. "O ağzını sustururum Defne." Defne geri adım atmadı, aksine çenesini yukarı kaldırdı. "Ne yaparsın? Bir ağzımı bantlamadığın kalmıştı, yapsana! Hadi, sustursana beni!" Dudaklarımda tehlikeli, çarpık bir gülümseme belirdi. "Belki ben bantlamayacağım... Belki başka bir şekilde sustururum," dedim tekrar dudaklarına bakarak.

Sekiz yıl. Sekiz uzun yıl boyunca şehir kan koktu. Geceleri silah sesleri rüzgâra karışıyor, gündüzleri ise insanlar hangi mahallenin kime ait olduğunu konuşuyordu. İki suç örgütü arasındaki savaş çoktan bir bölge kavgasını aşmış, nesiller boyu sürecek bir kan davasına dönüşmüştü. Bu savaşın merkezinde ise Connie Predato vardı. Yarı Titan bir kabus, yeraltı dünyasının en korkulan liderlerinden biri. İnsanlardan daha güçlü, daha hızlı ve daha tehlikeli. Adı bile birçok kişiyi susturmaya yeterdi. Sekizinci yılın sonunda düşmanları nihayet diz çöktü. Ama Connie zaferinin bedeli olarak para istemedi. Toprak istemedi. Silah istemedi. Onların en değerli şeyini aldı. Liderlerinin kızını. Liora Burton, bir barış anlaşmasının parçası olarak Connie`nin malikânesine gönderildi. Eş olarak. Ama gerçekte ne eşti ne de misafir. O bir rehineydi. Yaşayan bir savaş ganimeti.

Demir ve Vera..
Birbirinden habersiz iki ruh,iki beden…
Hiç beklenmedik anda gelen mecburi evlilik…
Ve birbirinden uzak olmaya çalıştıkça daha da yakınlaşan iki kalp..

Eleni Miryano, yirmi yıl boyunca hayatına dair bildiği her şeyin gerçek olduğuna inandı. Yunanistan`da büyüdü, anne ve babasının öldüğünü sandı ve birkaç gün sonra doktor olacağı hayatından tek beklentisi, yıllardır yaşadığı evden kurtulup kendi düzenini kurmaktı. Ta ki bir gece teyzesi eline eski bir mektup tutuşturana kadar: "Annenle baban ölmedi, Eleni. Git ve aileni bul." O mektubun peşinden çıktığı yolculuk Eleni`yi yalnızca gerçek ailesine değil, Karadeniz`de yıllardır kapanmayan hesapların ve saklanan sırların ortasına sürükledi. Üstelik sevdiği adam Oruç Furtuna`nın ihaneti de ona kapanması zor başka bir yara bırakmıştı. Eleni onu affetmek yerine, kendisini kaybetmenin nasıl bir his olduğunu göstermeye karar verdiğinde bunun için seçtiği adam tesadüf değildi: Cengiz Volkov. Babası Adil`in eski dostu ve yeni düşmanı olan Timur`un tek oğlu ve Oruç`un geçmişinde kapanmamış bir hesabın diğer tarafı. Eleni`nin planı basitti; Cengiz`e biraz yaklaşacak, Oruç`un aklına yeterince büyük bir şüphe düşürecek ve intikamını aldıktan sonra çekip gidecekti. Fakat onun için küçük bir oyun olarak başlayan şey, Cengiz için hiç de yeni değildi. Çünkü Eleni Cengiz`i hatırlamıyordu. Cengiz ise Eleni`yi hiç unutmamıştı. İki ailenin arasındaki savaş yeniden alevlendiğinde Eleni`nin annesi ve babası Timur Volkov`un eline düştü. Eleni bunun geçmişten gelen bir intikam olduğunu sanıyordu, ta ki Timur`un asıl hedefinin ailesi değil, kendisi olduğunu öğrenene kadar. Cengiz onu babasından uzak tutmaya, Oruç ise Cengiz`den korumaya çalışırken Timur Volkov herkesin planını tek bir kararla altüst etti: Eleni Koçari, Cengiz Volkov`la evlenecekti.

"Kaça satın aldın özgürlüğümü?" "Babasının kızı olduğum için mi bana bunu yaptın Çakırca?" Gördüğüm kara gözlerde ne bir hüzün ne de bir pişmanlık vardı. Düşündüklerime ters düşecek, haklıdır dedirteceğim bir şeyler sunar diye düşündüm. Fakat dudaklarının sarf ettiği kelimeler kalbimin acısını körüklemekten başka bir şey yapmadı. "Evet." ... Atandığı yerde hain olduğunu kanıtlayıp içeri tıktığı yüzbaşının , gizli bir görevde kocası olduğunu öğrenince ne olacaktı? ❗Dikkat! Kitabın içeriğinde @rgo, tramva ve kuf*r bulunmaktadır, yetişkinlere uygundur, küçük yaşta olanların okuması tercih edilmez. Çalınması durumunda hukukî işlem başlatılacaktır. Tüm hakları bana aittir. `DAVA` kitabındaki hiçbir kurgusal karakter ve olayın gerçekle bir alakası yoktur, hepsi hayal ürünüdür.

Erkek kılığına giren birini tanıyorum. Kızıl saçlı, çilli ve mavi gözlü. Peçeyle yüzünü saklıyor. Yüzbaşından kılıç eğitimi alıp, Onunla yolculuk yapıyor ve aynı çadırda kalıyor. Kadın olduğu anlaşılınca evlenmek Yüzbaşı ile evlenmek zorunda kalıyor. Bu kim mi? Mahinur Hatun`dan başkası değil.

Eylül, adını bilmediği bir hayatın içine bırakıldığında tek istediği şey biraz huzurdu. Miraç ise bu evliliğin sadece bir zorunluluk olmadığını kendine bile itiraf edemiyordu. Aynı evde, aynı sofrada, aynı kalabalığın içinde… Ama bambaşka yalnızlıklarda. Miraç, Eylül’ün yabancılık çekmemesi için çabaladıkça; Eylül, kalbini korumak için bir adım geri durdu. Çünkü bazı evlilikler imzayla başlar, ama güven zamanla yazılır. “Bir Papatya Meselesi”, iki inatçı kalbin, gururla sevgi arasında verdiği sessiz mücadelenin hikâyesi. Aynı zamanda ise sırların, travmaların içinde olan bir hikaye.

Asu. Bu yola babasının zorlamasıyla başladı. Her ne kadar istemese de kendini bu evliliğin içinde buldu. Zorunlulukla başlayan bu evlilikte ikisininde beklemediği bir duyguyla karşılaştılar.

Hayatında bir çok yaraya sahip olan İkra bu yarayı hiç tanımadığı, bir gün ansızın hayatına giren kişi ile kapatabilecek miydi? Yaralarına yarabandı olabilecek miydi? . . . . . Ben ne babamdan ne de annemden sevgi gördüm. Sevgi nedir bilmem ama nefret nedir çok iyi bilirim. 25 yıllık hayatımda tek öğrendiğim şey nefret oldu. “Önemli değil” dedim Arden’in ellerini yüzümden çekmeye çalışarak. Hiç kimse bu zamana kadar sormamıştı. Bundan sonra da önemi yoktu. Arden asla izin vermiyordu ellerini çekmeme, dahada sıkıyordu. “Bana bunu açıklamadan seni hiçbir yere bırakmıyorum İkra” kararlıydı. Biraz onu tanıdıysam. Her istediğini yapabilecek tiplerdendi. “Babam yaptı, oldu mu!” dedim sesimi yükselterek. Ellerini çekti yüzümden. Bu sefer bileğimden tuttu. “Nereye” dedim bağırarak “Evine”

Yeni kitap eklemek için şimdilik durdurulacak "Wattpad’de +4 Milyon okunmayla fırtınalar koparan o meşhur töre efsanesi, şimdi sansürsüz ve en ham sahneleriyle KitapPad’de!" Açıklama: "Bir limana kaç gemi sığınır bilmem ama ben o limanda cayır cayır yandım." İki düşman aile, dökülen kanların üzerine çekilen karanlık bir çizgi ve bu çizginin tam ortasında duran bir berdel fermanı. Biri özgürlüğüne veda eden bir esir, diğeri kendi zindanına gardiyan olan bir adam. Mağusa Limanı’nın hüzünlü dalgaları, bu iki düşman ruhun üzerine çökerken köprüler yıkıldı, geriye sadece kaçışı olmayan bir zorunluluk kaldı. Nefretle atılan o imzalar, sadece iki hayatı değil, iki karanlık dünyayı birbirine zincirledi. "Bana bak Asya! Bu limandan tek bir çıkış var, o da benim iznimle!" "Ben senin esirin değilim Yavuz Ağa! Beni kırdığın her yerinden seni kanatacağım." Gözlerinden alev saçan iki insanın nefretle başlayan savaşı, zamanla kaçamadıkları tehlikeli bir kor alevine dönüşebilir mi? Yoksa bu liman, ikisini de yutacak derin bir mezar mı olacak? Düşmanlığın gölgesinde yeşeren tutkulu, karanlık ve sürükleyici bir esaret hikayesi... Mağusa Limanı`na hoş geldiniz.

Kendi halinde yaşayan tıp fakültesi öğrencisi Kayra bir gün fazla miktarda paraya ihtiyacı olduğu için ek iş aramaya başlar.Arkadaşı sayesinde bulduğu tekerlekli sandalyeye bağlı bir adamın bakımını üstlenme işini başta kabul etmez fakat sonra kararı değişir. Bakacağı adam yani Doğan önceki nişanlısı yüzünden kadınlara güveni olmayan ketum bir iş adamıdır. Kader yine de ağlarını örer ve onları bir araya getirir. Peki onlar bir arada kalmayı başarabilecekler midir? "Benimle hiç konuşmayacak mısınız?" Yüzünde herhangi bir duygu belirtisi yoktu."Pekâlâ bende kendi kendime konuşurum.Yapmadığım şey değil sonuçta" yine tepki vermedi.Hep yaptığı gibi sadece yüzüme baktı.

“ Beni arıyormuşsun?” Dedi karşımdaki adam. Çok yakışıklıydı. Kahverengiyle karışık sarı saçları gözünün önüne dökülüyordu. Yeşil gözleriyse... Kelimelere dökülemeyecek kadar güzeldi. Üstünde beyaz gömlek altına siyah kumaş pantolon vardı. Beyaz gömleğinin kollarını dirseklerine doğru kıvırmıştı. Bu hem kaslarını daha da belli olmasını hem de onu karizmatik göstermesini sağlamıştı. Ağzım yarı açık şekilde onu izlerken yüzüme doğru eğilip “İncelemen bittiyse konuya dönebilir miyiz?” bunu söylerken dudaklarının kenarı kıvrılmıştı. Geriye doğru bir kaç adım atıp “Ne-ne saçmalıyorsun sen? Seni incelemiyordum.” “Ayrıca evet seni arıyorum. Şu adamlarına söyle çekilsinler kenara kendi başımın çaresine bakarım ben.” “Cık. Çekilemezler çünkü benimle evlenmeni istiyorum.”...

"Beni en çok yaralayan şey, sana rağmen hâlâ seni seçiyor oluşumdu."

İnci Deniz, hayatını kendi kurallarıyla yaşamaya çalışan, geçmişinin izlerini sessizce taşıyan genç bir kadındır. Düzenli ve sakin görünen dünyası, Andres Santiago ile yolları kesiştiği anda geri dönülmez bir şekilde değişir.

Bizi kader ayırdı nefret birleştirdi… “Çünkü ben seni seviyorum”

Bir trafik kazası… Bir gecede dağılan bir aile… Ve sessizliğe gömülen genç bir kız. Mehir, ailesini kaybettiği o geceden sonra artık eski Mehir değildir. Yaşadığı acı onu konuşamaz hâle getirirken, sığınacak tek yer teyzesinin evi olur. Fakat o evde ne huzur vardır ne de aitlik hissi… Her gün biraz daha yalnızlaşırken, aylardır görmediği kuzeni askerden döner. Onun sessizliğini anlayabilen tek kişi odur. Mehir, ilk kez birinin yanında kırılmadan durabildiğini hissederken, kalbi de yavaş yavaş iyileşmeye başlar. Ama bazı insanlar sevgiyi değil, gururu seçer. Teyzesi, Mehir’i oğluna layık görmez ve genç kızı istemediği bir evliliğe zorlar. Şimdi Mehir’in önünde iki seçenek vardır: Ya susturulduğu hayata boyun eğecek… Ya da ilk kez kendi sesi olmadan da duyulmayı öğrenecektir. Aşkın, kaybın ve suskunluğun iç içe geçtiiği bu hikâyede, bazı yaralar görünmezdir. Ve bazı mevsimler… insanın içinde hiç bitmez.

Mira, üç yıl önce babasını kaybettiğinde hayatındaki en büyük boşluğun o olduğunu sanmıştı. Ta ki ikinci babası olarak gördüğü Sedat`ı da kaybedene kadar.
Pars içinse Sedat, hiçbir zaman sahip olmadığı ailenin yerini dolduran tek kişiydi.
İkisi de aynı adamın ardından yas tutarken, Sedat`ın vasiyeti hayatlarını geri dönülmez bir şekilde birbirine bağladı.
Çünkü Sedat, servetini ve şirketini onlara bırakmıştı.
Ama bir şartla.

Beş yıldır evli olan ama birbirlerine sokaktaki bir yabancıdan farksız bir çift

Bazı evlilikler aşkla başlamaz. Bazı insanlar birbirini istemeden hayatına alır. Ama kalp, verilen kararlara her zaman itaat etmez. O, hayatının kontrolünü elinde tuttuğunu sanıyordu. Ta ki hiç istemediği bir adamla aynı kaderin içine sürüklenene kadar… Bir tarafta ailesinin baskısı, geçmişin yaraları ve kaçamadığı bir evlilik… Diğer tarafta ise ilk bakışta soğuk, mesafeli ve ulaşılmaz görünen bir adam. İkisi de bu evliliği istememişti. İkisi de birbirinden uzak durmaya kararlıydı. Ama aynı çatı altında atılan her adım, söylenmeyen her söz ve gizlenen her duygu onları birbirine biraz daha yaklaştıracaktı. Çünkü bazen insan, en çok istemediği kişide kendini bulur.