+905... :Selam Siz:Sen kimsin ve bana neden yazıyorsun? +905... :Ben Burak sende Gece olmalısın.

Mira için hayat, bir hastane odasında verilen "Başınız sağ olsun" yalanıyla başladı. 4 yaşına kadar kimsesizler yurdunda büyüyen Mira Kayıp oğullarının acısı ile kavrulan varlıklı bir aile tarafından evlat edinildi. Sonra kusursuz bir hayatı oldu Mira`nın. Üniversite sınavı için gittiği Dershanede karşılaştığı Barış Mira`nın parıltılı dünyasındaki tek çatlak gibiydi. Barış ile Mira`yı birbirine bağlayan şey ikisininde başka ailelerin gölgesinde büyümüş olmalarıydı. "Evlatlık" olmanın verdiği o ortak sızı aralarındaki bağı çok daha güçlü kılıyordu. Mira Barış`ın tenindeki derin yara izlerinin nedenini öğrendikten sonra hayatı artık toz pembe olarak yaşamayı bırakır. "Peki sana doğduğun gün öldüğünü söyleselerdi katilinin kim olduğunu merak etmez miydin?"

Doruk Ayaz Yelkan, yeraltı dövüşlerinin acımasız dünyasında Keskin olarak bilinir. Sert, mesafeli ve geçmişin yüküyle yaşayan bir adam… Mira Yıldız, meraklı ve cesur bir genç kadın, yeni taşındıkları villa sayesinde Ayaz’ın dünyasına adım atar. Onu anlamaya çalışırken buz gibi sertliğin altında saklı kırılganlığı keşfedecektir. Kaybedilenler, korkular ve gerçek duygular… Bu hikâye, buz ve ateşin çarpışmasıdır.

Kitap tamamen bana aittir. Kitabın içerisindeki karakterler tamamen kurgusaldır. Kitabı kopyalayan biri olursa yasal işlemler başlatılacaktır.

"Mesleğinin getirdiği refleks ile hızlı bir hareketle arkasını döndü ve gördüğü suretle hayatının şokunu yaşadı. Çünkü karşısında gördüğü yüzü en ince detayına kadar hatırlıyordu, zira hafızasına kazımıştı yıllar önce.. Kader yıllar sonra onları bir araya getirmişti ve onlara son oyununu da oynamıştı. Perde açıldı, oyun başladı. Bakalım bu oyunun sonu nereye varacaktı? "

"Diz çökme Veyra! Unutma, çelik dövülmeden sertleşmez!" Veyra için hayat, babasının örsünden çıkan kıvılcımlar ve annesinin sevgi dolu nasihatlerinden ibaretti. Ta ki o uğursuz sabah, gökyüzü dumanla kaplanıp Şehzade’nin ordusu köylerine bir kâbus gibi çökene dek. Gözlerinin önünde önce babasının onuru, sonra annesinin nefesi soğuk çelikle kesildi. Geriye kalan tek şey; küle dönmüş bir geçmiş ve damarlarında yanan, dindirilemez bir nefretti. Şehzade, bu vahşi öfkeyi söndürmek yerine onu bir mücevher gibi işlemek istedi. Veyra’yı bir atın arkasına bağlayıp sarayına kadar tozun ve kanın içinde yürüttü. Onu öldürmedi; çünkü saf nefretin, en keskin kılıçtan daha tehlikeli olduğunu biliyordu. Şimdi sarayın mermer koridorlarında sessiz bir fırtına büyüyor. Şehzade, kendi celladını bizzat iyileştirip başucuna diktiğini henüz bilmiyor. Bir genç kızın çaresizliği, bir imparatorluğun yıkımına yetecek mi? "Ben senin eline batan bir kıymık olmayacağım Şehzade. Ben senin boğazına dolanan o halat, her kadehinde içtiğin zehir olacağım."

KONSTANTİN SEAWORLD`DE KATİL BALİNA BAKICISINA SALDIRDI! KONSTANTİN SEAWORLD`ÜN ÜNLÜ YILDIZI KEİKO İNTİHAR ETMEYE ÇALIŞTI! KEİKO`NUN KANAYAN YARALARI HAYVANSEVERLERİ ENDİŞELENDİRDİ! SEAWORLD HAYVANLARINI AÇ MI BIRAKIYOR? Haber başlıklarının bahsettiği o hapishane... Konstantin Sea World. Hayvanların sessiz çığlıkların yankılandığı, eğitmenlerin her gün ölümle dans ettiği ve tüm bunlar olurken seyircilerin gülüp eğlendiği tek hapishaneydi. Ben de o hapishanede mahkum olacaktım. Artık ne su gibi sakin ve durgundum. Berraklığımı, huzurumu ve dinginliğimi yitirmiştim. Ateşe bürünüp hesap soracaktım. Suda kazandığım hakimiyeti ateşe devrediyordum. Artık sadece içimde ateş vardı. Büyüyen, sönmek bilmeyen intikam ateşi...

Ansızın kedisine borclu olan adami bulmak icin mahallesine gelen örgüt lideri Bora Karaca`nın sahte firinci kimligi ile mahallede yasamaya baslar. Ama yeni tanistigi tıp fakulte ogrencisi Nilufer yuzunden hersey altust olur..

3 Yetim ve öksüz kızın okul hayatında nefret ettiği erkeklere karşı ilgi duyması .....

Be Ecrin voleybolcuyum ve hoşlandığım çocuk kuzey futbolcu popüler var mısın eğlenmeye

Yağmurun,şemsiyeni itmesine izin verme!

Buğlemin dc oynarken tedirginleşmesi

Canın sıkılır ve abinin arkadaşına akım yapmak istersin...

Arkadaşlar bu benim ilk kitabım hatalar varsa kusura bakmayın ve bu kitap hayal üründür fazla sorgulamayın

Bir apartmana partiye giden bir grup asansöre biner, asansör gizemli bir katta durur 7.5 kat ama asansör sadece 7 kat çıkabilmektedir. Grup asansörün bozulduğunu sanar ama asansörün kapıları açılır ve grup meraklarını yenik düşüp asansörden inerler ama bilmiyorlardır ki o katın her bir odasında travmaları ve sırları açığa çıkmak üzere bekliyordur. Sizce bu sırlar grubu dağıtacak mı yoksa birbirlerine daha da mı kenetleyecektir? "7.kata çıkmak tercihtir, 8.kata çıkmak kaderdir. Ama 7.5 katta durmak bir oyundur. Ve bu oyunda sadece sırlarını geride bırakanlar tekrar binebilirler."

"İnsanlar öldürür, çalar ve kalp kırar. Kimileri ise gözyaşlarını çalarlar insanların. Ben, ondan çaldığım gözyaşlarıyla zihnimde bir deniz yaratmış olan o kadındım. Avuçlarımda biriktirdiğim kanlar benden akmıyordu. Onun göğsünden kopup geliyordu. Ancak kimse bilmiyordu acısını. Dışardan kanayan bendim, sızısını hisseden O`ydu. Ben küçük bir kız çocuğuydum; yağmur damlalarını gözyaşı zannedecek kadar saf, göğü ağlatanın tanrı olduğunu düşünecek kadar aptaldım. Ölenlerin toprağa girdiğini bilirdim de, arkalarında bıraktıkları acıyı hissedemeyecek kadar toydum. Avuçlarıma kazınacak elleri sanmıştım. Oysa o ellerin beni yakacağını hiç düşünmemiştim. Bizim için başka bir evren olmayacağını biliyorduk ikimizde. Birbirimizi bulabileceğimiz tek evren buydu ve biz bulmak bir yana, bu evrende kaybetmiştik ışığımızı. Ben küçük bir kız çocuğuydum; birkaç damla gözyaşının bile fazla görüldüğü bir bedende, içime gömdüğüm hayatları saklamayı başaramamıştım. Ellerimle sökmüştüm birçoğunun köklerini acıtıyor diye. Hiçbir zaman pişmanlık duymamıştım bundan, ama üşümüştüm. Bilmemiştim o kökler bana sarılmış ve beni Dünya`daki kötülüğün soğuğundan korumuş. Bu Dünya`da soğuktan başka bir şey yokmuş. Burada kimisi zihnine gömermiş her bir şeyi ve içinde yaşarmış. Kimisi ise içine gömermiş ve ilk bulduğu zihinde yaşamış hayatı. Tanrı`nın bana bahşettiği lanetin, her zaman için iki tarafta da yaşayamayacak oluşum olduğunu düşünürdüm. Yanılıyormuşum. Benim lanetim yaşayamayacak oluşum değilmiş. Aksine, yaşatamadıklarım yakacakmış beni. Çok garip biliyor musun? Evet, sen. Sanki bu his o kadar muazzam ve ağır ki, altında ezildiğimi hissediyorum. Bundandır ki son birkaç saattir elime aldığım kalem tek bir kelime yazmıyor. Aşağı bakıyorum, bir okyanus var. Ama fazla yüksek... Ölüm gibi. Yukarı bakıyorum, masmavi bir gökyüzü. "Fazla sonsuz..." diye mırıldanıyorum içimden. Yaşam gibi. Ve duvara bakıyorum sessizce. Ölümle yaşamın arasındaki o ince çizgi, o uçurum ise biz gibi. Sen gibi. Gözyaşlarını çaldım diye nefret etme benden. Ki seni tanıyorsam, eğer unutmamışsam benden nefret edemezsin. O zaman bilmelisin ki, ben zihnime senin için bir çiçek ekmişim ve köklerinin beni sarmasına izin vermişim. Herkes sorgulamış o çiçeğe ettiğim tebessümü. Ama ben soldurmamışım, koparmamışım. Sıkıca tutunmak istediği, hatta tutunabildiği tek şey o tebessümken o çiçeği kopardıysam gece saçlım, bil ki senin yaşayacak yerin kalmamıştır bende. Düşüncelerinle başa çıkamamış, bulduklarını da kaybetmişsindir o zaman. Çaldırdığın gözyaşları avuçlarından düşmüş, dünyanı aydınlatacak Kuzey Yıldız`ın dururken sen geceye mahkûm olmuşsundur. Avucunda tuttuğun gözyaşları da çalınıp tanrıya gözyaşı için yalvardığında, o duyguları da düşürdüğünü fark ederse, her şey düzelirdi. Sana biraz duygu bahşederdi ve yeniden yaşamayı öğrenirdin. Ama ben seni biliyorsam, senin düşürdüklerin değil. Onların bıraktığı acı daha çok hissettirmiştir kendini sana. Ben unuttum, ama sen unutma. Bu çiçekleri ben ektim. Ve ben söktüm. Köklerini ise gözyaşlarımla kuruttum.

Aras, hafifçe güldü, ama bu samimi bir gülüş değildi, daha çok bir alaydı. Adımlarını yavaşça ringe doğru yöneltti, bilek sargılarını gevşetmeye başladı. "Emin misin, ufaklık? Kırılgan bir şeye benziyorsun," dedi. Gözleri, boyumu ve fiziğimi baştan aşağı süzüyordu. "İşin bittiğinde, ağlayarak annenin eteğine koşmayasın."

Kılasil gerçek ailem kitabı ama biraz daha farklı... ~Sen bir zavallısın ~Ben bir zavallıyım Diye tekrar ettim onu ama bilmiyordu ki benim yapa bildiklerimi, aldığım eğitimleri, geçtiğim sınavları, ona yapacaklarımı bilmiyordu...

Aden Elçin , güçlü, cesur ve korkusuz bir kadındır. Doğduğu aileden koparıldı, üvey bir evde büyüdü, ama hiç pes etmedi. Gerçek ailesi ve abileriyle yüzleştiğinde, geçmişin sırları, ihaneti ve kayıplarıyla baş etmek zorunda kalır. O artık sadece bir anne değil, “Kızıl Afet” olarak anılan, yıkılmaz bir savaşçıdır. Hayat, aşk ve aile bağlarının ortasında şekillenen hayatında nasıl savaşlar verecek.

Bu kitabın kurgusunu olaylar ve kişileri ben yaptım fakat yazısını arkadaşım yazdı ben pek iyi yazamıyorum o deftere yazıyor bense aynı şekilde buraya geçiriyorum

Alt tarafı 17 yılım boşa gitti daha ne olabilir ki

Her şey bir bildirim sesiyle başladı. Önce mahremiyetim döküldü ekranlara, sonra onurum çiğnendi o leş yorumlarda. Dakikalar içinde bir videoyla hayatımı altüst ettiler, yetmedi; o kuytu köşede nefesimi kesene kadar üzerime çullandılar. Ağzımdaki o metalik kan tadı ve karnıma inen darbeler canımı yakıyordu evet, ama beni asıl öldüren şey o gülen yüzlerdi. Yerde sürüklenişimi çekip paylaştıklarında bittiğimi sandılar. Oysa ben o çaresizliğin içinde bile onlara ödeteceğim bedelin kanıtlarını topluyordum.

​“Denizin boğduğu bir kızı, ancak toprak kokusu hayata döndürebilirdi.” ​Hüma, sekiz yaşındayken o karanlık suların dibinde sadece ailesini değil, nefesini de bıraktı. O geceden ona kalan tek miras; kapalı duvarlar arasında geçirdiği krizler ve boynundaki gümüş kolyeydi. Bir de kulağına fısıldanan o imkansız vaat: “Dünya seni bir kafese hapsetmeye kalkarsa bu kolyeye dokun; o zaman benim ruhum senin gökyüzün olacak.” ​Boran ise ruhundaki kırıkları dövmelerle yamayan, kalbi intikamla taşlaşmış bir adamdı. En sevdiğini toprağa verdiğinde, o toprağı bir canla sulamaya yemin etti. Hüma’yı bir kefaret olarak kendi cehennemine hapsederken, aslında kendi elleriyle kırdığı kanatların kime ait olduğunu bilmiyordu. ​Hüma, boğulduğu her an celladının toprak kokusuna sığınıyor, Boran’da kıyıyı buluyordu. Boran ise nefretle baktığı bu gözlerin, yıllar önce gökyüzünü vadettiği o küçük kıza ait olduğundan habersizdi. ​Bir yanda denizden sağ çıkan ama nefes alamayan bir Kuş... Diğer yanda toprağın altında kalan ama ölemeyen bir Kafes... ​Sırlar aralandığında, Boran’ın ruhu Hüma’nın gökyüzü mü olacaktı, yoksa onu sonsuza dek hapseden o demir parmaklıklar mı?

Alt tarafı lise de arkadaşım sandığım çocuğa aşık oldum. Ne olabilir ki?

Birbirini seven liseli iki gencin hayatta başlarına gelen olaylarla mücadelesi ve aralarına mesafe girmesiyle ilişkilerinin geçtiği sıkıntılı dönemleri nasıl atlatacaklarını, hayallerindeki mesleklere ulaşıp ulaşamayacaklarını ve en önemlisi kaderin onları tekrar birleştirip birleştirmeyeceğini siz de merak ediyor ve Alara ve Asaf Miran`ın hayatına konuk olmak istiyorsanız sizleri bu hikayeye davet ediyor ve koltuklarınıza geçmenizi öneriyorum. o hâlde başlayalım...🌿🌸