sfrthgjgfrfjesnjgfsekfmsekgfmdksgmfdkgmdrfkgnkdfrgkdr

"Aşkımıza kan bulaştırdın sen, masumiyetimizi yıktın, ya da hep masum değildi, sadece ben öyle zannediyordum "

1.BÖLÜM BAŞLIYOR

" BAZI DIKUNUŞLAR KELİMELERDEN ÇOK İZ BIRAKIR " ( Severek, bazen içimiz kanaya kanaya, bazen ağlayarak, bazen ise tebessüm ederek... Her satırında kendimizden bir parça bulacağımız, yüreğimizin en derinlerinde iz bırakacak olan bir hikaye. Çok severek ve hissederek yazdığım bu güzel hikayeyi yüreğinizin en derinlerine dokunmak için bırakıyorum buraya💘

Kendim mfşdmenelrşfkfnn

"Seni sevdiğim her saniye kendimden nefret ediyorum." "Ya beni? Beni sevdiğin için benden de nefret ediyor musun?" "Senden nefret edemeyecek kadar sana muhtaç, seninle doluyum. Bu yüzden senden değil kendimden nefret ediyorum ya."

"Her aşk bir cinayettir, sevgilim. Her aşık bir katildir. Ve sanırım bu da, bizim cinayetimiz." Kuralların artık olmadığı bir dünya. Bir gece sevgilisiyle ettiği kavga sonucu dışarıya çıkan X hiç beklemediği bir şekilde kaçırılır ve bir oyuna zorla dahil edilir. Kurallar aslında basittir. İhanet yada ölüm. Oyunun kurucusu tımarhaneden kaçan bir delidir. İnsanlara duyduğu nefret ve kin bu oyunun doğmasında neden olmuştur. Oyun sonunda sadece bir kişi hayatta kalabilecek ve hayatına kaldığı yerden devam edecektir. Peki, oyun sonunda ihanet edip kazanan kim olacaktır?

.ökmfdjkkkkkzjhkdhvKDLIHSK

Bizler aynada yansıması olmayanlarız. Adaletin terazisi kırıldığında, kılıcı biz tutarız. Karanlığın gölgesi olmaz, çünkü biz bizzat karanlığın kendisiyiz; ve karanlık, hakkı olanı kimseden istemez, sadece alır."

Sılanın başından geçen olaylar trajikomik

*KİTAPTA GEÇEN BÜTÜN KARAKTERLER HAYALİDİR, OLAYLAR KURGUDUR, DÖNEMİN ŞARTLARI SADECE GENEL HATLARI BELİRLEMEKTEDİR* Siyasetin soğuk, paslı zincirleri toplumu sarmış, prangalamıştı. Sağın baskısı, solun devrimi… Her şeyin başı buydu. Düşünceler insanları birleştirir ama bir arada kalmak için inanmak gerekir demişler. Düşünceler, idealler, ideolojiler, inançlar, geçmişin suçları, geleceğin cezaları... "Konuş artık Dinçer, burada siyaset geçmez, burada babanın sözleri, yetkileri, konumu seni kurtarmaz. Anlat artık Yiğitsoy!" sorgusuna giren adamın sesi Feza`nın tutulduğu odanın duvarlarında yankılandı, aynı beyninde yankılandığı gibi. Dinçer Yiğitsoy... Bu isim zihnine kazındı Feza`nın. Devrimin kıyısında, darbenin acı gölgesinde peyda olan o yara bere dolu hikâye tam olarak burada başlamıştı. Yağmurlu bir 10 Kasım gecesi. Sene 1980… Saat 23.37... En çok inananlar en çok peşinden koşanlardır demiş biri. Feza ve Dinçer de en çok inananlardı, en çok yenenler, en çok yenilenler ve yerle bir olanlar...

Taşacak Ha Bu Deniz

"hey müzik, naber?" " Adım Beste" "Ben ne dedim?" "Müzik" kısa bir an durdu, daha sonra " aynı şey", "off" ... Lise`ye geçtiğinden beri kendisine zorbalık yapan Ayaz`dan kurtulmak için şehir dışında ki özel bir okula burslu bir şekilde eğitim alabilmek için sınava katılan Beste hiç beklemediği bir anda bursu kazandığına dahil mesaj alır. Ayaz ise lise iki de okula gelen lise birinci sınıfta ki bir kıza karşı bir şeyler hisseder ve bunun ne olduğunu anlamaz. Kızı her gördüğün de içine dolan hislerden kurtulmak için ona zorbalık yapar. Zamanla bu hissin aşk olduğunu anlayan Ayaz, bu sefer de hislerini göstermeye çalışır ama sevginin nasıl gösterildiğini bilmediği için herşeyi karma karışık bir hâl aldırır. Lise sona geçtiğinde ise Beste`nin başka bir okula gittiğini öğrenir ve gittiği okulu araştırır. Hangi okula gittiğini öğrendiğinde ise şaşırır.

Bir dedenin yıkılmasıyla oluşan kaos

Kalvora, yeraltı dünyanın sert kurallarıyla yaşayan bir adamın, istemeden dahil olduğu bir hayatla yüzleşmesini anlatır. Yanlış bir kurşun, iki yabancıyı aynı sessizliğe mahkûm eder. Vicdanla zorunluluk arasında sıkışan bir bağ, zamanla tehlikeli bir yakınlığa dönüşür. Ama bu dünyada her kalbin bir bedeli vardır... ve bazı gerçekler, ancak her şey bittiğinde ortaya çıkar.

Ölü bir insanın yerine geçmek tam benim yapabileceğim işmiş öyle değil mi Serf? "Öyle, sevgilim seninle gurur duyuyorum." "Aptal" Amerika`nın hatta dünyanın en korunaklı ruh ve sinir hastalıkları hastanesinden firar etmeyi başaran iki kişi. Üç mü dört mü beş mi hatta altı mı demeliydim.

Emrah Tuna Timur Sincanlı Sevdiği adam için onun sevdiği kadınla evlenen Emrah Tuna.

Çiçekçi dükkanı olan Manolya Darıca her günkü gibi işinin başındaydı. Özenle baktığı çiçeklerin yanı sıra anlamı olan birçok çiçek vardı tatlı dükkanında. Annesi ile yaşayıp geçimini sağlayan bu kız, hayata bembeyaz bakıyordu. ~ İş adamı, Kerem Zehir`in ise kimseye tahammülü yoktu, kibirli, ön yargılı bir adamdı. Özür dilemeyi beceremeyen bu adam bir gün beyaz lale alır. Ve manolya beyaz Lale`nin anlamını çok iyi biliyordu. Bu adam ise hayata simsiyah bakıyordu. " Işık hiç var olmadı ki sönsün... "

Dünyanın en deli ve acımasız mafyası olan Atlas güçlü karşı düşmanı Aksel mafya örgütünün kızı Alisa Aksel ile zoraki evlilik düzenledi BARIŞ için

Defne o gün elbisesini hiç çıkarmak istemedi Dört yaşını geride bırakmıştı;beşe girmek üzereydi ve bu, onun için dünyanın en büyük olayıydı. Akşam yapılacak doğum günü partisini saatlerdir düşünüyor, aynanın karşısında kendi etrafında dönüp duruyordu. Elbisesinin etekleri her dönüşte hafifçe savruluyor, Defne kahkahalarla kendini izliyordu. "Kirlenir" dedi annesi yumuşak bir sesle. "Akşam giyersin" Defne başını iki yana salladı. "Hayır, ben bununla uyuyacağım. Bununla partiye gideceğim." Elbisesi sıradan değildi. Annesinin ona aldığı, üstünde yıldızlar olan, Defne`ye göre gerçek bir prenses elbisesiydi. Ve o gün, prensesler elbiselerini çıkarmazdı. Annesi gülümsedi. Sonra küçük bir kutu uzattı. Defne kutuyu açtığında içindeki kolyeyi gördü: ince bir zincirin ucunda, kendi ismininde yazdığı küçük bir yıldız. "Bu senin" dedi annesi. "Doğum günün için." Defne kolyeyyi avucunun içine aldı. Sanki yıldız sıcakmış gibi hissetti. Boynuna takıldığında, elbisesiyle birlikte tam olmuştu. O an Defne için dünya sadece yıldızlardan, elbiselerden ve akşamki partiden ibaretti. Ev yavaş yavaş kalabalıklaşmaya başlamıştı. Ağabeyleri salonda koşuşturuyor, babası misafirlerle ilgileniyor, annesi mutfakla salon arasında gidip geliyordu. Ev kahkahalarla, konuşmalarla, tabak sesleriyle doluydu. Büyük bir parti olacaktı. Herkes Defne’yi görmek için gelmişti. Ama Defne ortalarda yoktu. “Birazdan gelir,” dedi biri. “Oyun oynuyordur,” dedi diğeri. “Defne hiç sabırsız değildir,” dedi babası gülerek. Kimse endişelenmedi. Kimse bir şeylerin yanlış olabileceğini düşünmedi. Saatler ilerledi. Mumlar hazırlandı. Pasta masanın ortasına kondu. Herkes küçük kızın salona girmesini bekledi. Ama bilmedikleri bir şey vardı. Defne birazdan gelmeyecekti. Aslında… hiç gelmeyecekti. O gece, yıldızlı elbisesiyle ve boynundaki kolyeyle kaybolan küçük bir kız vardı. Ve yıllar sonra, bu anıyı hatırladığında Defne bile bazı boşlukları doldurmak zorunda kalacaktı. Çünkü bazı doğum günleri kutlanmaz. Bazıları… insanın hayatını ikiye böler. Defne aslında evden çok uzaklaşmamıştı. Üst katta, herkesin “birazdan iner” diye düşündüğü odadaydı. Kapı aralıktı. Işık yanıyordu. Yıldızlı elbisesi yatağın kenarına takılmış, küçük ayakları yere değmeyecek kadar yüksekte durmuştu bir an. Sonra ne olduğunu Defne yıllar sonra bile tam hatırlayamayacaktı. Hatırladığı şeyler parça parçaydı. Annesinin sesini duymuştu sanki. Ama çağırmıyordu; sadece adını söylüyordu, rüyada gibi. Yıldız kolyesiyle oynamıştı. Zinciri ağzına götürüp soğukluğunu hissetmişti. Pencereye yaklaşmıştı çünkü dışarıda da yıldızlar vardı ve onlar daha parlaktı. Bir de sessizlik vardı. Evdeki o kalabalık gürültü, kahkahalar, tabak sesleri… hepsi bir anda kesilmiş gibiydi. Sanki Defne’nin olduğu yerde zaman duruyor, evin geri kalanı başka bir yerde akıyordu. Aşağıda biri adını söyledi. Sonra bir başkası. Sesler üst üste binmeye başladı. “Defne?” “Defne nerdesin?” “Şaka yapıyorsa hiç komik değil!” Kapı kapı açıldı. Oda kontrol edildi. Banyo, balkon, merdiven altı… Yıldızlı elbise hiçbir yerde yoktu. Küçük ayakkabıları hâlâ kapının yanındaydı. Kolyenin kutusu masanın üstünde duruyordu, boş. O gece kimse pastaya dokunmadı. Mumlar kendiliğinden söndü. Ve Defne… Sanki evden değil de, anının içinden çekilip alınmıştı. Yıllar geçti. Defne büyüdü. Ama her doğum gününde boğazında aynı sıkışma olurdu. Beş yaşını hiç hatırlamazdı. Fotoğraf yoktu. Anı yoktu. Sadece bir boşluk vardı; içine bakınca insanın üşüdüğü bir boşluk. Yıldızlı şeylerden hoşlanmazdı. Elbiselerle uyuyamazdı. Ve aynanın karşısında dönen küçük bir kız gördüğünde, gözlerini hemen kaçırırdı. Bazen rüyasında boynunda bir kolye hissederdi. Uyandığında eli istemsizce oraya giderdi. Hiçbir şey olmazdı. Ama Defne şunu bilirdi: O gece bir şey kaybolmamıştı sadece. Bir şey… geride kalmıştı. Yıldız kolyesi, o akşam ilk kez karanlıkta kaldı..

Aradığınız kişiye şuan ulaşabilirsiniz. Yeter ki doğru kodları kullanın.

Öz babası ve abilerinden habersiz geçen 16 yıl ... Kolayca affedilir miydi onca yıl ? Larin`in ince bir iplik üzerinde ki o mutlu hayatı bir günde yok olmuştu . Kapısına dayanan o "yabancı" adamlar herşeyi tek bir günde mahvetmişti . Babası ve annesi tarafından terkedildiğinde daha yaşadıklarını kavrayamadan yeni bir ortama öylece bırakılmıştı . Yeni bir "öz" baba ve ona düşmanca davranan dört abi ... Larin biranda değişen bu hayatı ile onu nasıl bir yolun beklediğini bilmiyordu . Tek bildiği onu zorlu günlerin beklediğiydi ...

Yaşamak bazen hiç gerçekleşmeyecek umutlara tutunmaktır.

Beyaz bir gül olsam ama tüm yapraklarım dökülse yine de sever misin beni?

Deniz dışarıya çıkınca tutsak kalacağını bilmiyordu...