Koca imparatorluklar kaybedilen savaşlarla yıkılmazlar. Onları yıkan şey soyluların kibri ve askerlerin midesindeki o dondurucu boşluktur. Kendi dünyasında Çin tarihiyle kafayı bozmuş ukala bir sinoloji profesörü, monitörünün başında absürt bir şekilde ölür. Gözlerini başka bir dünyanın arafında açtığında, karşısına çıkan tanrının lütfunu sırf kendi kibri yüzünden elinin tersiyle iter. Uyandığında ise kendini ağır işkencelerden geçmiş, paramparça bir bedenin içinde, zifiri karanlık bir zindanda bulur. Bu acımasız dünyada hayatta kalmak için ne efsanevi bir kılıcı ne de parmaklarından dökülen şatafatlı bir büyüsü vardır. Sahip olduğu tek silah, zihninin derinliklerinde yatan o kanlı ve acımasız tarih bilgisidir. Bedenindeki derin kırbaç yaralarına rağmen, zindana merhem getiren naif ve vicdan azabı çeken veliaht prense yalvarmaz. Aksine, o merhemi reddeder ve krallığın yaklaşan çöküşünü bir tokat gibi çocuğun yüzüne vurur. Bu kibirli ukala, sıfırdan ütopik bir devlet kurmak gibi ahmakça masalların peşinden koşmayacaktır. O, yozlaşmış generalleri, kokuşmuş bürokratları ve savaş görmemiş asilzadeleri kendi tahtalarında mat etmeye, içeriden çürüyen bu aciz imparatorluğu paramparça edip baştan aşağı yeniden yaratmaya çalışacaktır.

Pragia`da suç yok. Açlık yok. Kaos yok. Her-kesin bir puanı, bir de oy hakkı var. Normalize Teşkilatı`nın yıldız polisi Sawyer Brody, sistemin kusursuz işlediğine inanıyordu. Ta ki eski ortağı Colton Zane, sistemin unuttuğu bir "hata" ile birlikte bu altın kafesten kaçmaya çalışana kadar. Bir yanda hırsla parlayan Gümüş Bölge, diğer yanda çürük lahanaların ve unutulmuş insanların yaşadığı Yaban Bölgesi. İki eski dostun ölümcül kovalamacası, Pragia`nın steril maskesini düşürecek mi? "Demokrasi, kimi feda edeceğimize karar verdiğimiz bir oylamadan ibaretse, o sandıktan kim sağ çıkabilir?" Teknolojinin tiranlığa dönüştüğü, vicdanın ise sadece bir sistem hatası sayıldığı nefes kesici bir distopik evren.

DIVAVISION, sesin bir yetenek değil, bir silah; sahnenin bir gösteri alanı değil, yargı kürsüsü olduğu bir evrende geçiyor. Starflame’de her yüz yılda bir kurulan bu sahnede, ulusları temsil eden Divlar yalnızca alkış için değil, var olma hakkı için yarışıyor. Mikrofonun ucunda bir ses, arkasında ise geri dönüşü olmayan kararlar var. Kazanmak hayatta kalmak anlamına gelmiyor; kaybetmekse yalnızca görünmez olmak demek değil. DIVAVISION, bir müzik yarışması değildir. Bu, susturulmuş seslerin, bastırılmış hafızaların ve kutsal sayılan bir düzenin içten içe nasıl çürüdüğünün kaydıdır. Ve bu kayıt tutulmaya başlandığında, artık hiçbir şey tamamen sessiz kalmaz.

"Bazı isimler kaybolur. Ama izleri kalır." Kalabalığın içinden seçilmesi mümkün olmayan bir liste yeniden ortaya çıkıyor. Sessizce silinmiş on hayat… Ve o hayatlara ait parçaları birleştirmeye çalışan bir kadın. Geriye sadece parçalanmış kayıtlar, eksik dosyalar ve yırtılmış fotoğraflar kalmışken her adımda kime güveneceğini daha az biliyor. Bir yabancı ona yaklaşırken geçmişle gelecek arasındaki sınır bulanıklaşıyor. Bu hikâye bir arayış değil. Bu, yok sayılanların geri dönüşü. Sessizliği ilk kim bozacak?

Bu Satırlar Yarınları Yazanlara Emanettir…

ARŞ romanının iki ana konusu vardır bunlardan birincisi; Tamamen birbirleriyle zıt dünya görüşlerine sahip olan bir grup genç dünyayı değiştirmek niyetiyle bir örgüt kurarlar,kurdukları örgüt zamanla iyi yerlere geldiğinde ise yolları ülkenin en tehlikeli iki ismiyle kesişecektir. İkincisi ise; Distopik bir dünyada geçen felsefi bir aşk hikayesini konu alır.