Sakin bir çoçuğun hayatının arksaındaki sorluklar ve ihanet

Bazı soylar silinmez, sadece kanla yeniden yazılır. Vedat Karahanlı, gücü korkuyla kuran bir baba. Tufan Karan ise bu korkunun içinde büyüyüp ona dönüşmemek için kendi adını bile silen bir oğul. Karahanlı soyadı bir miras değil; bir hüküm gibidir. Tufan’ın “Karan” oluşu ise bir özgürlük değil, ertelenmiş bir savaşın adıdır. Çünkü bu ailede kimse gerçekten kaçamaz; sadece yön değiştirir. Ve bazen en büyük savaş, bir babayı yenmek değil… onun sana bıraktığı karanlığı susturmaktır. Ve bu ailede savaş, hiçbir zaman ölümle bitmez… çünkü asıl miras hayatta kalmaktır.

"Eğer Taş Duvar bir yazgı yazdıysa, ömür boyu silemezsin onu alnından."

Zehir. Kor kalplerde yanan bir barut. Beyaz gelinliği kana bulayan sahte bir umut. Ama onun için, karanlığı ruhu yapan bir soyut. Düğün gecesi tek sığınacağı yer onu kabul etmezse, karanlık ruhlar ağlar mı? Yıllar önce giydiği gelinlik şimdi ona kefen olarak geri dönerse ne yapar? Peki eskiden aşık olduğu adamın karşısına düşman olarak çıkarsa ne olur? İki Nefrete bulanmış düşman, yıllar önce masum genç kız ve adam. Şimdi ise... İki katil; bir cellat kadın, bir ölümü karanlığı yapan adam. Karanlığında Ruhum Var, karanlığın içine doğan kapkara bir ışık. Ölüm, onlar için koca bir yılandan sarmaşık.

Sevgilisi kanser olan Sena,Ege`nin zamanının tükendiğinin farkındadır ancak umutları tükenmemiştir.Sena bir olaya karışarak geri dönülemeyecek bir noktaya girmiştir.Peki Ege`yi kurtarmadan önce kendini kurtarabilecek midir? Geri dönemediği bu noktada hayat ona ne getirecektir? "Geri dönülemez bir noktaya gelecektim.Bunu fark ettiğimde pişmanlıklar önce kalbimi sonra sevgilimi belki de sevgimi yakacaktı. !!!!!!!!Argo,şiddet,işkence vb unsurlar içermektedir!!!!!!!! Kitap tamamen hayal ürünümce yazdığım şeylerden ibarettir.Hiçbir gerçekliği yoktur.Umarım sizinde hoşunuza gider.Keyifli okumalar dilerim《《《《《《《《《《《♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡》》》》》》》》》》

“Beni duyduğunda ağlayacaksan, bir daha adımı bile anma.” Ayağa kalktı, sert bir adım attı geri. “Korkuyorsan, doğru yerdesin.” Dipnot: Okurken, "Burası çok saçma," diyeceğiniz yerler olabilir. Bu kitap, kafa dağıtmak, gülmek ve aynı zamanda cringelik tavan yapsın diye yazılmıştır. Yani ciddiye alıpta, kimseyi linçlemeyin. Teşekkürler...

Annesini karanlık bir travmayla kaybeden küçük bir kız çocuğuydu. Çürümüş bir adaletin ortasında, Başkan’ın ütopik dünyasında yeniden doğdu: O artık bir ‘Avcı’. İra, polis teşkilatının peşinde koştuğu gizemli bir suçlu; ölümü hak ettiğini düşündüğü her canavarın bizzat celladı. Ercan’ın steril cehennemini başına yıkmak, Ezgi’ye yaşatılan her saniyelik kabusun bedelini ödetmek için sahada. Kuzgun’un milimetrik planları ve Cihan’ın ihanetiyle av başladı. Maskeler düştü, namlu sıcak. İra için hainlere yer yok, sadece ödenecek bedeller var. "Ben merhamet etmem. Ben o listelere yazdığınız masum insanların kabusuyum." (Tüm karakterler ve mekânlar kurgudur.)

Bazı gerçekler, kanla yazılır. Bazen bir kadeh her şeyi değiştirir. Aile, adalet, ihanet. Her şey bir kadehle başladı. O kadehin içinde kandan bir şarap vardı. Kadeh parçalandı, kanlar zemine akıp nilüferin yapraklarını yıkadı. Kanla yıkanmış her nilüfer biraz kirlidir. Oysa nilüferler çamurlu sulara rağmen temiz kalmayı başaran bir zambaktı

"Ben katiliymişim, ben öldürmüşüm kardeşimi, kalbimi, nefes alma sebebimi..... UNUTMAYIN UNUTTURMAYIN 23 Eylül 2016 sabahı kardeşim son nefesini verdi, ruhum ona eşlik etti. İşte o gün ECRE gitti GECE geldi." Herşey Ecre`nin ikiz kardeşinin ölmesi ile başladı. Ecre bundan sonra sadece intikamı için yaşayacağını zannederken bu savaşın ortasında aşkı ile de sınanır. Bu yolda sadece intikam ve aşk yoktur. Bunların dışında bilinmezlikler son bulacak ve daha birçok şey ortaya çıkacaktır.

"Kar... İsmin neden bu?" "Ben bir kışın soğuk ayaz`ında doğdum." Titrek bir soluk verip konuşmaya devam ettim. "Bedenimi saran bir anne kucağı yoktu. Bir çöp konteynırının yanında ciyaklaya ciyaklaya ağlamışım." Bunun en acı yanına gelmek istersek. "Başımda, bedenime dişlerini geçiren bir köpek varmış, siyah, ağzından salyalar akıtan koca bir köpek." Ve an acısıda ne biliyor musunuz? Peşinizden gelip sizi bağrına basan bir anne kucağı yoktu. Ve ben Kar Aktan, geceyi sabaha bağlayan o çetin kışın ortasında zorla direndim. Ve başardım, Kar Aktan. Ben ilk kez bir şeyi başarmıştım.

"Katilinizle aynı sofraya oturdunuz mu hiç? Ben o sofrada büyüdüm." Mihrişah, Türkiye’nin en güçlü adamlarından biri olan Adalet Bakanı’nın kızıydı. Ama onun dünyasında adalet, sadece babasının iki dudağı arasındaydı. Yıllarca maruz kaldığı baskı sesini ellerinden almış, onu dilsiz bir mahkuma çevirmişti. Bir gece yarısı Samsun’dan kaçıp memleketine sığındığında, sadece bir aileden değil, koca bir yalanlar imparatorluğundan kaçıyordu. Dağhan ve timi için hayat, sadece vatan borcu değildi. Onlar, aynı karanlık elin yetim bıraktığı şehit çocuklarıydı. Tek amaçları; ailelerini ellerinden alan o gizli ismi bulup adaleti kendi elleriyle sağlamaktı. Kader, sessiz bir kanarya ile yaralı bir kurdu Doğu’nun sert dağlarında karşılaştırdığında, büyük bir sırrın pimi çekilmişti. Mihrişah, aşık olduğu adamın ailesini yok eden kişinin kendi babası olduğunu öğrendiğinde; Dağhan ise koruduğu kadının aslında aradığı intikamın anahtarı olduğunu anladığında ne yapacaktı? Bir yanda kanla yazılmış bir intikam, diğer yanda sessiz bir feryat. Kendi kafesini parçalayan bir kadın, adaleti bir kanaryanın kanadında arayan bir tim. "Sesimi çaldılar ama ruhumu asla."

Bir kazayla başlayan ayrılık... Bir ömür süren özlem... Ve yıllar sonra ortaya çıkan gerçekler...

Yedi manevi kardeş, her biri birbirine sapasağlam güvenmesiyle İstanbul`daki mafya trafiğini manevi babaları Asaf sayesinde kontrol ediyorlardı. Hazal ise yalnız bir fırtınaydı, Ama o fırtınanın kopucağı yer, Reha idi. Aşk`a inancını bitirmiş olan iki insan, İstanbul Boğaz`ındaki bir otelde karşılaşan Çiftimiz, yeniden aşka ihtiyaç bulacaklardı.

uygun bir dille eleştiri yaparsanız çoook mutlu olurum,umarım beğenirsinizzz<3 Bir grup dövüşçü liselinin okuluna hatta şehirlerine yayılan ve belkide ülkelerine yayılacak virüs ile mücadele ederken bir yandan da aşk hayatlarını yürütmektedirler...Bu zorlu mücadelede bize yardımcı olmak ister misin?

Okumaya davetlisiniz💗

"Bazı dikişler kumaşı değil, kaderi birbirine bağlar." Bir yanda İstanbul’un rutubetli bodrum katlarında, dikiş makinelerinin sağır edici gürültüsü altında annesini yaşatmak için kendi gençliğini feda eden Gazel... Parmak uçlarındaki iğne yaralarını birer onur madalyası gibi taşıyan, yoksulluğun ortasında bile başı dimdik, ruhu özgür bir kadın. Onun dünyası; toz, ter ve bir avuç umuttan ibaretti. Ta ki öz abisinin kendi borçları karşılığında onu bir "kurtuluş" yalanıyla o paslı deponun, organ tacirlerinin ve ölümün kucağına terk ettiği o geceye kadar. Diğer yanda, yeraltı dünyasının tahtında oturan, adaleti cellatlıkla harmanlayan bir padişah: Ayaz. Ama Ayaz’ın içinde, zincirlerini kırmak için pusuda bekleyen manyakça bir fırtına gizli: Kasırga. Gömlek kollarını her sıvadığında, o meşhur "K" harfi gün yüzüne çıktığında şehir nefesini tutar. Çünkü Kasırga o manyakça gülüşüyle ortaya çıktığında, artık ne strateji kalır ne de merhamet. İnsanlığın bittiği, bedenlerin parça parça paketlendiği o karanlık mahzende, iki uç dünya çarpışıyor. Kasırga, tüm şehri korkuyla dize getirip herkesi diz çöktürürken; Gazel, boğazına dayalı neştere rağmen ona sadece "acıyarak" bakıyor. Bu, basit bir kurtarılma hikayesi değil; bu, celladının ruhundaki yaraları gören bir kurbanın, o karanlık krallığı temellerinden sarsma hikayesi. Bir yanda ölümü dikişle erteleyenler, diğer yanda hayatı parçalayarak hükmedenler... Eğer kendinizi hazır hissediyorsanız, Gazel`in hikayesi başlıyor.

Henüz dokuz yaşındaydım. Işıkların altındaki o ahşap sahnede, hayatımın en mutlu anını yaşadığımı sanırken aslında çocukluğumun cenaze törenine çıktığımı bilmiyordum. Annem ve babamın geçimini ölümden sağladığını, ellerinin kana bulandığını anlayamayacak kadar saftım. O gece, alkış beklediğim koltuklarda sadece korku ve soğuk bir sessizlik vardı. Babamın gözlerindeki o son bakışı hiç unutmadım; sanki "Özür dilerim kızım," der gibiydi. Sonra birer kurşun sesiyle dünya tersine döndü. Annem kalbinden, babam ise alnından vurulduğunda, sahnem o bembeyaz tütümle beraber kızıla boyandı. Kaçışan insanların çığlıkları arasında, annemin artık ısınmayan yanaklarına ve babamın asla başımı okşayamayacak olan cansız ellerine sarıldım. O gün sadece onlar ölmedi, benim dilim de sustu, ruhum da... Beni o ormandan bulup çıkaran ve "koruyan" o kadın, aslında zihnimi bir intikam makinesine dönüştürecek olan kişiydi. Sekiz yaşındaki çocukların silah tuttuğu, her köşesinde ölümün solunduğu o örgütte, ben bir kurban değil, bir hançer olarak büyüdüm. Yıllar sonra öğrendiğim gerçek ise kalbimden kalan son parçaları da parçaladı: Annem ve babam, bir ihanetin kurbanı olmuştu. En güvendikleri arkadaşları tarafından ölüme sürüklenmiş, bir oyunun içine çekilmişlerdi. Şimdi herkes benden "duygusuz" diye bahsediyor. "Onun kalbi yok," diyorlar. Ama kalbi olmayan bir insan, her adımında o kanlı sahnede ölen annesinin ve babasının yasını tutar mı? Her dans edişinde o ana dönüp, o sıcaklığı yeniden aramak ister mi?

​"Buranın sahibi kim bilmem stajyer... Ama ben ayak bastığım hiçbir yere ait olmam. O yer bana ait olur." ​İdealist ve gelecek vaat eden tıp fakültesi stajyeri Aselya için Lelya Akıl ve Ruh Sağlığı Hastanesi, mesleğe adım atacağı sıradan bir basamaktı. Ta ki 302 numaralı odaya o gizemli hasta getirilene kadar. ​Sırtındaki derin yara izleri, tenine kazınmış karanlık dövmeleri ve bir deliden çok, etrafındaki herkesi avı gibi süzen zifiri karanlık gözleriyle Araf... O, tıp kitaplarındaki hiçbir tanıya uymuyordu. Çünkü o bir akıl hastası değildi. O; yer altı dünyasını parmağında oynatan, dışarıda bir yerlerde öldüğü sanılan ve buraya bir bomba gibi saklanan "Gölge"nin ta kendisiydi. ​Aselya, hastanenin beyaz koridorlarında onun gerçek kimliğini çözmeye çalışırken, aslında bir delinin sanrılarıyla değil; her adımı ilmek ilmek işlenmiş, tehlikeli bir intikam planıyla karşı karşıya olduğunu fark edecekti. ​Kuralları tıp mı koyacaktı, yoksa karanlığın ta kendisi mi? ​Akıl hastanesinin soğuk duvarları arasında başlayan, sırlarla dolu psikolojik bir savaş... Av kim, avcı kim; son ana kadar kestiremeyeceksiniz.

Bana ait her şeyi elimden aldıklarında geriye sadece aynadaki o yabancı kaldı. Saçlarımın rengini, adımı, geçmişimi silebilirlerdi ama o karanlığı, içimdeki intikamla parlayan yeşil gözleri asla yok edemezlerdi. Ben kendi cenazemi izledim, şimdi izleme sırası onlarda... Beş yıl önce Aktan malikanesi alevler içinde küle dönerken, Cevdet Çakırcı ve tetikçisi Ali bir şeyi hesaba katmamıştı: Bazı ölüler toprağın altında kalmaz. Şimdi, Margaret`ın gölgesinde büyüyen Işıl Bade Yıldız adında bir üniversite öğrencisi, Çakırcı imparatorluğunun tam kalbine sızıyor. Ozan’ın zaafı, Cevdet’in sonu olacak. Keskin nişancı tüfeğinin hedefinde bu kez tüm İstanbul var. Kırmızı örümcek zambakları bu kez Çakırcı ailesinin mezarı için açıyor.

Dünya artık eski dünya değildir. Felaketler üst üste gelmiş, insanlar evlerine kapanmış ve kimse konuşmaya cesaret edemediği bir tehlikenin gölgesi hızla büyümüştür. Bir sabah... her şey bir anda değişir. Okulun hoparlörlerinden gelen tek bir cümle, Lara ve Rüya`nın hayatını altüst eder: "Okul çevresi karantina altına alınmıştır." Öğrenciler panik içindeyken dışarıdan gelen boğuk çığlıklar, gölgelerin arasında kıpırdayan çürümüş bedenler... artık çok geçtir. Kasabayı saran şey, insan olmayan bir karanlıktır. Lara ne olduğunu anlamaya çalışırken, okulun kapıları kırılır ve kabus içeri sızar. Tam umudun bittiği anda, iki yabancı ortaya çıkar-soğukkanlı ve sert Ares ile sakin ve kontrollü Kaan. Fakat dışarıda onları bekleyen şey içeridekilerden daha kötüdür: Yıkılmış bir şehir... her köşede pusuda bekleyen yaratıklar... ve her adımda daha da çözülen bir dünya. Artık tek bir hedef vardır: hayatta kalmak. Ama güvenmek kolay değildir. Sırlar derindir. Dışarıdaki kabustan daha tehlikeli olan tek şey, insanın kendi içindeki korkudur. Lara, Rüya, Ares ve Kaan... Birbirine yabancı olan bu dört kişi, karanlığın içinde birlikte yol almak zorundadır. Ama kimse gerçek tehlikenin nereden geleceğini bilemez... **Karantina Altında: Kaosun içinde dostluk, korku ve hayatta kalma mücadelesi.**

Daha çocuk yaşta devletin karanlık deneyleri sebebi ile annesini ve babasını kaybeden Cristopher Vex babasından öğrendiği teknikler ile intikam almaya çalışıyor sizce alabilecek mi...

"Soluksuzca seveceğim seni, son nefesime kadar" İki kalp bir yarışın eşiğinde Dalgalar bu yarışın içinde Doruk ve Marin İki yarışçı Soluksuzca yüzerken karşılarına kalplerini alacak kadar sınırsız Bu sınırsızlığın içinde birbirlerini bulacak kadar da kadere teslim olmuşlardır Marin, annesinin izinden giden bir deniz yüzücüsüydü. Ailesindeki hiç kimse yüzmesini istememesine rağmen o herkese karşı gelerek yüzüyordu., Yüzmek onun isyanıydı hayata Doruk, gözünü hırs bürümüş kazanmaktan başka derdi olmayan bir yüzücüydü. Kazananın karakum plajına hakim olacağı bir yarış vardı ve bu yarışı kazanmayı kafasına koymuş ikili. Önce kalplerini dahi karşılarına aldılar. Onlar bu yarışı kazanmak için mücadele ederken suya aşk damlamıştı. Mücadeleye aşk karışmıştı. İşte şimdi ne olacaktı?

Veda’nın galerisi bir gece kimliği belirsiz kişiler tarafından basılır. Tam her şey bitti derken, içeriye siyah deri ceketi ve motoruyla Baran dalar ve Veda’yı oradan çekip çıkarır. Baran, Veda’nın babasının eski bir dostuna olan borcu yüzünden kızı korumakla görevlendirilmiştir. Veda, bu emrivaki koruma durumundan ve Baran’ın "her şeyi ben bilirim" tarzı kurallarından nefret eder. Baran ise Veda’yı sadece baş belası bir görev olarak görür. İkisi, Baran`ın şehrin gözden uzak bir sanayi mahallesindeki güvenli evinde birlikte yaşamak zorunda kalır.

İnsan bir bataklığa bir kez girdiğinde artık herşey için çok geçtir, oradan çıkmak için ne kadar çok çırpınırsa bataklık onu daha çok içine çeker. Benim hayatım da böyleydi...

Enkazdan kurtulan tek kişi olsan ne olurdu?