tamamlanmamış hikayeler...

Ayzıt Türk Mitolojisinde güzelliği ile bilinen Ayzıt. Savaşçılar kraliçesi Ayzıt. Irklar Dünyanın iktidatına geçmeye çalışırken esir düşen o kadın . Her vakit hakkında söylenen kehanetlere göre hareket eden kadın. Tam adı Aysima Ayzıt olacak kadın.

Eskandor diyarında beş büyük krallık vardır. Bir zamanlar bu krallıklar birbirleri ile savaş halindeydiler. Ama bu ayrım ve savaş neredeyse tüm diyarın felaketi olacaktı. Büyü ustası olan Karador tüm diyarı yok oluşun eşiğine getirince krallıklar birleşip onu yendiler. Karador farklı bir boyuta kaçmak zorunda kaldı. Ardından insanlara yardım eden dört büyücü geçidi mühürlediler. Karador gittiği yerde hapsoldu. Bu olay iki bin yıl önce olmuştu. Ama bir gün geri döneceğine dair bir kehanet ortaya çıktı. O yüzden bir okul kurulmasına karar verildi. Tüm kraliyet aileleri çocuklarını bu okula göndermeye başladı. Okul Sardenis krallığının başkentinde bulunuyor. Varisler hariç okula yetenekli halktan sıradan gençler de kabul edilir.

Eessd knpıfmdpodod

"Bazen kanatların seni özgürlüğe değil, kaçtığın kaderin tam kalbine taşır." Luna, yirmi yıldır sırtında taşıdığı açıklanamayan ağrıların sıradan bir hastalık olduğunu sanıyordu. Ta ki o geceye kadar... Kemiklerinin değil, ruhunun derisine sığmadığı o doğum gününde, sırtından fışkıran gümüş kanatlar sadece bedenini değil, bildiği tüm gerçekliği parçaladı. Dünya, onun evi değildi. O, mor gökyüzlü kadim diyar Mexis’in sürgündeki kızı, karanlığa gömülmüş bir tahtın varisiydi. Ancak bu uyanış, onu yalnız bırakmadı. Yıllardır gölgelerin içinde onu izleyen, buz gibi bakışları ve sarsılmaz sadakatiyle Era, saklandığı yerden çıktı. O, Luna’ya "Sanguis et Anima" —Kan ve Ruh— yeminiyle mühürlenmiş bir Ruh Bekçisi’ydi. Görevi basitti: Kraliçesini hayatta tutmak. Ama kaderin hesaba katmadığı bir şey vardı; mühürlü bir kalbin yasak bir aşka yenik düşmesi. Şimdi Luna, sadece peşindeki karanlık avcılardan ve tahtını gasp eden gaddar güçlerden kaçmak zorunda değil. O, bir yandan içindeki uyanan kraliçeyi dizginlemeye çalışırken, diğer yandan Era ile aralarındaki o tehlikeli çekime karşı koymak zorunda. Mexis’in gümüş ormanlarında, ihanet ve sadakat arasındaki çizgi kanla çizilirken sorulması gereken tek bir soru var: Bir bekçi, korumaya yemin ettiği canı, kendi aşkından nasıl koruyabilir? Gümüş Kanatların Yemini; büyü, intikam ve sınırları zorlayan bir aşkın destansı hikayesi.

Bir zamanlar kudretli bir peri olarak doğan Euria, büyük bir savaşın gölgesinde her şeyini yitirir; lakin kaderin cilvesiyle hizmetçi olarak bir saraya düşer. Zira ruhunda sönmeyen bir ateş vardır: gizemli bir okula ulaşmak ve gerçek gücünü keşfetmek. Okulun kapılarından içeri adım attığında, dostluklar ve düşmanlıklar, sırlar ve bilmeceler onu beklemektedir; ancak her adımda kendi gerçek kimliğine dair parçaları birleştirir. Yavaş yavaş kalbini etkileyen bir sevda filizlenir; lakin aşkın gölgesinde gizemler, çözülmeyi bekleyen sırlar ve kaderin sınavları vardır. Ve nihayet, bütün sırlar açığa çıktığında, Euria kendi gücünü ve geçmişini keşfeder; zira bu yolculuk yalnızca bir büyü masalı değil, ruhunun ve kalbinin efsanesi dir

İyi okumalar umarım beğenirsiniz.

Lamskwndkwndkmwdl

012 ​Henüz bir bebekken öz ailesinden koparılan ve karanlık bir geçmişin içine itilen bir kızın hikayesi. Onu yanlarına alan üvey ailesi, tam altı yıl boyunca ona bir yuva sundu; ancak bu sevgi dolu görünen yıllar, büyük bir ihanetle son buldu. Üvey ailesi tarafından, üzerinde korkunç deneyler yapan o gizemli yapıya bir mal gibi satıldı. ​Yıllar süren acı ve deneylerin ardından yaşanan büyük bir olay, ona kaçma şansı verdi. Hiçbir yeri yoktu, bu yüzden onu satan o "sahte" yuvaya, üvey ailesine geri döndü. Geçmişin izlerini silmeye çalışırken, bir gece yarısı çalan telefon her şeyi altüst etti. Hattın ucundaki ses, gerçek ailesine aitti. ​Şimdi 012 için asıl soru şu: Kim dost, kim düşman? Ve o telefon, bir kurtuluş mu yoksa yeni bir deneyin başlangıcı mı?

Bir gecede tacını ve aşkın kaybetti, en yakın dostunun ihanetine uğradı. Her şeyini kaybettiği sisli bir gecede şeytana ruhunu sattı ve ölümsüzlüğe sahip oldu. Ay ona kanla mühürlenmiş bir lanet bahşetti ve ilk vampir doğdu. Ormanın derinliklerinde yükselen bir malikane. Seçtiği altı kişiyle bir krallık kurdu. Sadakatin kanla ölçüldüğü, karanlığın hüküm sürdüğü bir krallık. İnsan olarak kaybettiklerini canavar olarak kazanacaktı. Fakat her canavarın bir avcısı vardı. Büyü kulesi öğrencileri, canavarları avlamaya yemin etmişken içlerinden biri öldürmesi gereken canavara aşık oldu.

Bazı yeminler yüksek sesle edilmez. Bazı bağlar kanla değil, varoluşla kurulur. Dünya ejderhaların yo olduğunu sanırken, bir antlaşma hala nefes almaktır. Adı anılmayan, yazıya dökülmeyen mühür... Ve o mührün taşıdığı iki can. Biri insan. Biri kadim bir güç. Ayrı bedenlerde, tek bir sona doğru. Gerçek, hatırlanmak istemez. Çünkü hatırlanırsa, dünya değişmek zournda kalacaktır. Ve bazı sonlar, adece biri yaşasın diye yazılmaz. RUH MÜHRÜ: İki Can, Tek Son Kaderin sessizce izlediği bir hikaye.

2300 yılında kimse geç kalmaz. Çünkü geç kalmak artık hesaplanabilir bir hatadır. Şehir gökyüzüne doğru büyümüştür. Yollar havadadır, binalar ışıkla konuşur, insanlar düşüncelerini bile planlayarak yaşar. Uçan arabalar sessizce akarken, zaman ekranlarda saniye saniye izlenir. Gelecek, artık bir ihtimal değil; bir çizelgedir. Herkes nereye ait olduğunu bilir. Hangi saatte uyanacağını. Hangi cümleyi kuracağını. Hangi hatayı asla yapmayacağını. Zamanla oynamak yasaktır. Çünkü zaman kusursuzdur. En azından öyle söylenir. Ama hiçbir sistem, insan hatasını tamamen silemez. Bir dakika… Belki de birkaç saniye. Ve bazen, yanlış hesaplanan tek bir an, insanı yalnızca bulunduğu yerden değil… bulunduğu çağdan da koparır.

Gömüldüğü karanlıktan güneş gibi doğan, küllerinden yeniden ateşi oluşturan bir ülke; Norveal Krallığı. Yıldırımlar, onlar için bazen umut bazen ise dipsiz bir çukur olurdu. Norveal Krallığında, daha önce hiç bu kadar büyüğü görülmeyen bir yıldırım, ya yaşam getirecekti ya da ölüm. Ya nefes verecekti ya da nefes kesecekti. O yıldırım prensesin dünyaya gelme mucizesiydi. Laneti ise on sekiz yıl sonra geldi. Prenses, seçilmiş kişiydi. Bir sayaç vardı. Hep geri sayıyordu ama bunu sadece o girebiliyordu: Lioren Morthael. Norveal Krallığının prensesi...

Eşik; gidenlerin geri dönmediği, adeta hayattan silindiği yerdi. Benim içinse, asıl hayatın başladığı yer... 03.01.2026

8 kişi. 8 umut. "Umut öldüğünde oyun biter sevgilim." Tehlikleli bir oyun. Geçmişin yarası tekrar kanamaya başladığında her şey için çok geçti. "Sen beni öldürdün, Arden insan toprağa girmeden ölebiliyormuş."

Erkek varisi olmayan kralın artık bir veliahta ihtiyacı vardır. Peki taht üç prensesten hangisine kalacak...

Bu hikaye insanların içlerindeki sihirleri reddetmesinden ve unutmasından çok daha eski bir çağa dayanıyor. 6 Soy Çağı O zamanlarda, şu anki kralların insanları yönettiği gibi 6 soyu yöneten lordlar vardı, 6 ayrı lord. Dünyaya hükmediyorlardı, barışı ve huzuru koruyorlardı. Ta ki içlerinden biri gölgeler lordunu öldürene dek. Kimin öldürdüğünün hala bilinmemesi bir trajediyken onun yerine geçen lordun 16 yaşında olması daha büyük bir trajediydi. Ve ben Lyra Ashborne ;en prestijli okul olan Anlineda Akademisine kabul edildigimi öğrendigimde, bütün bu trajedilerin içine sürükleneceğimden tamamen habersizdim.

17 yaşındaki Defne, sıradan bir hayat yaşadığını sanarken, bir gün kaza geçiren bir çocuğa dokunduğunda zamanı birkaç saniyeliğine durdurduğunu fark eder. Bu olaydan sonra çevresinde başka gençlerin de özel güçlere sahip olduğunu öğrenir. Ancak bu güçler, bir lanetin parçasıdır ve onları gölgeyle beslenen eski bir varlığa bağlamaktadır. Defne ve diğerleri hem güçlerini anlamaya çalışırken hem de bu lanetin kökenini çözmek zorundadır.

Ben Morwen… Büyücüler arası bir iç savaşın ortasında, herhangi bir büyücünün güçlerine sahip olmadan doğdum. Terk edilmeme rağmen hayatta kaldım ve şimdi bir akademide okuyorum. AETHERİN AKADEMİSİ. Fakat yolunda olmayan bir şeyler var… “Söyle bana Morwen, Bir cellat, kurbanına aşık olabilir mi?”

Bazen insanlar kendi zihinlerinin içinde bir tutsak gibi yaşayabilirdiler. Bunu çoğu zaman farketmeyen bu kişiler, özgür iradelerini kaybeder ve onlara söylenilenlere boyun eğerdi. Peki ya, özgür iradenizin elinizden alındığı bir dünyada, verdiğiniz kararlardan siz sorumlu tutulabilir miydiniz? Oysa, zihin bir odaya benzerdi; kilitli gibi görünen ama en başından beri anahtarının sizde olduğu. Ve ancak kapıyı açma cesareti olanlar, gerçek benlikleriyle yüzleşebilirdi. Bu hikaye bir kaçış, bir özgürlük, bir tutsaklık, bir direnişin hikayesi ama her şeyden önce... Gerçekliğin ta kendisi. Şimdi tarafınızı seçin; Özgür iradesi olmayan, sisteme boyun eğen bir senkral mı olacaksınız, yoksa savaşa rağmen başkaldıran ve o kapıyı açan bir arıza mı? “ZİHİR; Ölü Ruhların Uyanış Şarkısı” Serisi kalbimden kalbinize♡

"Kehanetler,kırıldığında yavaş yavaş etki eder.Seni öldürmek için acele etmez,söylesene Eira benim kehanetimken nasıl böylesine güzel hissettirebiliyorsun?"

Bir taç ışığı mühürler. Bir zincir karanlığı bağlar. Ve kader… ikisini de affetmez. Peri Kraliçesi, ışığın hüküm sürdüğü bir dünyada barışı korumak için tahta oturur. Kül Meleği ise zincirlerle bağlı olduğu karanlıktan kaçamayacağını sanır. Ama kader, iki kanadı karşı karşıya getirdiğinde; ışık yanabilir, karanlık taç giyebilir. Çünkü bazı yazgılar seçilmez. Yaşanır.

Gerçek olan nedir? İyiler hep iyi mi? Kötüler hep kötü mü? Bu sınırları kim belirliyor? Bir Melek, bir Şeytan ve onların süregelen çatışması... Tanrı, önemle yarattığı evlatları arasında olan çekişmelere sessiz kalırken tek susan o değildi. Arada kalan, hangi tarafa gitmesi gerektiğini bilmeyen biri daha vardı. İfadesizce yaşarken yaşananları izledi. Melek ile Şeytan arasında olan çekime sessizlikle cevap verdi. Doğru yolu bulmaya çalışanların hikayesi onlar. Peki, doğru ne kadar doğru?

Susturuluyorlardı…ve aralarında benimde olduğumu fark ettiğimde çok geçti…

Onun adı Rama. İnsanlığın var oluşundan beri gölgelerde yaşayan, dualarda lanetlenen, korkunun kendisiyle özdeşleşmiş en eski düşman. O, çağlar boyunca değişen yüzlere, yıkılan medeniyetlere ve unutulan isimlere tanıklık etti. Ölüm onun oyuncağıydı; ama aynı zamanda alt etmesi gereken bir şah. Çünkü Rama için ölüm bir son değil, sadece kazanılması gereken bir savaştı. Ateşten yaratıldı. Yakmak, yok etmek ve geride kül bırakmak onun doğasında vardı. Fakat hayat, en büyük çelişkisini tam da burada yazdı: Ateş, toprağa âşık oldu. Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın henüz bir adı yokken, geceler gündüzlere itaat etmezken, ateş kendi gölgesinden bile korkmazken bir iblis varmış. Ölümle oyunlar oynar, kaderle pazarlık eder, dünyayı bir satranç tahtası gibi izler dururmuş. Bir de insan varmış. Topraktan yaratılmış, şefkatli, kırılgan ve ölümlü. Ve hiçbir masalda yazmaması gereken bir şey olmuş: Ateş, toprağı seçmiş. Bu seçimle birlikte dünya sessizleşmiş. Kehanetler yön değiştirmiş.Çünkü ilk kez bir iblis, yok etmek yerine yaşatmak istemiş. Ve o andan sonra hiçbir şey masum kalmamış. Çünkü ateş sevdiğinde, geriye yalnızca kül ya da iz kalırmış.