İyi bir örgüt. İki ekip Sisu ve Haraf Yaşanmışlıklar ve yaşanacaklar. Yıldızların altında verilen büyük bir kan yemini. Yedi lodos Bir kaçak Bir kaçak. Yedi kişinin içinden mi çıkacaktı bu kaçak Masayı dolduran kadehler de geldiğinde kan kokusu çoktan havaya sinmisti. Her bir yankı geçmişin asla susmadigini hatırlatır. Yankıları yok edebilir misin? Asla. Peki ya yankının kendisi olsak Kaçağı bulsak. Herkesin göründüğü gibi olmadığını gösteren olsak. Gözyaşlarımın hepsinin hesabını kanla ödetsek. Morino Graves Batın Tuncel Ahu zemheri Talya Soyak Yiğit Ergünç Maysa Yurter Esin Karataş Haraf.

Umarım beğenirsiniz...

Tokyo’nun dar sokaklarında, yağmurla karışmış ışıkların altında, Ritsu Kurogane kendi yüzüne yabancılaşmıştır. Bir gün eline geçen eski bir ayna, ona başka bir “kendini” gösterir — gözleri kan kırmızısı, gülümsemesi günahkâr bir yabancı. Aynadaki varlık, onun içindeki karanlığı fısıldar: suç, pişmanlık, bastırılmış arzular… Ve yavaş yavaş, Ritsu’nun hayatına sızar. Tek ışığı ise Aya, sessiz, solgun, ama kalbinde kırık bir yansıma taşıyan kız. Onları birbirine bağlayan şey aşk değil, aynı aynada yankılanan günahtır. Gerçek ve yansıma, sevgi ve suç arasındaki çizgi silinirken, Ritsu, “Ben kimim?” sorusunun cevabını ararken belki de en korkunç gerçeği keşfedecektir: Bazen kendini görmek, en büyük cezadadır.

5 kişilik bir kız grubu. Sadece okulun son günlerinde eğlenmek istemişlerdi. Sonraki günlerin bir felakete döneceğini nerden bilebilirlerdi? Peki aralarında bazılarının katil olacağını... Bazılarının bir katilin kalbine tutsak olacağını... Bilebilirler miydi? Kimlere güvenmeliydiler? Aşka, dostluğa, düşmanlığa ya da kanlı bir sırrın ağırlığına... Neye inanmalıydılar? Tüm ışıklar söndüğünde birbirlerinin ellerinin tutup karanlığa karşı koyabilecekler miydi? Yoksa bazıları çoktan o karanlığa tutsak olmuş muydu? Katil miydi suçlu olan yoksa katiline muhtaç olan mı? "En büyük gizem, ölümün ötesinde değil, bir dostun ihanetinde saklıdır. Aşk ise bu karanlık anlaşmanın tek şahididir." Kurguyu 2-3 kişi karışık yazıyoruz. Kurgudaki 5 kişilik kız grubu yazarlarında dahil olduğu gerçek arkadaş grubundan esinlenilmiştir. (isimler farklı ama karakterlerin kişiliklerini aynı yansıttık) Bir şans verip okur musun? 💖💖

Yeni kurguyla selamlar 👏👏👏

Bir kaza… bir anlık sessizlik… ve ardından hiçliğin sesi. Deniz, gözlerini açtığında ne zamandır o karanlığın içinde olduğunu bilmiyor. Yaşayanlarla ölüler arasındaki o ince çizgide sıkışıp kalmış biri artık. Onu kurtarmakla görevli Doruk, geçmişinin gölgesinden kaçarken, Deniz’in hikâyesiyle yüzleşmek zorunda kalacak. Her ikisi de bilmeden aynı eşiğin iki tarafında yürüyorlar. > Çünkü bazen yaşamak, ölmekten daha ağır bir sınavdır.

Aşk, ihanet ve kan... Mafyanın dünyasında hiçbir şey göründüğü olamayacak.

Öldü sandığı kocasının ardından en yakın arkadaşı ile evlenmek zorunda kalan Lara.. ve her şeyin sorumlusu olan Aras… SİZCE BU HİKAYEDE ASIL SUÇLU KİM?

Bu kitabın sahibi emine._ysl e aittir

Ne yapacağımı bilemedim nereye gitsem beni bulurdu ne yapsam bir şekilde görürdü. Tek bir çarem vardı zamanı kontrol etmek

Not:Yeni bölümler çarşamba ve pazar geliyor ayrılca kitaba isim bulan olursa yorumlara yazsın

Bu kitap 5 kişilik bir grubun başından geçen tüm belaları size anlatmak için burda.yaşları ne kadar genç olsada,yaşadıkları çok ağır...

Uyandığında normalde 3 katlı olan bir okulun 12 kat olduğunu ve okulun bomboş olduğu bir evrende yeni arkadaslar edinmeye calisan ana karakterimiz novaria bı gizemler ile başa çıkabilecek mi

"Savcı, sus artık! Daha fazla canımı yakma." Onaylamaz anlamda başını salladı. Susmayacaktı, içimi parçalamaya devam edecekti. "Hani diyordun ya `keşke o arabanın önüne atladığımda ölseymişim` diye. Haklısın, keşke o gün annem yerine sen ölseymişsin. O zaman bugün kardeşim yaşıyor olacaktı." Gözyaşlarım durmuyordu ama kimse bana inanmıyordu. Onun karşısında ilk defa ağlıyordum. Çaresizliğimi görmüyor muydu? Gerçi ne bekliyordum ki? Bizim öykümüz nefretle başlamıştı ve nefretle bitecekti. Bu saatten sonra o sadece hayatımdaki hayal kırıklığı olarak kalacaktı.

Tüm acımasızlığıyla dünyaya korku salmış bir kadın, O, mafyanın korkulan simalarından Arven Kara.  Aynı zamanda  çeteyi çökertmek için mafyanın içine sızmış, devlet için çalışan bir polisti. Cinayetlerini bir sanat eseri gibi özenle  işleyen bir seri katil,  kendisine verilen görevleri sorgulamadan  yapan bir paralı asker. Arşivin tozlu raflarında kapanmış  ve kaderine terk edilmiş bir dosya yeni bir cinayetin işlenmesiyle tekrar açılır.   Ama bu cinayet aslında  tüm bilinen yanlışların doğru,  tüm doğruların ise yanlış olduğunu gösterir. Ne karanlıktı ne de tam aydınlık,  ne iyiydi ne tam anlamıyla kötü.  İyi ve kötünün savaşı değildi,   bu gri kodların hayatta kalma mücadelesiydi.

Türkiye’nin en büyük otelinde ardı ardına kaybolan insanlar… Kilitli odalar, susturulmuş çığlıklar ve her biri bir diğerinden daha karanlık sırlar. Ama bu kez, hikâyeyi anlatan biri var — katil. Armina Cesur, çocukluğunda ölüme terk edilmiş ama ölmemiş bir kadın. Yıllar sonra, kader onu yeniden aynı karanlığın ortasına sürüklüyor. Bir zamanlar hayatını kurtaran Uras Duygulu ise, şimdi onun ellerinde kaybolmaya yüz tutuyor. Bir otel, iki geçmiş, sayısız kan lekesi... Ve hepsini birbirine bağlayan tek bir şey: Anahtar 407. Aşk ile intikam, vicdan ile delilik arasındaki çizginin bulanıklaştığı bu hikâyede, her kapı bir başka kabusu açıyor. Çünkü bazen en büyük sır, kilidin ardında değil… anahtarı tutan ellerdedir.

Üniversitede görsel sanatlar bölümü okuyordum bir yarışma vardı 1 ay boyunca öğrenciler hergünlerinden bir fotoraf çekip siyah beyaz bir tablo yapacaktı ve 1. kişiye bir şirketin görsel resim ve reklam oluşturma sektöründe burs vericeklerdi peki elif bu günler içerisinde bilmeden bir mafyanın fotorafını çekip sergisine koyar ve o kişide yer altı mafyası ama ülkenin en büyük şirketlerinin sahibide bu sergiye katılırsa ne olur ...

--- Yılların Sırrı > “Her sır bir anahtar saklar… Ama bazı anahtarlar sadece karanlığa açılır.” Doğa sıradan bir hayat yaşadığını sanıyordu. Ama bir gece gelen o gizemli mesaj her şeyi değiştirdi. Kaybolan anılar, yanmış evler, duvarlara sinmiş korkular… Ve bir adam: Sır. Adını bilmezsin ama seni senden iyi tanır. Annesi öldü sanıyordu. Ama biri fısıldadı: “Yaşıyor.” Elinde sadece paslı bir anahtar, yüreğinde korkuyla karışık bir cesaret var. Koray ona yardım mı edecek, yoksa daha derine mi çekecek? Bu yol kolay değil. Bazı cevaplar can yakar, bazı gerçekler kan ister. Ve Doğa artık geri dönemeyecek. Yeni bölüm her hafta geliyor beklemede kalın beni takip eder Seniz çok sevinirim askolarrımm öpüyorum sizi ❤️❤️🍒

Gizemli bir şekilde kaybolan insanların sorununu çözmek için görevlendirilen bayan poo açıklanamayan gizemli ve korku dolu bir geçitten geçmesiyle kaybolan insanların cesetlerinin kokusunu alarak devam ederken bı anda ceset yığınını görünce yaşadığı şoktan sonra geri dönmeye çalışırken başına birsuru şey gelmesi sonucunda o yerden çıkıp kimseye birşey söylemeye yemin etti.

4 arkadaşın bir ağacın altında kavga etmeye başlayıp sonra ağacın içinde labirent gibi bir yerde oyun oynayıp hayatta kalmaya çalışması

Yağmur hiç durmuyordu. Sanki gökyüzü bile gerçeği saklamaktan yorulmuştu. Rüya, reddedilen roman dosyasını çantasına koyarken sadece hayallerinin değil, gerçeğin de elinden kayıp gittiğini bilmiyordu. Ablası Elif’in ölümünün bir intihar olduğuna inanmak istemedi. Her gece yankılanan o ses, o gölge, o izleniyormuş hissi… Hepsi delilik miydi, yoksa biri hâlâ onu susturmaya mı çalışıyordu? Ve bir gün, yağmurun altında bir yabancı ona şemsiyesini uzattı. Bir yabancı… Bir kurtuluş mu, yoksa yeni bir tuzak mı? Rüya, gerçeğe yaklaştıkça fark edecekti: Bazen insan en çok kendi hikâyesinden korkar.

Ben miydim kaybedeceğimi bile bile bu savaşa giren. Uzak dururken aslında daha da bağlandığını tahmin edebilirmiydim. Darbenin nereden geleceği bilinmezken en yakınından ihaneti beklemiyordum. Saklanırken, masum görünürken yıkacaktım herkesi. Geldiğim karanlıktan herkesi yıkarak çıkmıştım ama şimdi yıktığım yere geri dönüyordum. Yüzüme vurdukları her gerçekle biraz daha yıkılırken, bir yandan da nefret duygusunu güçlendiriyordu. İhanet canını yaksada dayanabilmişti İzem. Kalbi 2. Kere kırılırken bir daha güvenmenin verdiği pişmanlıkla kendine zarar veriyordu. "Düştüm ama kalkmasını da iyi bilirim. Kalkışım sizi yıkacak, kalkamayacağınız hale gelecek." Savaşta ki en önemli kural "düşmanına asla zaafını belli etme" Benim yaptığım hata ise sadece buydu.... 🥀 "Gelincik çiçeği ölümü temsil eder" `beni sevme yarınım belli değil` Anlamına gelmektedir.

𝑆𝑜𝑛 𝑑𝑎𝑙𝑔𝑎 𝑘𝑎𝑛𝑎 𝑏𝑢𝑙𝑎𝑛𝑚𝑎𝑑𝑎𝑛

Ravenya görevi ne kadar hafife alsa da hayatını değiştirecekti . Peki iyi anlamda mı kötü mü 🖤

Dedesinin eski mektuplarını bulan genç kız,mektuplarda geçen kadını bulmaya çalışır. Çünkü dedesinin cinayetinde bir parmağı olabileceğini düşünür ve böyle bir maceraya atılması gerekir. Bu macera sırasında ise aşk temalı bir kitap yazar. Kitabın ana kadın karakterine kendi özelliklerini yazar. Erkek karakterin özellikleri ile tıpatıp aynı olan birisini ise bu yolculukta bulur.