Kimse masum değil…

Ölümcül hastalıkları olan Lavin ve Uras iki gencin hastanede karşılaşmaları sonucunda . Lavinin ölmeden önce yapılması gereken 100 maddeyi gerçekleştirmeye çalışırlar. O sırada ikisi de birbirlerine karşılıklu duygular hissederler

Lavin, sahnede Nova olarak parlayan, güçlü ama kırılmış bir ruha sahip genç bir kadındır. Erkeklere olan güvenini, hayatının en mutlu gününde aldığı ihanetle tamamen kaybetmiştir. Müzik onun için sadece bir tutku değil, aynı zamanda kaçış yoludur. Selim ise geçmişinin yükünü omuzlarında taşıyan, hırslı ve sert bir adamdır. Sahnedeki adıyla Kuzgun, karanlık ve mesafeli duruşunun ardında ailesini kaybetmiş bir çocuğun izlerini saklar. Hayat ona duygularını bastırmayı öğretmiştir. Yolları kesiştiğinde aralarında bir çekim doğar ama bu, kolay bir hikâye değildir. İkisi de güvenmeyi unutmuştur. Üstelik geçmişten gelen gölgeler, eski aşklar ve sırlar onları sürekli sınar. Sahne ışıkları altında yükselen bu iki ruh, müziğin içinde birbirlerine yaklaşırken; gerçek hayatta kırılmamak için savaşırlar. Bazı aşklar bağırmaz… Sadece son bir akor gibi kalpte yankılanır.

Bir Kaza,Acı ,Yanlış seçimler ve kin yüzünden hayatı mahfolan onca insan bu insanlardan en çok zararı gören ise nisan bakalım gerçek ailesini bulunca ne olacak

​"Herkesin duyduğu o gürültülü dünyada, o sadece çiçeklerin fısıltısını ve renklerin melodisini duyuyordu." ​Herkes için sıradan olan bir gün, onun için aşılması gereken devasa bir labirentti. Kelimeler dudaklarından dökülmeyi reddediyor, zihni ise binbir çeşit renkle dans ediyordu. İnsanlar ona "eksik" dedi, oysa o sadece "farklı" bir frekansta yaşıyordu. Mavi güllerin arasında kendine kurduğu o sessiz krallık, bir gün hiç beklenmedik bir ışık huzmesiyle sarsılacaktı. Ruhunun kapılarını aralamaya cesaret eden biri, oradaki aydınlığı görebilecek miydi? /// Tüm telif hakları saklıdır. Kurgunun tamamı bana aittir,en ufak çalıntı da yasal işlemler başlatılacaktır.

Gerçek ailem kurgusudur. Küfür ve argo içerir!

Zamanın yıktığı çoğu şey düzelmez. Sadece geçmişte kalır, izleri insanlarla büyür. Yalanlar ve ihanetlerin arasından kimse sağ çıkamaz.

Baskın bir aile ortamında büyüyen Elara, verdiği kaybın ağırlığını ve ve ailesinin sorunlarının hepsini sırtında taşımaktadır. Değer verdiği birini kaybetmesiyle bütün ailesi ve kendisi derinden sarsılır ve Amerika`yı terk ederek Türkiye`yeye giderler. Bütün zorluklara rağmen Elara bir şekilde hayatını burada da devam ettirir lakin ailesinin benciliğinden ve baskısından hiçbir şey azalmamıştır. Daha iyi yerlere gelmesi için ailesinin verdiği karar üzerine dört yıl sonra tekrar Amerika`ya gider lakin beklenmedik bir şekilde Amerika`nın çılgın bir grubuna düşer.

Hiç tanımadığınız bir insanla fake hesaptan konuşursanız en fazla ne olabilir ki?

Aynı evde büyüdüler. Aynı sofrada oturdular. Ama aynı hayatı hiç yaşamadılar. O, hep “diğeri”ydi. Karşılaştırılan, eksik bulunan, sessiz kalmayı öğrenen… Sevilmek istedi, ama çoğu zaman yeterli hissetmedi. Görülmek istedi, ama hep biraz geride kaldı. Yanlış insanlara tutundu. Kendini kanıtlamaya çalıştıkça daha da kayboldu. Ve içindeki ses, her hayal kırıklığında biraz daha sustu. Ama bazı insanlar kırıldıklarında yok olmaz. Sadece şekil değiştirir. Bu, gölgede büyüyen bir kızın kendi ışığını bulma hikâyesi. Ve ilk kez… başkalarıyla yarışmadan, sadece kendisi olarak var olmayı öğrenmesinin hikâyesi.

"Her insan yere düşer ama, Her insanı biri kaldırmaz, her insan diğerleri kadar kolay kalkmaz." Kısa bir anlıntı: "Sen bana küfür mü ettin?" Genç adam hiç düşünmeden "Evet" Kadın ise derin bir nefes aldı "Eğilsene biraz" "Ne? "Eğil biraz eğil" Adam yüzlerinin arasında bir karış kalmayana kadar eğildi "Al sana küfür gerizekalı" Adam suratına inen darbeye şaşıramadan vücuduna inen tekme tokatlar karşısında hiç bir şey yapmadı şayet karşısındaki minyon kadın şuan onu tekme tokat dövüyordu (Acemi diliyle yazılmıştır, kopyalanması haliyle adli işlemler başlatılacaktır) 14/02/2026

herkesin bir patlama noktadı olur ya, insan erteler, görmezden gelir, hayır bu gerçek değil der ama olur. Talia hiçbir zaman bunu kabullenmemezlik yapmadı aksine çevresindeki herkes ona destek olmak isterdi ama o içindeki her seyi kendi dünyasındaki kör noktada yasardı. Bu kör nokta bir gece yarısı yerle bir oldu her zaman duygularını içinde yasayan Talia’nın hayatının yalan olduğu ve sırlarla dolu bir dünyanın kapısı aralandı. Bir gece yarısı Talia’yı öldürebilir miydi? Talia o gece bin kere öldü ama dirilemedi..

Bir sır vardı. Baran,doruk,neva ve lal`in sırrı. O gece yaşananlardan sonra üniversitede karşılaşıp birbirlerinin herşeyi olacaklarını kimse bilmiyordu...

"Seni o ışığa kaptırmayacağım Gece," diye fısıldadı içinden. "Seni benden başka kimse gerçekten göremez." O akşam Gece yatağına uzandığında telefonuna bir bildirim düştü. Tanımadığı bir numaraydı. "Güneş parladığında gözlerin kamaşır Gece, dikkat et. Yanarsın. Ama gölgeler seni her zaman serin tutar. Ben hep oradayım." Gece’nin kalbi korkuyla karışık bir ritimle çarpmaya başladı. Penceresinden dışarı baktığında, sokağın karşısındaki elektrik direğinin altında duran o karaltıyı seçer gibi oldu. Fırtına başlıyordu.

"Yollar düğüm olmuş, adımlar ağır... Belki en son şafak bu duraktır."

​34 numarayla başlayan ve arkasında kırık kalpler bırakan mecburi bir yolculuk...
​Ekin için hayat; sekiz şehrin yorgunluğundan ibaretti. On okul değiştirmiş bir "yeni kız" olarak, şimdi elindeki yedi test kitabı ağırlığındaki kağıt tomarıyla son durağındaydı: Bursa.
​Kafasında çalan Karayip Korsanları müziğiyle okulun merdivenlerini tırmanırken, hayatının rotasını altüst edecek o sert rüzgârla, yani Atlas ile karşılaşmak üzereydi.

Herşey Güneşin hastane koridorunda Poyrazı görüşüyle başladı...

Massachusetts`in orman yolunda gece vakti benzinliğe giren Serelina hayatı boyunca unutamayacağı bir cinayete tanık olur. Bir genç kızın çığlıklarına yetişen Alâ Serelina, Harvard Üniversitesinin profesörü ile katil avlamak zorunda kalırlar. Yaktıkları cesedin kalıntıları ise onları hiçbir zaman rahat bırakmayacak gelecek vadeder.

ismine aldanmayın derim .

Sıcak bir mahalle kurgusu

gercek bir hikayeden uyarlanmıştır. Yaren ve kuzeyin hikayesine gelin berbart şahit olalım.

Ben aslı 12. Sınfım ve yavru tavşanım pamuku çok seviyorum tabi babam tarafından sevilmiyorum peki k çarptığım kişi Türkiye patronu Atalay yıldırım mıydı

Vera sıradan bir üniversite öğrencisi olduğunu düşünüyordu. Ta ki geceleri gördüğü taş koridorlar, zihninde yankılanan fısıltılar ve defterine istemsizce çizdiği semboller hayatını parçalamaya başlayana kadar. Yüzyıllardır varlığı kanıtlanamayan, haritalarda yeri bulunamayan ve hakkında konuşan insanların kaybolduğu söylenen gizemli bir tapınak... Ama Vera`nın görmeye başladığı şeyler bir tesadüf değildir. Çünkü eski yazıtlara göre kapıyı yalnızca "çağrılanlar" görebilir. Gerçek ile kâbus arasındaki sınır silinirken Vera kendini; sırlarla dolu bir araştırmanın, kayıp insanların ve geçmişten gelen karanlık bir gücün tam ortasında bulur. Ve bazı insanlar onu korumaya çalışırken... Bazıları kapı açıldığında Vera`yı geri alamayacaklarını çoktan biliyordur. Çünkü Astra Veyl`de unutulan hiçbir şey gerçekten kaybolmaz. •geçmişi keşfetmek cesaret ister. Ama asıl cesaret, kim olduğunu hatırlamaktır.

"Yaşıtlarımın eli boya olurken benim elim annemin kanı oldu" ~Anton~ "Benim doğuşum babamı öldürdü..." ~Asena~ Benzer hayatlar farklı insanlar...

Annesini doğduğu gün kaybeden bir kız ve en sevdiği şarkı kızın adı olan bir adam🩷🤍🌹

Gerçek mi sevgin Gerçek olamayacak kadar 🌼 0546..: Merhabalar gulüm Siz: Selam, kimsiniz? 0546..: Ne önemi var Siz:... PARDON 0546..: Ee ne haber ne yapıyorsun Siz: Bir sapıkla mesajlaşıyorum 0546..: Ayıp oluyor ama. Daha sizin hakkınızda bildiğim şeyleri duymadınız. Mesela telefon kılıfınızın renginin yeşil olduğunu ayrıca birazdan önünüze bakmazsanız yere çakılacağınızı söylemek isterim. Artık bana sapık diyebilirsiniz 🤗