Tek hayalim oyuncu olmaktı. Ama bilmiyordum ki , sahne ışığını üzerimde hissetmekten daha iyi hissettiren bakışlar vardı. Yemyeşil bakışlar. Ve herşey, bir set arkasında başladı.

Ortaokul zamanında Ayaz arkadaşı ile bir iddiaya girer. O an, bunun hayatlarını kökten değiştireceğini hiç bilmez. İddiayı yerine getirmek için Arya’yı okulun arkasına çağırır ve orada onu öper. Fakat Ayaz’ın bilmediği bir gerçek vardır: Arya’nın ailesi son derece baskıcıdır, oysa Ayaz’ın ailesi ise tam tersine çok rahat ve özgürdür. Üstelik bu iki aile, geçmişte yaşanan olaylar yüzünden birbirine düşmandır. Ayaz, o öpüşmenin sadece bir iddia olduğunu sanırken, Arya için her şey farklıdır. O olaydan sonra okuldan alınarak başka bir okula yazdırılan Arya`nın hayatında bazı şeyler ters gider . Peki, yıllar sonra kader bu iki genci tekrar bir araya getirebilecek mi?

o beni tanımamıştı o sevgilisini tanımamıştı cidden beni unutmuştu insan sevdiğini nasıl unutur ki Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazı kayıplar ise asla gerçekten kaybolmaz… Özüm, geçmişine dair boşluklarla yaşayan genç bir kadındır. Hafızasında eksik kalan parçalar, hayatının en karanlık anına uzanan bir sırla doludur. O günü hatırlamaz… ama o gün, her şey değişmiştir. Güven ise cevaplardan çok sorularla yaşayan biridir. Özüm’ün hayatına girişi, yalnızca bir karşılaşma değil; çok daha büyük bir zincirin ilk halkasıdır. Aileler arasında gömülmüş eski bir düşmanlık, yıllar önce yaşanan bir felaket ve aynı güne bağlanan kırık kaderler… Hepsi yeniden yüzeye çıkmak üzeredir. Ve en tehlikeli gerçek şudur: Bazı insanlar birbirine tesadüfen değil, geri dönmek üzere bağlanır.

Takıntılı Sevgili

"Bir yanda yasalarla hayat kurtaran bir avukat, diğer yanda vatanı için mermi sıkan bir bordo bereli... Bu hikayede tek eksik; bir kapı ve biraz huzur!" ​Asena Kurtuluş; İstanbul adliyelerinin tozunu attıran, haksızlığa tahammülü olmayan, hırçın ve yetenekli bir avukattır. Hayatı, babasının "Berdel" kararıyla nizamiyenin soğuk gri duvarları arasına sıkışır. Ama Asena, kurbanlık bir koyun olmayı asla kabul etmez; eğer bu evliliğe mahkumsa, o kışlayı Barlas Yaman’ın başına yıkmaya kararlıdır! ​Yüzbaşı Barlas Yaman; disipliniyle tanınan, duygularını "Deadpan" bakışlarının ardına saklayan, Karadeniz inadıyla harmanlanmış sert bir askerdir. Evinin kapısını söktürerek başladığı bu evlilik yolunda, karşısında bir "eş" değil, elinde odunla nizamiyede kendisini kovalayan, evi Van Gogh tablolarına çeviren ve kredi kartlarını patlatan bir kasırga bulur. ​Yedi dev bavul, sökülmüş kapılar, nizamiyede yankılanan `Kavak Yelleri` ve imkansız bir aşk... ​Şimşek Timi`nin kahkahaları arasında, bir avukatın kalemiyle bir askerin kılıcı karşı karşıya geliyor. Adalet mi kazanacak, yoksa emir-komuta zincirini kıran o ilk öpücük mü? ​"O kapı bir kez söküldü Asena... Şimdi dünyayı dışarıda, bizi içeride bırakma vakti."

Birbirlerinden babalarının intikamı sebebiyle düşman olan Almira PARLAK ile Ayaz KARAYİĞİT bir gün İstanbul`un ıssız bir sokağında çatışmaya girerler ve o çatışmada Almira PARLAK kalbine yakin vurulur aradan 5 yıl geçer ve yine aynı şehir aynı sokak fakat farklı duygularla... İyi okumalar:)

"Göklerin zekası ile toprağın cesareti karşı karşıya gelirse ne olur?" ​Elfin, gökyüzüne hükmeden kusursuz İHA’lar tasarlayan hırçın ve dahi bir uçak mühendisidir. Hayatı sayılar, yazılımlar ve çelik kanatlarla örülüdür. Onun için mantık her şeydir; ta ki abisi Enes’in en yakın dostu, "disiplin abidesi" Üsteğmen Poyraz ile yolları nizamiyede kesişene kadar. ​Poyraz, sahadaki sertliği ve tavizsiz tavrıyla Elfin’in dünyasındaki tüm dengeleri altüst eder. Birbirlerinden ilk bakışta nefret eden bu iki zıt kutup, vatan savunması ve operasyonların gölgesinde görünmez bir bağla birbirine çekilir. Aralarındaki bu amansız kavga, aslında kalplerinde başlayacak olan en büyük savaşın habercisidir. ​Doktor Eflal’in şifacı eli ve Enes’in korumacı kanatları altında; nizamiyede başlayan bu nefret, gökyüzünde çelik kanatların fırtınasına, yeryüzünde ise sönmek bilmeyen bir aşka dönüşecektir. ​Aşk, hiç bu kadar tehlikeli ve hiç bu kadar gerçek olmamıştı.

Sadece tekbir gerçek vardı onun kini benim silahımdı

Dört temel taş, dört elementi simgeliyordu. Altın, Gümüş, Yakut, Ve Safir.... Dünya yok olduğunda değerli taşların ruhu onu iyileştirdi ve kendi ruhunu dünyaya üfledi. Taşın ruhu kendi varislerini yarattı ve onlara kendi ruhundan bahşetti. Artık her taşın bir koruyucusu, yeryüzünde bir hükümdarı vardı. Bu hükümdarlar kendi aralarında savaştı ve sınırlarını çizdiler. Birde bu savaştan uzak kalmayı seçen "Değersiz Taşlar" vardı. Onların diğerlerine göre soluk teni ve gri gözleri vardı. Hayatları griden ibaretti. Sadece taşın ruhuyla kutsananlar renge bulandı ve yüceldi. Değersiz taşlar için bir boyut yaratıldı ve onların yaşaması için geliştirildi. Değersiz taşlar kinle bulanıp kendilerine "KİNDAR" dedi. Gittiklerinde ise onların diyarından bir şey çaldılar. Yakut`u... Onu lanetlediler ve aralarında sakladılar. Kendileri gibi yetiştirip büyüttüler. Ruh taşı dengesi bozuldu ve taşların diyarı tamamen alt üst oldu. Yakutun yokluğu içten içe onları felakete sürükledi. Ta ki hükümdarlar boyutlar arası kapıyı açana kadar... Her yerin griye bulandığı dünyada kendilerine ait olanı bulmaları zordu. Bu yüzden seçilmişleri toplayıp kendi topraklarına götürmeli ve Yakut`un ruhunu tekrar diriltmeleri gerekiyordu. Yakut hükümdarlığı tekrar kurulmalı ve koruyucusunu bulup dengeyi sağlamalıydı. -TÜM HAKLARI SAKLADIR-

Esra`nın tüm hayatı, 15 yaşında annesini kaybettikten sonra başlamıştı. Yıllar boyunca okulunu dahi bırakıp tamamen, annesinden sonra hayata küsen kumarbaz, içkici babasının borçlarını ödemeye adamıştı kendisini. Amacı, yıllarca onu yeniden hayata döndürmek, ve eski babasını ortaya çıkarmak olmuş ve bunun için savaşıp durmuştu. Derken babası bir gün eve, eli kanlı bir kâtil olarak gelmişti. Öldürdüğü kişi ise, tehlikeli bir Mafya babasının erkek kardeşiydi...

Berdel yoluyla evlenen bir çiftin birbirlerine ilk başta nefret sonradan aşkla bakması

*Neden bakıp kendin karar vermiyorsunn*

Karanlıktan koşan aydınlığa, yerinden memnun olmayan pişmanlığa giderdi. Emin olamayanlar bu işin neresindeydi? Yolun ortasında kalakalanları bu ayrımın neresine koyabilirdik. İşte biz tam olarak ne yapacağını bilemeyen iki kişiydik. Bu yol ayrımının bir kaldırımında ben karşı kaldırımında o vardı. Kaçamayanlar ve yok sayamayanlardık belki.. "Yapacak bir şey yok." "Her zaman yapacak bir şey vardır." "Ben umut tarlası değilim." "Zaten ben de çiftçi değilim." Biz yolumuzu kaybettiğimizi bilip, bulmak için çabalamayanlardık. Ama değişebilirdi belki de değişmeliydi. "Sırrını açığa çıkarırım." "Ben sana sır vermedim." Sır gibi gözüken geçmişi kabul etmek için ne yapmalıydık?