Bazı kadınlar kurtarılmayı bekler. Ben ise kendimi kurtarmayı öğrendim. Alçin Selenge, on yedi yaşında babasını kaybettiğinde hayatının sonsuza kadar değişeceğini bilmiyordu. Yıllar sonra artık Alçin diye biri yoktu. Yeraltı dünyası onu başka bir isimle tanıyordu: Kızıl Gölge. Yüzünü kimse bilmiyordu. Geçmişini kimse bilmiyordu. Ve onu durdurabilecek birinin olduğuna kimse inanmıyordu. Ta ki karşısına Dmitry Maxim Mogilevich çıkana kadar. Yedi yılını hapishanede geçiren Dmitry, çıktığı gün babasının tahtına oturdu. Babasının ölümünün ardındaki gerçek ise herkesin bildiğinden çok farklıydı. Alçin`in tek amacı vardı: Babası Koral`ın intikamını almak. Ve onu babasının ölümünden sorumlu tuttuğu adamın adı Dmitry Mogilevich`ti. Birbirlerinden nefret etmeleri gerekiyordu. Fakat yeraltı dünyasının kurduğu oyun, ikisini aynı savaşın içine sürüklediğinde düşman olmak artık yeterli olmayacaktı. Çünkü bazı sırlar ortaya çıktığında insan kime güveneceğini bilemez. Bazı düşmanlar ise... kalbinin en tehlikeli zaafına dönüşür. O, Kızıl Gölge`ydi. O, Mogilevich`in kralıydı. Ve bu hikâyede... Ya biri diğerini öldürecekti, ya da ikisi birlikte yanacaktı.

Sedef, kendi halinde bir tıp öğrencisidir. Bir gün yakın arkadaşına mesaj atmak isterken şans eseri numaranın sonunu ya da bir hanesini yanlış yazar. Ancak bu sıradan bir yanlış numara vakası değildir; çünkü mesaj attığı kişi, karanlık dünyasıyla bilinen tehlikeli bir Rus mafyası olan Vladislav Morozov`dur. ​Sedef`in bu hatası, Vladislav`ın uzun süredir radarında olan veya dikkatini çeken bazı olaylarla kesişince işler sıradan bir mesajlaşmanın çok ötesine geçer. Aralarındaki sırlar, tehlikeli rastlantılar ve karşı koyamadıkları çekim onları kaçınılmaz bir şekilde bir araya getirir.

Oda sıcaktı ama kimse rahat değildi. Koyu renk ceviz masa, tavandan sarkan tek bir avizenin loş ışığında ağır bir gölge gibi duruyordu. Duvarlarda tablo yoktu. Pencereler kalın perdelerle kapatılmıştı. Dışarıda kar yağıyordu ama içerideki hava daha soğuktu. Masada dört adam oturuyordu. Hiçbiri birbirine bakmıyordu. Kapı açıldığında kimse dönüp bakmadı. Onun geldiğini anlamak için bakmaya gerek yoktu. Adımları ölçülüydü. Acele etmeyen, telaş tanımayan bir yürüyüş. Güç, bağırmaz. Sadece girer. Sergei Aslan Vasilyev masanın başındaki sandalyeye oturduğunda odadaki herkes bilinçsizce dikleşti. Ellerini masaya koymadı. Kollarını bağlamadı. Sadece geriye yaslanıp oturdu. “Anlat.” Sesi yüksek değildi. Ama itiraz kaldırmazdı. Masadaki adamlardan biri boğazını temizledi. “Vezir… öldürüldü.” Oda bir anlığına daha da sessizleşti. Avizenin hafif uğultusu duyulabiliyordu. Sergei’nin yüz ifadesi değişmedi. “Nasıl?” “Bir kadın.” Bu kelime havada asılı kaldı. Sergei hafifçe başını eğdi. Bir yandan öfkelense de bir kadının koca bir veziri öldürmesi ilgisini çekmişti. “Kim?” Adam önündeki dosyayı itti. Parmakları titriyordu. “Adı Ada. Harvard mezunu. Psikoloji. Profil analizi uzmanı. Eski MİT ajanı.” Sergei dosyayı açmadı. “Devam et.” “Teşkilattan ayrılmış. Son iki yıldır çocuk istismarcıları ve katilleri sistematik şekilde öldürüyor. Temiz çalışıyor. İz bırakmıyor. Vezir’in yerel ağını üç ay boyunca yukarı doğru takip etmiş. Sokak satıcısından bölge sorumlusuna… en sonunda doğrudan Vezir’e ulaşmış.” Masadaki bir diğer adam araya girdi. “Emre karşı geldi. Zinciri bozdu. Bu kabul edilemez.” Sergei ilk kez gözlerini kaldırdı. O bakış kısa sürdü. Ama yeterliydi. Adam sustu. “Vezir,” dedi Sergei yavaşça, “emirlerime rağmen çocuk ticaretine göz yumdu.” Odadaki hava değişti. “Bu kadın,” diye devam etti, “benim emrime karşı gelmedi. Benim sistemimdeki bir çürüğü temizledi.” Bir anlık sessizlik. “Yine de bir Vezir öldü,” dedi içlerinden biri temkinle. Sergei hafifçe arkasına yaslandı. “Evet.” Bu “evet” onay değildi. Bir hesaplamaydı. “Beni ilgilendiren,” dedi sakin bir sesle, “bir kadının üç ay boyunca ağımıza girip kimsenin fark etmemesi.” Masadaki parmaklar gerildi. “Öldürelim mi?” dedi içlerinden biri. “Hayır.” Sergei dosyayı nihayet eline aldı. Kapağını açıp baktı. Fotoğraftaki yüz sakindi. Soğuk değildi. Ama kararlıydı. Sergei’nin bakışı bu kez netti. “Onu bana getirin.”

İstanbul`un sakin akşamların dan birinde genç tıp adayı Nefes kütüphane de tek başına gecenin solgun ışıkları altında o önlüğü giyme hırsıyla ders çalışırken tek olduğunu zanettiği kütüphane de tek olmadığını anladığı an dünyası başına yıkıldı.

Mila Sokolov`un hayatı, babasının gizemli ölümüyle bir gecede değişti. Kendini bir anda Rus mafyasının karanlık dünyasının ortasında bulan Mila, yıllardır saklanan sırların aslında kendi ailesine uzandığını öğrenir. Artık peşindeki düşmanlardan kaçmak için tek seçeneği vardır: Kıraç Ivanov. Soğuk bakışları ve acımasızlığıyla tanınan Kıraç Ivanov, mafya dünyasının en güçlü ailelerinden birinin veliahtıdır. Onu korumakla görevlendirilse de Mila`nın hayatına girmesi, tüm dengeleri değiştirecektir. Dostlukların sınandığı, ihanetlerin ortaya çıktığı ve geçmişin kanlı sırlarının gün yüzüne çıktığı bu savaşta kimse masum değildir. Denis Romanov`un sadakati, Alisa Orlova`nın sakladığı gerçekler ve Ivanov ile Sokolov aileleri arasındaki eski hesaplar her şeyi altüst edecektir. Çünkü bu dünyada ya av olursun... Ya da avcı.

HERKESE MERHABA. YAKLAŞIK 2 YILDIR ÜZERİND EÇALIŞTIĞIM KİTABIMI SONUNDA YAYINLAMAYA KARAR VERDİM. BU KİTAPTA VAR OLAN BAZI ANLAR GERÇEK. ÇOĞUNLUKLA KENDİ YAŞADIKLARIM ANLARI İÇERİYOR. YANİ HERHANGİ BİR KİŞİDEN İLHAM ALINMADI. GİZEM VE ROMANTİZMİN BİR ARADA OLDUĞU TAKINTILI-TUTKULU BİR AŞK HİKAYESİNİ ANLATMAK İÇİN ÇOK ÇALIŞTIM. HİKAYEM SİZE EMANET. HİKAYEYİ SONUNA KADAR TAKİP ETMENİZİ ÇOK İSTERİM ÇÜNKÜ HİKAYENİN GİRİŞİ DAHA ÇOK TANIMA ÜZERİNEDİR BELLİ BİR BÖLÜMDEN SONRA HİKAYE KONUSU DERİNLEŞECEK. HİKAYEDE GÖRMEK İSTEDİĞİNİZ BİR SAHNE VARSA BUNU BELİRTEBİLİRSİNİZ SAHNELERE EKLEME YAPMAYI ÇOK SEVERİM TABİİ Kİ HİKAYEMİN FİNALİNİ ETKİLEMEYCEK SAHNELER OLDUĞU SÜRECE BUNU YAPARIM.

Laçin TOMRİS ve Pamir Lev SVYATOSLAV geçmişte farklı yönlerden zarar görmüş iki kişi...     Hayatları çok farklı gibi görünse de aslında aynı merkezden çıkan bir kötülüğün kurbanları. İlk başta birbirlerinin düşmanı olduğunu sanıyorlar. Ama sonradan fark ediyorlar ki... aynı karanlıkta savaşıyorlar. BU KURGUDAKİ KİŞİ, KURUM VE KURULUŞLARIN GERÇEKLERLE BİR İLGİSİ YOKTUR. HERHANGİ BİR BENZETME TESADÜF OLARAK NİTELENDİRİLİR. KİTABIN TÜM HAKLARI SAKLIDIR.

Beş Aile. Beş Varis. Bir Masanın Etrafında Kurulu Düzen. Ve O Düzeni Yerle Bir Edebilecek Bir Sır. Yeraltı Dünyasının Görünmeyen Tahtında Oturan Demir Sofra, Türkiye`nin En Köklü Beş Ailesi Tarafından Yıllardır Yönetiliyor. Güç, Kanla Yazılıyor; Sadakatse Korkuyla Sağlanıyor. Her Birkaç Yılda Bir Varisler Seçiliyor. Kurallar Belli. Ta Ki Biri O Kuralları Çiğneyene Kadar. Aşk,mantık,intikam,ihanet ve daha fazlası, kadim bir efsanenin gölgesinin ardında tekrardan yazılıyor. Beş Taşın biri düşerse, kalan dört parçalanır. Güvenin olmadığı bir dünyada, aşk en büyük risktir.

Yıllar sonra özgürlüğüme kavuşmuştum. Babamın aşırı korumacı davranışlarından kaçmak için bir bahanem oldu. Ülkedeki tüm kaliteli okullardan atılmak. Sonunda yurt dışında okuyabilecektim. İtalya`ya geldim. Yeni sınıf arkadaşlarımla beraber hoşgeldin partisi için bir gece kulübüne gittik. Alkolü kaldıramadığımı bilmeme rağmen bana ikram edilen tüm içkileri içtim. Lanet olsun ki doğru düzgün yüreyemiyordum bile. Sonra ne mi oldu? Ayaklarımda hissettiğim sıcak dokunuşlar ve ardından mermi sesleri. Gözlerimi açtığımda karşımda benim en köklü Rus mafyası Sokolov`un kızı olduğumu bilmeyen tehlikeli ve vicdansızlığıyla nam salmış İtalyan mafyasının lideri Lorenzo Moroni duruyordu.

Her gün doğan Güneş abisinin ve babasının ölümünden sonra Bade Aksa Kozlov için doğmadı çünkü onu çıkarları için değil gerçekten seven insanları kaybetti. Kaybedişinin ardından onun en büyük destekcisinin büyük bir mafya lideri olduğunu henüz bilmiyordu.

Kanlarının rengi de karaydı, kalpleri gibi. O karalık etraflarındaki herkese bulaşıyordu, özellikle sevdiklerine.

Oda sıcaktı ama kimse rahat değildi. Koyu renk ceviz masa, tavandan sarkan tek bir avizenin loş ışığında ağır bir gölge gibi duruyordu. Duvarlarda tablo yoktu. Pencereler kalın perdelerle kapatılmıştı. Dışarıda kar yağıyordu ama içerideki hava daha soğuktu. Masada dört adam oturuyordu. Hiçbiri birbirine bakmıyordu. Kapı açıldığında kimse dönüp bakmadı. Onun geldiğini anlamak için bakmaya gerek yoktu. Adımları ölçülüydü. Acele etmeyen, telaş tanımayan bir yürüyüş. Güç, bağırmaz. Sadece girer. Sergei Aslan Vasilyev masanın başındaki sandalyeye oturduğunda odadaki herkes bilinçsizce dikleşti. Ellerini masaya koymadı. Kollarını bağlamadı. Sadece geriye yaslanıp oturdu. “Anlat.” Sesi yüksek değildi. Ama itiraz kaldırmazdı. Masadaki adamlardan biri boğazını temizledi. “Vezir… öldürüldü.” Oda bir anlığına daha da sessizleşti. Avizenin hafif uğultusu duyulabiliyordu. Sergei’nin yüz ifadesi değişmedi. “Nasıl?” “Bir kadın.” Bu kelime havada asılı kaldı. Sergei hafifçe başını eğdi. Bir yandan öfkelense de bir kadının koca bir veziri öldürmesi ilgisini çekmişti. “Kim?” Adam önündeki dosyayı itti. Parmakları titriyordu. “Adı Ada. Harvard mezunu. Psikoloji. Profil analizi uzmanı. Eski MİT ajanı.” Sergei dosyayı açmadı. “Devam et.” “Teşkilattan ayrılmış. Son iki yıldır çocuk istismarcıları ve katilleri sistematik şekilde öldürüyor. Temiz çalışıyor. İz bırakmıyor. Vezir’in yerel ağını üç ay boyunca yukarı doğru takip etmiş. Sokak satıcısından bölge sorumlusuna… en sonunda doğrudan Vezir’e ulaşmış.” Masadaki bir diğer adam araya girdi. “Emre karşı geldi. Zinciri bozdu. Bu kabul edilemez.” Sergei ilk kez gözlerini kaldırdı. O bakış kısa sürdü. Ama yeterliydi. Adam sustu. “Vezir,” dedi Sergei yavaşça, “emirlerime rağmen çocuk ticaretine göz yumdu.” Odadaki hava değişti. “Bu kadın,” diye devam etti, “benim emrime karşı gelmedi. Benim sistemimdeki bir çürüğü temizledi.” Bir anlık sessizlik. “Yine de bir Vezir öldü,” dedi içlerinden biri temkinle. Sergei hafifçe arkasına yaslandı. “Evet.” Bu “evet” onay değildi. Bir hesaplamaydı. “Beni ilgilendiren,” dedi sakin bir sesle, “bir kadının üç ay boyunca ağımıza girip kimsenin fark etmemesi.” Masadaki parmaklar gerildi. “Öldürelim mi?” dedi içlerinden biri. “Hayır.” Sergei dosyayı nihayet eline aldı. Kapağını açıp baktı. Fotoğraftaki yüz sakindi. Soğuk değildi. Ama kararlıydı. Sergei’nin bakışı bu kez netti. “Onu bana getirin.”

Закон улиц |Sokakların kanunu Barmen sıradan bir kız ile yabancı bir adamın yolları kesişir…

Dışarıyla bağlantısı olmayan sessizliği seven Ecrin... Ve Ecrin`nin hayatına sonradan dahil olan gerçek ailesi... Peki asker babaya mafya damat getirirsek ne olur?

Oda sıcaktı ama kimse rahat değildi. Koyu renk ceviz masa, tavandan sarkan tek bir avizenin loş ışığında ağır bir gölge gibi duruyordu. Duvarlarda tablo yoktu. Pencereler kalın perdelerle kapatılmıştı. Dışarıda kar yağıyordu ama içerideki hava daha soğuktu. Masada dört adam oturuyordu. Hiçbiri birbirine bakmıyordu. Kapı açıldığında kimse dönüp bakmadı. Onun geldiğini anlamak için bakmaya gerek yoktu. Adımları ölçülüydü. Acele etmeyen, telaş tanımayan bir yürüyüş. Güç, bağırmaz. Sadece girer. Sergei Aslan Vasilyev masanın başındaki sandalyeye oturduğunda odadaki herkes bilinçsizce dikleşti. Ellerini masaya koymadı. Kollarını bağlamadı. Sadece geriye yaslanıp oturdu. “Anlat.” Sesi yüksek değildi. Ama itiraz kaldırmazdı. Masadaki adamlardan biri boğazını temizledi. “Vezir… öldürüldü.” Oda bir anlığına daha da sessizleşti. Avizenin hafif uğultusu duyulabiliyordu. Sergei’nin yüz ifadesi değişmedi. “Nasıl?” “Bir kadın.” Bu kelime havada asılı kaldı. Sergei hafifçe başını eğdi. Bir yandan öfkelense de bir kadının koca bir veziri öldürmesi ilgisini çekmişti. “Kim?” Adam önündeki dosyayı itti. Parmakları titriyordu. “Adı Ada. Harvard mezunu. Psikoloji. Profil analizi uzmanı. Eski MİT ajanı.” Sergei dosyayı açmadı. “Devam et.” “Teşkilattan ayrılmış. Son iki yıldır çocuk istismarcıları ve katilleri sistematik şekilde öldürüyor. Temiz çalışıyor. İz bırakmıyor. Vezir’in yerel ağını üç ay boyunca yukarı doğru takip etmiş. Sokak satıcısından bölge sorumlusuna… en sonunda doğrudan Vezir’e ulaşmış.” Masadaki bir diğer adam araya girdi. “Emre karşı geldi. Zinciri bozdu. Bu kabul edilemez.” Sergei ilk kez gözlerini kaldırdı. O bakış kısa sürdü. Ama yeterliydi. Adam sustu. “Vezir,” dedi Sergei yavaşça, “emirlerime rağmen çocuk ticaretine göz yumdu.” Odadaki hava değişti. “Bu kadın,” diye devam etti, “benim emrime karşı gelmedi. Benim sistemimdeki bir çürüğü temizledi.” Bir anlık sessizlik. “Yine de bir Vezir öldü,” dedi içlerinden biri temkinle. Sergei hafifçe arkasına yaslandı. “Evet.” Bu “evet” onay değildi. Bir hesaplamaydı. “Beni ilgilendiren,” dedi sakin bir sesle, “bir kadının üç ay boyunca ağımıza girip kimsenin fark etmemesi.” Masadaki parmaklar gerildi. “Öldürelim mi?” dedi içlerinden biri. “Hayır.” Sergei dosyayı nihayet eline aldı. Kapağını açıp baktı. Fotoğraftaki yüz sakindi. Soğuk değildi. Ama kararlıydı. Sergei’nin bakışı bu kez netti. “Onu bana getirin.”

20 yaşında, kendi halinde sıradan bir hayat süren Asrın Başak nereden bilebilirdi ki biyolojik ailesinin Rusya`nın kökenli mafyaları olduğunu. Sıradan bir gün de tanımadığı bir adamla yaptığı motor yarışının sonuçlarının bu kadar ağır olacağını bilemezdi. Peki Khaladov ailesi? Onlar kızlarının ölmediğini öğrendikleri zaman ne yapacaklardı? Khaladov ailesinin her açığını en iyi şekilde kullanan Voronov ve Medvedev aileleri ne yapacaklardı?

Kitapta cinsellik, yasaklı medde , şiddet, psikolojik şiddet , kan ve katliam vardır yaşı küçük okuyucular için tavsiye edilmez

Kocasından kızı ile Rusya`ya kaçan bir kadın