Tebessümü beni mutlu ediyordu. Hele o kor alev gibi yanan gözleri sıcacık elleri ellerimi kavradığı an göz göz geldik, geldiğimiz bu muhteşem çiçek tarlası o kadar güzeldi ki hem aşık olduğum adamın kokusu hem çiçeklerin o nefis kokusu! Yere serdiği örtünün üstüne oturduk başımı omzuna yaslayıp batan güneşin, muazzam görüntüsünü seyre daldık. "Mutlu musun Meleğim" mutluydum hemde çok onca acıyı geride bırakmış mutluluk kapısını açmıştık. "Seninle mutluyum huzurluyum iyi ki beni sevmekten vazgeçmedin bırakmadın" azmine hayrandım. "Seni bırakmak mı o zor işte Meleğim biz bir elmanın yarısıyız" diyip saçlarımdan öptü. Ben Melek bu benim hikayem! Bir Aşk Bir Tebessüm isimli Wattpad da yayınlanan tek hikayedir! Kapak Tasarım Bana aittir...

Baştan belliydi sonumuz ama, Ben seni yaşamak istedim. İnsan birine geç kalır ve bir daha hiç kimse için acele etmez.

Bir gece yarısı bir gökdelenin tepesinde saçları savrulan genç bir kız... Ne istediğini bilmeyen, tek bildiği gitmek istediği olan o kız... Kimsenin sevmediği biri olarak büyüyen bu kız artık daha fazla dayanamıyordu. Son istiyordu bomboş geçen hayatına. Çünkü nefes alıp vermek hayatta yaşadığın anlamına gelmezdi. Yaşamak nefes almak ve vermek ise yaşamak değil muş gibi yapmaktı sadece. Varsın ama yoksun gibi. Ve işte o gece hayatı nefes alıp vermek dışında bir şeye kapı araladı. Yaralarından tutan birine rastladı. Zihnindeki sessizliği duyan birine... Artık yaşaması için bir sebebi vardı ve zamanla daha fazla sebebi olacaktı... Bu hikaye hayatının anlamsız ve boş olduğunu düşünen, belki de yalnızlıktan kafayı yemek üzere olan, aynı bu hikayenin yazarı gibi kendi içinde kaybolan herkese umut olması dileğiyle yazılmıştır. Ve unutmayın hayat bazen sona geldik dediğiniz anda başlar...

Bir katilin polise duyduğu hayranlık, geri dönülmez bir saplantıya dönüşür. "Ve ikisinden geriye sadece aşk kalmıştı."

...Rüyamdaki adam kimdi neden rüyama girdi bilmiyordum ama bu karşılaşmanın beni en derin korkularımla yüzleşmeye zorlayacağını rüyamın ilk saniyelerinden beri biliyordum. Çünkü bazen, en büyük korkularımız sinsice zihnimize yer edinir ve bizlere oyun oynamak isterdi. Ama o gece oyundan ziyade bir gerçek vardır ki o adamın gözlerinde, gerçeklik hissetmiştim. Sıcacık bir Lise hikayesi

Ali osmanlının hayatını kurtararak dünyanın kahramanlarına eklendi.

Hayat yaşarak öğretiyor ve sizin için güzel yöntemleri

nsanlar için vazgeçmek çok kolaydır peki ya hiç diğer tarafından düşünen nadir insanları tanıdınızmı? en kötü haldeyken en yüksek şekilde yaşayanlar hayalleri küçük ama çok mutlu edebilecek hayal kuran insanlar,nadir insanlar... benimle gel ozaman hadii bekleme bekletmeyelim.

Aslında her şey bu şiire benziyor. Şimdi hapisdeyim önümde demir parmaklıklar. İstesem yıkılır bu duvarlar, Ama yıkılmadıkça sizin kafanızdaki parmaklıklar. Yeniden önüme dikilecektir bu duvarlar.

Duygu Seline Kapılmaya Hazır mısın?

"Sizce bilinmeyeni sorgulamak ne kadar doğru?" ADIM I - X

Ceyda nasıl bir işin içine düştüğüne anlam veremiyordu. Kendi kendine konuşmaya başladı. "Kendin ettin kendin buldun Ceyda evlendin de ne bok oldu rahatmısın şimdi" "Ne rahatlaması kızııımmm bütün hayallerim hedeflerim piç olduu" "Yaa bak işte insanın kendisine yaptığı kötülüğü el yapmaz yazık be! yazık!" "Ne yapalım Ceyda düzelticez bu durumu da" "Her şeyi düzeltirsin de Ceyda çocuğunu kaybettin sen onu nasıl atlatacaksın be kızım! Biliyorum için alev alev, biliyorum kimseye anlatamıyorsun, biliyorum kabuslar görüyorsun ben hepsini biliyorum ceyda!" "Her şeyi de bilmeyiver sende sus artık kafamın içinde dır dır dır yeter." İç sesi de sustu Ceyda`nın göz yaşları da durdu.

Daha realist denemelerimin olduğu kitap.

"Hadi anneciğim bir dilek tutun." diyerek üçüzlerimin gözlerinden okunan heyecanlarına ortak oldum. Biliyorum geçen yıl olduğu gibi bu yılda ortak bir dilek dileyecekler. Ellerini birleştirip pastanın mumlarını üflerlerken beni pişman edecek bir dilek dilediler. "Bir baba istiyoruz!"

Herkesin canı yanar... Benimki kadar mı? Orası tartışılır. Bu sadece dram hikayesi değil, yeniden hayata dönüş hikayesi. Eylül`ün hikayesi ufak bir kaza sonrasında Poyraz ile tanışınca yeniden başlar. Bir yandan geçmişindeki acıları peşini bırakmazken bir yandan kendini karşı koyamadığı aşkın içinde bulacaktır. ******************** "Geçmişimde tüm hayatımı etkileyecek şeyler yaşadım. Çok fazla acı çektim. O kadar çok yoruldum ki. Aynı şeyleri tekrar yaşamaktan korkuyorum. Ne olur anla. Ben sadece kendimi korumak istemiştim." Huh, söylemiştim işte. Heyecan, merak, korku, endişe... Bütün duyguları bir arada yaşıyor gibiydim. Poyraz`a baktığımda gözlerimin içine bakıyordu. Bu öylesi bir bakıştı ki daha önce hissetmediğim şeyleri hissettiriyordu, adını koyamadığım, beni etkisi altına alan garip hislerdi. Bakışlarımı ondan çekip herhangi bir yere baktım. "Beni hayatında istiyor musun Eylül?" "Sen hayatımda olmak istiyor musun? Beni korkularımla, kaçmalarımla arada gelen krizlerimle kabul edebilecek misin?" "Gülü seven dikenine katlanırmış, sorun sadece bu olsun. Bazı şeyleri tek başına aşamamış olabilirsin, ama bu hep böyle olacak diye bir şey yok. Sen kabul edersen bende kabul ederim."

Kimi zamanlar, geçen bir katarın puslu camından yol kenarında oynayan çocuklara yorgun bir el sallanır. Bazen ise körpe kuzuları ürküten bir ses ile irkilir herkes... Ve ardından sessiz çığlıkların kuşattığı derin bir karanlığa gömülür bu kasaba... Günde birkaç kez şimendifer klaksonu ve ardından akıp giden demir tekerleklerin çıkardığı gürültü ile hareketlenen bir Anadolu kasabasında; Mercan`da başlayan bir ayrılışın hikâyesi...

Adaleti kanunlarla, legal yollarla sağlayabileceğini düşünen savcının karşısına kendi adaletini sağlayan birisi çıkar. "Gerçekten mi? Çözümün sonunu düşünmeden sana göre kötü olan kişileri öldürmek mi? " "Evet savcı hanım ve bir kişi kötüyse tek bana göre değil herkese göre kötüdür. Kötü kötüdür çünkü kötü diye anılıyorsa iyi bir yanı yoktur. " "Yanılıyorsun G. K. bir kötü herkese göre kötü değildir. Çünkü iyilik ve kötülük göreceli kavramlardır. Sen de herkes gibi yakında anlayacaksın. "

Her anne iyi değildir bazı kadınlar ise kendisinin olmayan bir çocuğa kendini feda edecek kadar annedir

Yıllarca aynı evde yaşayan, birbirine yakın iki kişi... Koray ve Zülal. Zülal`in babası ünlü iş adamı Volkan Efser, Bozkurt ailesi ile olan sırlarıyla orada duruyordur. Seneler sonra karşılaşan Koray ve Zülal, geçmişin hatıralarıyla yüzleşirler. Peki ya bu bir aşk mı sevgi midir?

İnsan bir gecede değişebilirmiş. Her ânı acıyla geçen bir hayattan ne beklenebilir ki, halbuki her şey... Bir gardiyanın monoton hayatından sıkılıp istifa etme kararı ile başlayan yolculuk ve daha sonra cezaevindeki bir mafya babası ile yollarının kesişmesi ile oyun başlar. Mafya babasının cezaevinden kaçması için yardım eden gardiyan, kaçışa yardımcı bir muhbir ve olayları takip eden bir savcının hikayesi. Aslında arka plan çok daha farklı. Sahnede her şey bir oyundan ibaret. Hepimiz bu hikayenin oyuncusuyuz iyi ya da kötü. Tek bir sorunumuz var o da vicdan.

!!!BU KURGUNUN GERÇEKLİK PAYI YOKTU TAMAMEN HAYALİDİR!!! --- Sahne Işıkları Altında Vera Güneş, yaşamın hırçın rüzgarlarına karşı hep yalnız bir yolculuk yaptı. Sahnedeki ışıklar kadar parlak hayalleri vardı, ama kalbinin derinliklerinde bir boşluk vardı; ailesinin ve kimliğinin izini kaybetmişti. Her adımında, geçmişin yaralı izlerini geride bırakmayı umarak, geleceğe doğru yelken açtı. Ama zamanla fark etti ki, aslında kendi kimliğini bulmak, hayatta kaybolduğu şeyin peşinden gitmekti. Bir gün, bir yankı duydu. Adını taşıyan bir yıldız, ona geri dönmesini fısıldıyordu. Sahne ışıkları altında, gerçek ailesinin izleri ortaya çıkmaya başladı. Ama bu yolculukta yalnız değildi; yanında, hep var olan ama asla fark etmediği bir güç vardı. O, bir kadının adı, bir kızın rüyası, bir yolculuğun mücadelesiydi. Vera, kaybolmuş olanı bulacak mı? Yok olan geçmişiyle yüzleşip, sahne ışıkları altında gerçek kimliğini keşfedecek mi? ---

​"İki hırçın nehir aynı denize dökülüyorsa, aralarındaki dağların hiçbir hükmü kalmaz."

Her aile yuva mıdır? Herkes aynı mıdır? Herkes göründüğü gibi midir? Ev aile midir? Bir kişi aile ola bilir mi? Yaralar sarılınca geçer mi? Kabuk bağlayınca iyileşir mi? Bazı insanlar hayatı boyunca arar bu soruların cevabını. Yalnız insanlar arar... iki yalnızın, iki yaralının hikayesi bu...

Yalan bahımlılıgı

“Bu sokakta yumruk değil, kelime atılır. Eğer bir cümleyi bitiremezsen... Seni bitirirler” Büyük Devletler Savaşından sonra devletler parçalandı.. Şehirler kıtlık, gaflet, susuzluk yaşadı, Riva’da bu sokaklardan birisinde yaşıyor... Yaşadığı yer “son sokak”.... Savaşlar hâlâ devam ediyor bombalar şehirleri ayırıyor... Bomba altında yaşam mücadelesi... Riva’nın Hikayesi... Wattpad`de 2 k olan kitabımı sizde okuyun!