"Kaça satın aldın özgürlüğümü?" "Babasının kızı olduğum için mi bana bunu yaptın Çakırca?" Gördüğüm kara gözlerde ne bir hüzün ne de bir pişmanlık vardı. Düşündüklerime ters düşecek, haklıdır dedirteceğim bir şeyler sunar diye düşündüm. Fakat dudaklarının sarf ettiği kelimeler kalbimin acısını körüklemekten başka bir şey yapmadı. "Evet." ... Atandığı yerde hain olduğunu kanıtlayıp içeri tıktığı yüzbaşının , gizli bir görevde kocası olduğunu öğrenince ne olacaktı? ❗Dikkat! Kitabın içeriğinde @rgo, tramva ve kuf*r bulunmaktadır, yetişkinlere uygundur, küçük yaşta olanların okuması tercih edilmez. Çalınması durumunda hukukî işlem başlatılacaktır. Tüm hakları bana aittir. `DAVA` kitabındaki hiçbir kurgusal karakter ve olayın gerçekle bir alakası yoktur, hepsi hayal ürünüdür.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

Begüm & Karan "Sana bu evi dar edeceğim." deyip kapıya doğru ilerlemesiyle kolunu tuttum. "Benim babam senin kız kardeşini öldürmedi!" dedim. "Yani?" deyip bana doğru birkaç atım atmasıyla karşımda durdu. "Baban bir katil. Ve kız kardeşimi öldürmesi sonucunda benimle evleneceksin. Yoksa seni öldürürüm," demesiyle buz kestim. "Senin karın olacağıma," diye başladım cümleye. "Ölmeyi yeğlerim." diye tamamlamamla dudakları kenara kıvrıldı. "Ölmen kurtuluş olur, Begüm. Acı çekeceksin bu evde. Karım olmaya hazır ol," deyip evden gitmişti.

Bir yanda geçmişin küllerinden doğan, susturulmaya çalışıldıkça daha çok bağıran Defne; diğer yanda merhameti liman baskınlarında kurşuna dizmiş, ruhu barut kokan Ateş Aras. Bu, bir aşk masalı değil; iki nefretin aynı namlu ucunda buluşma hikayesi. Birinin "itibar" dediği yerde diğeri "özgürlük" diye haykırıyor. Ama her ikisi de biliyor ki; bu evde en çok canı yanan, en çok direnendir. _________________________ "İnsanlar ne der sanıyorsun? `Koskoca mafya, zengin Ateş Aras’ın karısı neden bir kafede çalışıyor?` diye dedikodu çıkarmayacaklar mı? Benim itibarımı iki paralık mı edeceksin o önlüğü takıp?" "Sansınlar!" dedi inatla. "Bende açıklama yaparım, kimseden korkum yok." "Neyle?" dedim, sesimi iyice alçaltarak. "Neyle açıklama yapacaksın?" dedim alaylı bir tavırla. "Neyle olabilir? Ağzım var, dilim var Allah Allah! Konuşarak herhalde!" dedi diklenerek. "Biraz daha dırdır edersen," dedim, aramızdaki mesafeyi iyice kapatarak. "O ağzını sustururum Defne." Defne geri adım atmadı, aksine çenesini yukarı kaldırdı. "Ne yaparsın? Bir ağzımı bantlamadığın kalmıştı, yapsana! Hadi, sustursana beni!" Dudaklarımda tehlikeli, çarpık bir gülümseme belirdi. "Belki ben bantlamayacağım... Belki başka bir şekilde sustururum," dedim tekrar dudaklarına bakarak.

Gül`ün dikenleri gülü korur kurutmaz ama bu dikenler bir başka... Sırlarla dolu bir hayat (Bu kitap ilk olarak 2023 yılında yazılıp yayınlanmamıştır. Şuan kitapta bulunulan yıl 2022 dir.!)

Kendi halinde yaşayan tıp fakültesi öğrencisi Kayra bir gün fazla miktarda paraya ihtiyacı olduğu için ek iş aramaya başlar.Arkadaşı sayesinde bulduğu tekerlekli sandalyeye bağlı bir adamın bakımını üstlenme işini başta kabul etmez fakat sonra kararı değişir. Bakacağı adam yani Doğan önceki nişanlısı yüzünden kadınlara güveni olmayan ketum bir iş adamıdır. Kader yine de ağlarını örer ve onları bir araya getirir. Peki onlar bir arada kalmayı başarabilecekler midir? "Benimle hiç konuşmayacak mısınız?" Yüzünde herhangi bir duygu belirtisi yoktu."Pekâlâ bende kendi kendime konuşurum.Yapmadığım şey değil sonuçta" yine tepki vermedi.Hep yaptığı gibi sadece yüzüme baktı.

Karahan Çakıroğlu ~Namı diğer Kara! Kıbrıs’ta işlettiği casinoların dev imparatoru. Yer altı dünyasının genç liderlerinden Çakıroğlu aşiretinin veliahtı. Bir gün hiç tanımadığı bir yabancı kendisini dolandırmaya çalıştığında bunun karşılığında kendisine bir kız sunulmasını beklemiyordu. Asi, hırçın, dediğim dedik ve inat. Zeynep Kalender belanın göbek adıdıydı.~ Zeynep Kalender ~Namı diğer yedi bela! Onun hiç bir şey yapmasına gerek yok, sabit dursa bile bela ona muhakkak uğrayıp kapısını çalar. Hayatı şimdiye kadar hep çekişmeler üzerinde gitmiş olduğu yeri bir türlü benimseyememiş ve hep yalnız kalmış. Peki kökleri Ardeşen’in yaylarına kadar uzanırsa ne olur? Farkında olmadan kendisini bir girdabın içerisinde bulduğunda istemeden köklerinede yakınlaşmaya başlar~ “Sende biraz lazlık var sanki ha?” Dedi suratıma bakarak. “Uy dema da!” Dedim az önce halasının sesini taklit ederek. İkimizde aynı anda gülerken bir anda kasıldı. “Güldürma da! Yaraliyim haburda. Canima kastın mi var yoksa?” Şivesi bir anda ortaya çıktığında donup kaldım. Her zaman İstanbul Türkçesiyle konuşan adam topraklarında özüne iniyor ve bunu göstermekten zerre utanmıyordu. Yaptığı kinaye karşısında bir şey diyememiştim. Yattığı yerden başını doğrultup pamuksu yumuşaklıkta ki dolgun dudaklarını dudaklarıma bastırdı. Bu… asla beklediğim bir şey değildi. Kalbimin çarpıntısı beni zamansız yakaladı. Gözlerim adeta yüzünde donakaldı. “Bugün hayatımı kurtardın. Teşekkür ederim.” Dedi pürüzlü bir sesle. “Seni vuran bendim.” “Ama beni iyileştirende sensin.”

Kırık Kafesler Evreni #2 •••••••••••••••••••••••••••••••• Bu kurguyu anlamak için KARANBEY okumanız gerekmemektedir. ••••••••••••••••••••••••••••••••

"Bazı kadınlar bir dünyaya ait olmak için, bazıları ise o dünyayı yönetmek için doğar." İstanbul’un pırıltılı gökdelenlerinden, Mardin’in kanla yazılmış törelerine uzanan zoraki bir ittifak... Saygınlar ailesinin tek kızı İnci, batmakta olan bir imparatorluğu kurtarmak için yeraltı dünyasının en karanlık adamına, Miran Karahan’a feda edilir. Miran için bu evlilik bir mülkiyet meselesidir; İnci ise onun temiz dünyasına bulaşmış bir "leke". Ancak Miran’ın bilmediği bir şey vardır: Leke, bir kez bulaştığında artık hiçbir şey eskisi kadar temiz kalmaz. İnci, bu karanlık krallıkta bir kurban olmayı değil, o krallığın başına geçecek bir Hanımağa olmayı seçecektir. Bu, bir aşk hikayesinden ziyade; hürriyetin, hükümranlığın ve bir kadının tırnaklarıyla kazıyarak kazandığı aidiyetin savaşıdır. Sahip olanın değil, yönetenin hikayesi başlıyor.

Eterna... Sonsuzlukla anılan, çokça krallığı himayesi altına almış gizemli şehir... Bu hikaye sizi her daim rüzgarlı ve kasvetli olan Mordengard Krallığı ile ışıl ışıl ve huzurlu Luviana Krallığı arasında harlanan intikam ve nefret ateşine ortak edecek... Bu hikaye masum bir aşk hikayesi değil... Hiçbir zaman olmadı. Bu hikaye ihanetin gölgesinde her geçen gün kendini belli eden bir bağ... Kanla mühürlenmiş bir sevda... Kraliyet ailesi, zoraki evlilik, ihanet temalı kitapları seviyorsanız bu kitap tam size göre...🖤

Uyarı: Bu kitap cinsellik, toksik ilişkiler, travmatik bağlar, bir miktar psikolojik şiddet, küfür ve argo içerir. "Kendi kelimelerinle var olamazsan, başkalarının kelimeleriyle yok olursun."

Çocukluğun da seni seven fakat sana abi gibi davranan birinin, seni sevmediğini ve asla seninle beraber olamayacağını düşündükten sonra... bir gün bazı gerekçelerden dolayı tekrar beraber olabileceğini nerden bile bilirdin ki?

Lalin Karaca, kendi hayatını kurmaya çalışan bir mimardı. Ta ki bir gün, kendi hayatının bir başkasının kurtuluş planına dönüştüğünü öğrenene kadar. Aras Demir… Bir zamanlar gökyüzüne hükmeden bir pilottu. Şimdi ise kendi bedenine, kendi geçmişine ve suskunluğuna mahkûm. Onları bir araya getiren şey ne aşk ne de tesadüf. Sadece çıkar, zorunluluk ve kaçınılmaz bir kader. Aynı evde, aynı soyadıyla, ama birbirine tamamen yabancı yaşayan iki insan… Biri bu evliliğe zorla getirildi. Diğeri zaten çoktan hayattan vazgeçmişti. Ve kader… ikisini de en zayıf yerlerinden yakaladı. Bu bir kurtuluş hikâyesi değil. Bu, kırılmış iki hayatın birbirine çarparken çıkardığı sessizliğin hikâyesi. Çünkü bazen kader, insanları birine yaklaştırmazdı… sadece sonsuza kadar kapalı olan umut kapılarının ardında kaçamayacakları kadar yakın bırakırdı. ...

“ Beni arıyormuşsun?” Dedi karşımdaki adam. Çok yakışıklıydı. Kahverengiyle karışık sarı saçları gözünün önüne dökülüyordu. Yeşil gözleriyse... Kelimelere dökülemeyecek kadar güzeldi. Üstünde beyaz gömlek altına siyah kumaş pantolon vardı. Beyaz gömleğinin kollarını dirseklerine doğru kıvırmıştı. Bu hem kaslarını daha da belli olmasını hem de onu karizmatik göstermesini sağlamıştı. Ağzım yarı açık şekilde onu izlerken yüzüme doğru eğilip “İncelemen bittiyse konuya dönebilir miyiz?” bunu söylerken dudaklarının kenarı kıvrılmıştı. Geriye doğru bir kaç adım atıp “Ne-ne saçmalıyorsun sen? Seni incelemiyordum.” “Ayrıca evet seni arıyorum. Şu adamlarına söyle çekilsinler kenara kendi başımın çaresine bakarım ben.” “Cık. Çekilemezler çünkü benimle evlenmeni istiyorum.”...

Eylül, adını bilmediği bir hayatın içine bırakıldığında tek istediği şey biraz huzurdu. Miraç ise bu evliliğin sadece bir zorunluluk olmadığını kendine bile itiraf edemiyordu. Aynı evde, aynı sofrada, aynı kalabalığın içinde… Ama bambaşka yalnızlıklarda. Miraç, Eylül’ün yabancılık çekmemesi için çabaladıkça; Eylül, kalbini korumak için bir adım geri durdu. Çünkü bazı evlilikler imzayla başlar, ama güven zamanla yazılır. “Bir Papatya Meselesi”, iki inatçı kalbin, gururla sevgi arasında verdiği sessiz mücadelenin hikâyesi. Aynı zamanda ise sırların, travmaların içinde olan bir hikaye.

Töre ile başlayan bir aşk hikayesi. GECE KRALİÇESİ KİTABIMIN SERİSİDİR. “Bunu yapamazlar sana,” dedi ve beni kollarının arasına aldı. “Biliyordum… Abim hayatımı mahvetti,” dedim, gözyaşlarımla boynuna sıkıca sarılarak. Ben şimdi ne yapacaktım? Bütün yük bana ve Demir’e kalmıştı. İçeriden gelen sesle Açela yengemden ayrıldım. Daha iyi dinlemek için yeniden kulağımı kapıya dayadım ama tüm vücudum tir tir titriyordu. “Baba, ne dersin sen? O kız çok küçük. Ben böyle bir şeyi kabul etmiyorum,” diye bağırdı Demir. “Olmaz, Ahmet Ağa. Zelal’im daha küçük, okuyacak o. Onun hayalleri var. Hayallerini yıkan ben olmak istemiyorum. Kızım benim kıymetlim. Bu dediğin olmaz. Ben senin kızını gelir isterim. Açela kızımdan sonra o da benim kızım olur,” diyen babamdı. Bir kez daha babamla gurur duydum. Desteğini hiçbir zaman benden esirgemediği gibi yine dimdik arkamda durmuştu. Babam benim bu hayattaki tek servetimdi. Onun bir yokluğu aklıma gelince bile delirecek gibi hissediyordum. “Allah’ım, benim ömrümden alıp babama ver,” dedim fısıltıyla. “Hüseyin Ağa haklısın, bir şey diyemem. Lakin kan aksın istemem. Kızını yine okuturum, çalışmak isterse çalışmasına izin veririm. Ne derse kabulüm,” dedi Ahmet Ağa. O an kararımı ne yazık ki babam ve abilerim için vermiştim. Onların tırnağına zarar gelse ölürdüm. Bu bedel asla Jehat abim için değildi; babam, Siyam abim ve Robar abimin hayatı içindi. Bir saniye bile düşünmeden kapı kolunu indirip odaya daldım. Tüm bakışlar kapıdaki kişiye, yani bana döndü. Kan çanağına dönen gözlerimi gören babam ve abim, bu hâlimi görünce önce yutkundular. Siyam abim ayağa kalkarak birkaç adımda yanıma geldi. “Zelal kızım…” diyen babamın sesini duyduğumda ise çoktan güvenli limanım olan Siyam abimin kollarındaydım. “Güzelim, nasıl kıydın sen zeytin gözlerine?” dediğinde daha çok sokuldum göğsüne. Gözyaşlarım sinesini ıslattı. Bir süre kollarında soluklandım. Başıma bir öpücük kondurdu ve kollarından ayrıldım. Gözlerimin benzeri olan abime baktım. “İstemediğin hiçbir şey olmayacak,” dedi, güven verircesine. Biliyordum; ben istemiyorum dediğim hiçbir şeye beni zorlamazdı. Sadece başımı salladım. Sonra babamın yanına gittim. “Kusura bakma baba, destursuz girdim odaya,” dediğimde, “Gel buraya,” diyerek beni göğsüne çekti, sıkıca sarıldı. Babam saçlarımı okşayıp başıma bir öpücük kondururken kollarından ayrılmadan yönümü karşımda duran Ahmet Ağa ve Demir’e çevirdim. Demir’in bakışları, ağlamaktan kızarmış gözlerime değdi. Yüzümün her bir yerine dikkatlice baktıktan sonra yutkunduğunu gördüm. Uzun siyah saçlarıma, kavruk tenime baktıkça gözlerinde anlamlandıramadığım bir duygu beliriyordu. Bakışları yeniden gözlerimde bir süre oyalandı. Az önce konuştuklarını duyduğumu anladığı anda gözlerini kısıp “yapma” der gibi baktı. Kendimi toparladım ve bakışlarımı ondan çektim. Babama döndüm. Kararımı vermiştim ve bunu herkesin duymasını istiyordum. “Ben bu evliliği kabul ediyorum,” dediğimde bütün gözlerin şaşkınlıkla bana döndüğünü biliyordum. Ama benim bakışlarım sadece babamdaydı. Açela yengemin “Nee?” dediğini duydum. Abimin sesi ise daha sert ve keskindi. “Ne saçmalıyorsun, Zelal?” Siyam abime bakmadım. “Baba, Ahmet Ağa… Ben bu evliliği kabul ediyorum. Yalnız şartlarım var,” dediğimde son cümlem Ahmet Ağa ve Demir’eydi.

“Ne borcu?” dedim. Gittikçe korkmaya başlamıştım. “Boş ver orasını. Benim sana bir can borcum vardı. Ben bunu annenin canını almayarak ödüyorum. Sen de abimin kanı için benimle evleniyorsun.” Bu adam ciddi miydi? Ne demek bana can borcu vardı ve ne demek onunla evleneceğim? Hangi birine şaşıracağımı bilemiyordum.

"Sen bu satırları okurken, ben çoktan gitmiş olacağım..." Eylül için altı ay süren o evlilik, soğuk duvarlar ve cevapsız kalan feryatlar arasında geçen bir sürgündü. Korhan Koral’ın parıltılı dünyasında sadece bir `görev` olarak görülen genç bir kadının, kendi ruhunu kurtarmak için aldığı o cesur karar... Geride sadece bir mektup ve parmağından çıkardığı o ağır yüzüğü bırakan Eylül, bulutların üzerinde yeni bir hayata kanat çırparken, içinde hiç kimsenin bilmediği bir mucizeyi taşıyordu. Korhan ise uyanıp o soğuk boşlukla yüzleştiğinde, her şeye sahip olan bir adamın aslında her şeyi nasıl kaybettiğini anlayacaktı. İki hayat, tek bir sır ve geri dönülemez bir gidiş. Eylül`ün sessiz çığlığı, yeni bir dünyanın ilk nefesi olabilecek mi?

Zümrüt Anka Kefhanke Demirkan Kurtel Hanedansafir

Valserin Aevara’nın karanlıkla yoğrulmuş büyülü topraklarında, her şey Elserin soyunun ikiye ayrılmasıyla başlar. Bir zamanlar tek olan bu köklü soy, yıllar önce iki farklı yola savrulmuştur. Elserin’in iki başı ve Valerion ailesi artık birbirine uzak olsa da, kadim bir kehanet onları yeniden birleştirmeye mahkûmdur. Maria Afet Elserin ve Draco Elserin Valerion, daha doğmadan nişanlandırılmıştır. Yirmi yıl boyunca birbirlerinin varlığından haberder ama tamamen uzak ancak kaderleri 20 yıl sonra Valserin Aevara’da kesişmiştir. Afet, büyücülük okuluna geç gelen gizemli öğrenci; Draco ise ailesinin gölgesinde yetişmiş  çocukluğundan beri kendi başına yaşayan kendi gücünü kazanan savaşcı bir askerdir  karşılaşmalarındaki yoğun çekim, onları hem birbirine hem de büyük tehlikelere bağlar. Ancak her ikisinin de sakladığı sırlar vardır: Afet geçmişini gizlerken, Draco onun gerçeği öğrendiğinde terk edilmekten korkar. Ama bu hikâye sadece bir aşk hikâyesi değildir. Geçmişin karanlık sırları, pusuda bekleyen düşmanlar ve kehanetlerle örülü bir felâket zinciri onları beklemektedir. Draco, Afet’in geçmişine dair öğrendiği büyük sır yüzünden verdiği bir sözü bozmak zorunda kalır. Bu sır yalnızca bir hayatı değil, tüm büyü dünyasını değiştirecek kadar güçlüdür.Valserin’in beş binası, öğrencilerin doğasına göre şekillenir Elserin Valdereth (Su) Caelthar Myrr (Ateş) Tharvus Eiden (Toprak) Nisara Veylen (Hava) Nocterra (Savaşçı Ruh) Özellikle Nocterra, öfkenin ve savaşçı ruhların binası olarak tanınır. Bu karanlık dünyanın merkezinde, tüm ülkenin tanıdığı bir birlik yer alır: Sır Katili Timi. Elserin ve Valerion ailelerinin büyükbabaları tarafından adalet için kurulan bu birlik, zamanla efsaneleşmiştir. Fakat şimdi karşılarında, barışı temsil ettiğini iddia eden ama perde arkasında adaleti bastıran karanlık bir düşman vardır: Auravest Elementler Konseyi. Draco ve Afet, yalnızca geçmişin lanetlerini değil, geleceği tehdit eden büyük bir ihaneti de çözmek zorundadır. Görünürde dost olanlar, “Valocrus Maskurum Panthera” imzasıyla gelen tehdit mektuplarıyla maskelerini düşürmektedir. Bazı yüzler tanıdık, bazı ihanetler ise çoktan başlamıştır… ve ailelerin sakladığı sırlar acıyı hatta ölümü getirir Bazı kehanetler kaderi değiştirir. Bazı maskeler yalnızca ölümle düşer. Geçmişi inşa eden kanlı eller masum olabilir mi? Geleceği yazan eller, bir gün temizlenebilir mi?..

Bütün gözler Zerda’ya döndü. Cengiz, Zerda’ya bakarak: "Anlaşma bozulmayacak, berdel Zerda’yla olacak," dedi. ​Zerda titredi. Lafı algılamamış gibi baktı herkese. "Berdel Zerda’yla olacak" lafı kulaklarında çınladı. Gözleri kararıyordu. İçindeki nehir kurudu, çorak bir nehir kaldı geriye. Sol gözünden tek bir yaş aktı; bir masumun daha gözyaşı Riha topraklarına düştü. ​Yer yavaşça ayaklarının altından kaydı. Abisinin sevdiği kızın saçı, Zerda’nın boynuna ilmek ilmek dolanıyordu. "Anne, kızın bu sefer töreye kurban gidecek," diyerek sayıkladı Zerda. ​İşte bu sefer töreye kurban giden bir kızın annesinin yüreğindeki çığlıklar Riha semalarına yükselmedi; çünkü Zerda’nın arkasından ağlayacak bir annesi yoktu. Kurgu tamamen hayal ürünüdür!

Hayat... İnsanları her zaman farklı yerlere sürekler. Yaşanmışlık ve yaşanacaklar... Ben yaşanacakları bilmeden yaşamayı seçmiştim. Sevgim fedakârlığıma yenik düşmüştü. Bilinmezliğe bir adım atmıştım bir yabancı ile. O yabancı ise kaderimdi...

Yıllarca öyle anıldı. `Katilin kızı` Adı yok , sanı yok. Herkese katilin kızıydı. ------------ "İsmin ne? "dedi gözlerimin içine bakarak... aylardır tanıyordu beni ismimi bilmiyordu. "Sedef"dedim dik bakışlarımı çekmeden. Derin bir nefes aldı. Aynı odanın içindeydik. Ne zaman bu konuma düşmüştük belli değildi. "Adın ne?"dedi nefesini hissettim. "Katilin kızı"dedim. Bana öyle hitap etmişti hep. Öyle kalsındı....

Evet beni bir mal gibi veriyorlardı

Gencecik yaşımda abim yüzünden evlenmek mi? Ve evlendiğim adamın bana aşık olduğunu öğrenmek.