"hey müzik, naber?" " Adım Beste" "Ben ne dedim?" "Müzik" kısa bir an durdu, daha sonra " aynı şey", "off" ... Lise`ye geçtiğinden beri kendisine zorbalık yapan Ayaz`dan kurtulmak için şehir dışında ki özel bir okula burslu bir şekilde eğitim alabilmek için sınava katılan Beste hiç beklemediği bir anda bursu kazandığına dahil mesaj alır. Ayaz ise lise iki de okula gelen lise birinci sınıfta ki bir kıza karşı bir şeyler hisseder ve bunun ne olduğunu anlamaz. Kızı her gördüğün de içine dolan hislerden kurtulmak için ona zorbalık yapar. Zamanla bu hissin aşk olduğunu anlayan Ayaz, bu sefer de hislerini göstermeye çalışır ama sevginin nasıl gösterildiğini bilmediği için herşeyi karma karışık bir hâl aldırır. Lise sona geçtiğinde ise Beste`nin başka bir okula gittiğini öğrenir ve gittiği okulu araştırır. Hangi okula gittiğini öğrendiğinde ise şaşırır.

Bir dedenin yıkılmasıyla oluşan kaos

Kalvora, yeraltı dünyanın sert kurallarıyla yaşayan bir adamın, istemeden dahil olduğu bir hayatla yüzleşmesini anlatır. Yanlış bir kurşun, iki yabancıyı aynı sessizliğe mahkûm eder. Vicdanla zorunluluk arasında sıkışan bir bağ, zamanla tehlikeli bir yakınlığa dönüşür. Ama bu dünyada her kalbin bir bedeli vardır... ve bazı gerçekler, ancak her şey bittiğinde ortaya çıkar.

Ölü bir insanın yerine geçmek tam benim yapabileceğim işmiş öyle değil mi Serf? "Öyle, sevgilim seninle gurur duyuyorum." "Aptal" Amerika`nın hatta dünyanın en korunaklı ruh ve sinir hastalıkları hastanesinden firar etmeyi başaran iki kişi. Üç mü dört mü beş mi hatta altı mı demeliydim.

Emrah Tuna Timur Sincanlı Sevdiği adam için onun sevdiği kadınla evlenen Emrah Tuna.

Çiçekçi dükkanı olan Manolya Darıca her günkü gibi işinin başındaydı. Özenle baktığı çiçeklerin yanı sıra anlamı olan birçok çiçek vardı tatlı dükkanında. Annesi ile yaşayıp geçimini sağlayan bu kız, hayata bembeyaz bakıyordu. ~ İş adamı, Kerem Zehir`in ise kimseye tahammülü yoktu, kibirli, ön yargılı bir adamdı. Özür dilemeyi beceremeyen bu adam bir gün beyaz lale alır. Ve manolya beyaz Lale`nin anlamını çok iyi biliyordu. Bu adam ise hayata simsiyah bakıyordu. " Işık hiç var olmadı ki sönsün... "

Dünyanın en deli ve acımasız mafyası olan Atlas güçlü karşı düşmanı Aksel mafya örgütünün kızı Alisa Aksel ile zoraki evlilik düzenledi BARIŞ için

Defne o gün elbisesini hiç çıkarmak istemedi Dört yaşını geride bırakmıştı;beşe girmek üzereydi ve bu, onun için dünyanın en büyük olayıydı. Akşam yapılacak doğum günü partisini saatlerdir düşünüyor, aynanın karşısında kendi etrafında dönüp duruyordu. Elbisesinin etekleri her dönüşte hafifçe savruluyor, Defne kahkahalarla kendini izliyordu. "Kirlenir" dedi annesi yumuşak bir sesle. "Akşam giyersin" Defne başını iki yana salladı. "Hayır, ben bununla uyuyacağım. Bununla partiye gideceğim." Elbisesi sıradan değildi. Annesinin ona aldığı, üstünde yıldızlar olan, Defne`ye göre gerçek bir prenses elbisesiydi. Ve o gün, prensesler elbiselerini çıkarmazdı. Annesi gülümsedi. Sonra küçük bir kutu uzattı. Defne kutuyu açtığında içindeki kolyeyi gördü: ince bir zincirin ucunda, kendi ismininde yazdığı küçük bir yıldız. "Bu senin" dedi annesi. "Doğum günün için." Defne kolyeyyi avucunun içine aldı. Sanki yıldız sıcakmış gibi hissetti. Boynuna takıldığında, elbisesiyle birlikte tam olmuştu. O an Defne için dünya sadece yıldızlardan, elbiselerden ve akşamki partiden ibaretti. Ev yavaş yavaş kalabalıklaşmaya başlamıştı. Ağabeyleri salonda koşuşturuyor, babası misafirlerle ilgileniyor, annesi mutfakla salon arasında gidip geliyordu. Ev kahkahalarla, konuşmalarla, tabak sesleriyle doluydu. Büyük bir parti olacaktı. Herkes Defne’yi görmek için gelmişti. Ama Defne ortalarda yoktu. “Birazdan gelir,” dedi biri. “Oyun oynuyordur,” dedi diğeri. “Defne hiç sabırsız değildir,” dedi babası gülerek. Kimse endişelenmedi. Kimse bir şeylerin yanlış olabileceğini düşünmedi. Saatler ilerledi. Mumlar hazırlandı. Pasta masanın ortasına kondu. Herkes küçük kızın salona girmesini bekledi. Ama bilmedikleri bir şey vardı. Defne birazdan gelmeyecekti. Aslında… hiç gelmeyecekti. O gece, yıldızlı elbisesiyle ve boynundaki kolyeyle kaybolan küçük bir kız vardı. Ve yıllar sonra, bu anıyı hatırladığında Defne bile bazı boşlukları doldurmak zorunda kalacaktı. Çünkü bazı doğum günleri kutlanmaz. Bazıları… insanın hayatını ikiye böler. Defne aslında evden çok uzaklaşmamıştı. Üst katta, herkesin “birazdan iner” diye düşündüğü odadaydı. Kapı aralıktı. Işık yanıyordu. Yıldızlı elbisesi yatağın kenarına takılmış, küçük ayakları yere değmeyecek kadar yüksekte durmuştu bir an. Sonra ne olduğunu Defne yıllar sonra bile tam hatırlayamayacaktı. Hatırladığı şeyler parça parçaydı. Annesinin sesini duymuştu sanki. Ama çağırmıyordu; sadece adını söylüyordu, rüyada gibi. Yıldız kolyesiyle oynamıştı. Zinciri ağzına götürüp soğukluğunu hissetmişti. Pencereye yaklaşmıştı çünkü dışarıda da yıldızlar vardı ve onlar daha parlaktı. Bir de sessizlik vardı. Evdeki o kalabalık gürültü, kahkahalar, tabak sesleri… hepsi bir anda kesilmiş gibiydi. Sanki Defne’nin olduğu yerde zaman duruyor, evin geri kalanı başka bir yerde akıyordu. Aşağıda biri adını söyledi. Sonra bir başkası. Sesler üst üste binmeye başladı. “Defne?” “Defne nerdesin?” “Şaka yapıyorsa hiç komik değil!” Kapı kapı açıldı. Oda kontrol edildi. Banyo, balkon, merdiven altı… Yıldızlı elbise hiçbir yerde yoktu. Küçük ayakkabıları hâlâ kapının yanındaydı. Kolyenin kutusu masanın üstünde duruyordu, boş. O gece kimse pastaya dokunmadı. Mumlar kendiliğinden söndü. Ve Defne… Sanki evden değil de, anının içinden çekilip alınmıştı. Yıllar geçti. Defne büyüdü. Ama her doğum gününde boğazında aynı sıkışma olurdu. Beş yaşını hiç hatırlamazdı. Fotoğraf yoktu. Anı yoktu. Sadece bir boşluk vardı; içine bakınca insanın üşüdüğü bir boşluk. Yıldızlı şeylerden hoşlanmazdı. Elbiselerle uyuyamazdı. Ve aynanın karşısında dönen küçük bir kız gördüğünde, gözlerini hemen kaçırırdı. Bazen rüyasında boynunda bir kolye hissederdi. Uyandığında eli istemsizce oraya giderdi. Hiçbir şey olmazdı. Ama Defne şunu bilirdi: O gece bir şey kaybolmamıştı sadece. Bir şey… geride kalmıştı. Yıldız kolyesi, o akşam ilk kez karanlıkta kaldı..

Aradığınız kişiye şuan ulaşabilirsiniz. Yeter ki doğru kodları kullanın.

Öz babası ve abilerinden habersiz geçen 16 yıl ... Kolayca affedilir miydi onca yıl ? Larin`in ince bir iplik üzerinde ki o mutlu hayatı bir günde yok olmuştu . Kapısına dayanan o "yabancı" adamlar herşeyi tek bir günde mahvetmişti . Babası ve annesi tarafından terkedildiğinde daha yaşadıklarını kavrayamadan yeni bir ortama öylece bırakılmıştı . Yeni bir "öz" baba ve ona düşmanca davranan dört abi ... Larin biranda değişen bu hayatı ile onu nasıl bir yolun beklediğini bilmiyordu . Tek bildiği onu zorlu günlerin beklediğiydi ...

Yaşamak bazen hiç gerçekleşmeyecek umutlara tutunmaktır.

Beyaz bir gül olsam ama tüm yapraklarım dökülse yine de sever misin beni?

Deniz dışarıya çıkınca tutsak kalacağını bilmiyordu...

Ben Karan Kuzey Ataman. Çocukluk zamanımı çaldıkları gibi onların çocukluklarını çalmaya geldim

Ben kim miyim ben liva annesi tarafından hiç sevilmeyen annesi tarafından hep hizmetçi gibi kullanılan bir kızım babamın ise annemin aşkından gözü kör olmuş annemin Bana yaptıklarına göz yumuyordu meğersem Bana kötü davranfıkları onların öz kızı olmadığım içinmiş ama bunu ben göremiyormuşum

Nerden bilebilirdi ki; Kuzeninin düğünü için gittiği Şanlıurfa’da gönlünü kaptıracağını…

Bir kızımız var ve bu kızımız sevgilisi tarafından dolandırılıyor ancak onu polise şikayet edemiyor ve ikisi arasında bir intikam oyunu başlıyor.

İsiwiiwsnajns jskwkwk jakakkw jwkwk

Zihin en dik uçurumdur…

Öz babası ve abilerinden habersiz geçen 16 yıl ... Kolayca affedilir miydi onca yıl ? Larin`in ince bir iplik üzerinde ki o mutlu hayatı bir günde yok olmuştu . Kapısına dayanan o "yabancı" adam herşeyi tek bir günde mahvetmişti . Babası ve annesi tarafından terkedildiğinde daha yaşadıklarını kavrayamadan yeni bir ortama öylece bırakılmıştı . Yeni bir "öz" baba ve ona düşmanca davranan dört abi ... Larin biranda değişen bu hayatı ile onu nasıl bir yolun beklediğini bilmiyordu . Tek bildiği onu zorlu günlerin beklediğiydi ...

Akasya Leona Green

Şu an bir açıklama yok.

19 Aralık 2009 O gece bir silah patladı, şimdi hiçbirimiz yokuz.

Bazı yaralar bantla kapanmaz, sadece saklanır. Gökçe Kaya, hayatını bir cam fanusun içinde, buz gibi bir sessizlikle kurmuştu. Tek bir kuralı vardı: Kimseye yakalanma, hiçbir duygunu ele verme ve asla durma. Ancak geçmişi, Gökçe’nin en büyük düşmanıydı. Şimdi, geçmişin nefesi ensesindeyken kaçması gereken bir hayatı vardı. Barlas Ulusoy ise girdiği her odayı sessizliğiyle donduran, sinirlendiğinde ise dünyayı yakıp yıkmaktan çekinmeyen bir enkazdı. Koruma içgüdüsü bir kalkan değil, bir hapishaneydi. Gökçe’nin yolu, Barlas’ın karanlık labirentine saptığında artık geri dönüş yoktu. Gökçe’nin gitmesi gerekiyordu ama Barlas’ın dünyasında hiçbir misafir izin almadan çıkamazdı. Biri buzdan bir duvar, diğeri patlamaya hazır bir kor… Zaman daralıyor. Gökçe için saniyeler biterken, Barlas’ın öfkesiyle mi yanacak yoksa o yaralı korumacı kanatların altında mı nefes alacak? "Kaçmaya çalıştığın şey senin kaderinse, ne kadar hızlı koştuğunun bir önemi kalmaz."

düzenleniyor yakın zamanda gelecek