Mardin`in en nadide mücevheri: Viyan Cevherizade. Herkesin uzaktan bakıp iç geçirdiği, ama kimsenin dokunmaya cüret edemediği yasak elma. 💎 Dışarıdan bakıldığında o, Cevherizade Konağı`nın etrafı koruma duvarlarıyla örülü, kibirli ve ulaşılamaz kızıydı. Kimsenin yüzüne bakmaz, kimseyle göz göze gelmezdi. İnsanlar bunu asaletinden ya da kibrinden sanırdı. Oysa gerçek, Viyan`ın ruhuna ve bedenine vurulmuş görünmez bir mühürdü. Bir erkeğin tenine değmesi, Viyan için karanlığa düşmek demekti. Bedeni, yabancı bir dokunuşa isyan edip bilincini kapatırken; Viyan çareyi kimseye ümit vermemekte, gözlerini yerden kaldırmamakta bulmuştu. O, cam bir fanusun içindeki "Seyirlik Bebek"ti. Dokunmak yasaktı, sadece izlenebilirdi. Ta ki Agir Dervişoğlu, o fanusun camına elini yaslayana kadar... Mardin`in hükümranı Agir, herkesin "buzdan prenses" dediği Viyan`ın gözlerindeki o saklı korkuyu gördüğünde, imkansız bir yangının fitilini ateşledi. Dokunmadan sevmek mümkün müydü? Yoksa Agir, yanacağını bile bile o cama dokunup "Seyirlik Bebeği" uykusundan uyandıracak mıydı?

" bir savcı... Bir aşiret ağası... Urfa`nın kadim topraklarında, adalet ile aşk arasında sıkışıp kalan iki kalp. Hem geçmişten kaçıyorlar hemde kader onları tekrar tekrar birbirine bağlıyor. Birinin hukuk, diğerinin töresi var. Peki aşk hangisini yenecek ? "

Bazı topraklar vardır; üzerinde yürüyenlerin izini silmez, susar ama unutmaz. Bazı hayatlar da öyledir. Bastırılır, bekler, zamanı gelince yeniden filizlenir. Hafsa, törenin gölgesinde büyümüş bir kızdır. Hayallerini, kelimelerini ve itirazlarını içine gömmeyi erken öğrenmiştir. Üniversite yolu kapatılmış, kendi hayatı başkalarının kararlarına teslim edilmiştir. Güvende hissettiği tek yer, çocukluğundan kalan bir tepedir; orada dilediği dilekler, söylediği sözler vardır. Serhat ise yıllar önce bu topraklardan gitmiş, arkasında yarım kalmış cümleler bırakmıştır. Dönüşü, yalnızca bir ağanın eve gelişi değildir. Onun gelişiyle birlikte, bastırılan sorular, saklanan duygular ve on yıldır suskun tutulan bir kan davası da yeniden kıpırdanır. İki aşiret arasında kurulmuş kırılgan bir barış, konuşulmayan aşklar, töreyle sınanan hayatlar… Hafsa’nın sessiz direnişi ile Serhat’ın yıllar önce toprağa verdiği söz, aynı yerde yeniden kesişir. Toprak Unutmaz, bir kadının kendi sesini arayışını, bir adamın geçmişle hesaplaşmasını ve bu topraklarda temiz kalmanın mümkün olup olmadığını anlatan güçlü bir hikâye. Çünkü bazı sözler gömülür… Ama toprak, zamanı geldiğinde hepsini geri verir.

İlk bakışta hissettik birbirimizi. Bu hikaye nereye varacak bilmeden, Tekrar karşılaşır mıyız bilmeden, Birbirimize ne kadar iyi geliriz bilmeden.

Şanlıurfa’dan, adına yazılmış bir kaderden kaçtı. Berdelin sessizliğine, mecburiyetin ağırlığına boyun eğmemek için ardına bakmadan İstanbul’a sığındı. Büyük bir şehir, yabancı sokaklar ve tutunması gereken tek bir iş… Asistan olarak girdiği ofiste, geçmişiyle yüzleşeceğinden habersizdi. Patronu, yıllar önce kaybettiği eşinin yasını hâlâ taşıyan bir adamdı. Onu işe almasının sebebi ne yeteneğiydi ne de tesadüf… Bu kadın, ölen karısına fazlasıyla benziyordu. Bir yanda kaçtığı geçmiş, diğer yanda başkasının yarım kalmış hatırası… İki şehir, iki adam ve tek bir kadın arasında sıkışan bir hayat. Bu hikâye; kaderden kaçmanın, benzemekle ait olmanın ve geçmişin gölgesinde yeniden doğmaya çalışmanın hikâyesi.

Ölü bi yaşamda var olmak nedir bilir misiniz? ben bilirim... Sevmek mi, sevilmek mi ? sorusuna hep sevilmek diye cevap verirdim. Hayatta sevilmenin de kötü yanı olduğunu gördüm. 16 yaşında kim olduğunu bilmediğim beni benden iyi tanıyan bi adamla yollarımız kesişti, kesiştirildi. İkimiz için de mecburiyet olduğunu sandığım evlilik berzan için öyle değilmiş çok sonradan ögrendim. 12.09.2025

Berzanın Eylüle duyduğu aşk ve onların hayat hikayesi

Sevgisini başkasına harcamış biri sevebilir miydi tekrar? Geçmişi peşini bırakmazken önüne bakabilecek miydi? Aileden yaralı iki ruh birbirini sarabilecek miydi? “Bükre gibisin Gökşin. Onun kadar eşsiz, rahatlatıcı, dingin ama bir o kadarda yalnız.”

Onlar, kökleri asırlardır toprağa kök salmış törelerin zincirlerine bağlı; yitirilmiş hayallerin, yarım kalmış hikayelerin kahramanlarıydı. Kader, yollarını birbirine düğümlemişti, istekleri dışında bir savaşa sürükleyerek. Ellerinde ne silah vardı ne de söz hakkı. İki farklı dünyaya ait bu iki genç, acımasız bir geleneğin ortasında savruluyordu. Bir yanda sevgi dolu, kırılgan kalbiyle yaşamın naif yanına tutunan Mihriba; diğer yanda, içindeki kin ve öfke ateşiyle gözünü karartan Azad Mirza. Mihriban ve Azad Mirza... İkisi de aynı kaderin farklı yollarına sürüklenmiş, zoraki bir evliliğe mahkûm edilmiş iki genç. Mihriban, her ne kadar bu evliliği kabullenmese de, törelerin baskısı altında boyun eğmek zorunda kalır. Azad ise, bu evliliği sadece bir anlaşma olarak görür; kalbinde Mihriba`ya yer olmadığını, bunun asla gerçek bir evlilik olmayacağını düşünür. zamanla, törelerin ve geçmişin açtığı yaraların arasında kendilerini bulmaya çalışırken, bir seçim yapmak zorunda kalacaklar: Ya törelerin zincirlerine teslim olacaklar ya da kendi yollarını çizecekler Güvercinin kanatlarında saklı masumiyet, yırtıcı bir kartalın pençelerinde yanıp kül olurken, çölün sıcak rüzgarları bu iki yaralı ruhu birbirine yakınlaştıracak mı? Yoksa törelerin acımasız kelepçesi onları sonsuza dek ayrı düşmeye mi mahkum edecek? Yarım kalmış umutların ve közlenmiş intikamın ortasında, bu iki kalp yan yana geldiğinde ateş mi harlanır, yoksa küllerle örtülmüş bir barış mı doğar?

Bir yaralı yürek.. O yaralı yüreğe tek derman yine yaralayan.. Urfa da sevdaları konuşulacak kadar büyükken ayrı düşen iki kalp.. Yıllar sonra bir araya geldiklerinde sevdalarına yenik düşecekler mi? Peki geçmiş yılları telafi etmek mümkün mü? Senem, Siyabend`in Güneşi.. Siyabend, Senem`in Araf`ı Güneşi gittiğinde hayatı karanlığa hapsolmuş, döndüğünde yeniden açacak mıydı Güneşi. Araf`ta yeniden Güneş açar mıydı? Hadi hep beraber şahit olalım bu ikilinin savaşına aşkına... Başlama Tarihi: 01.10.2018

Bir insan en sevdiği için kendinden feragat edebilir mi? Sırf onların canı kurtulsun diye tüm hayatından vazgeçebilir mi? İki sevdalı yürek yanmasın diye kendini feda eden iki kişi.

Asker kadın, aynı zamanda bir anne esir düştüğü görevde,onu kyurtarmaya gelen Tom`un yeni askeri olacağından habersizdir.

“Bu kadar mı nefret ediyorsun benden?” Acıyla harmanlanan gözlerime bakarken, duygusuzdu. Üzerime doğru eğildiğinde derin bir nefes aldı. “Senin bundan sonra bu evde de, kalbimde de yerin yok! Sen beni ardında bıraktığında her şey bitti! Anladın mı?” Öfke doluydu. Gözlerinde ben kendimi görüyordum ama o, ne kadar baksa da bana beni göremiyordu. “Biliyorsun… Gidersem, ölsemde dönmem.” Bir damla çeneme doğru süzüldü. “Gelme…” Kararan gözlerini çekti üzerimden. Yanmak, kolaydı. Zor olan kül olmak ve yeniden doğabilmekti.

Berdel ve askeri içerikli bir kitaptır. İlk kitabım. Argo ve küfür bulunmaktadır .

Nerden bilebilirdi ki; Kuzeninin düğünü için gittiği Şanlıurfa’da gönlünü kaptıracağını…

Mardin`in deli ağaso Zana Renas`ın dillere destan aşkı

Ben buraya kaçmaya gelmedim. Ben buraya boyun eğmeye de gelmedim. Şanlıurfa`ya atandığımda herkes bana aynı şeyi söyledi: "Alışırsın." Ben alışmaya değil, yaşamaya geldim. O gün Şanlıurfa Kalesi`ne sadece manzarayı izlemek için çıkmıştım. Rüzgâr sertti. Taşlar sıcak. Ve ben düşüncelerimin içinde yürüyordum. Sonra birine çarptım. Gerçekten çarptım. Göğsüm sert bir bedene çarptı, dengem kaydı. Kolumdan tutan bir el düşmemi engelledi. Parmakları güçlüydü. Refleks gibi. Sahiplenir gibi. Başımı kaldırdım. Onu tanımıyordum. Ama bakışları... Bir yabancının bakışı gibi değildi. Gözleri üzerimde bir saniyeden fazla kaldı. Ne özür diledi ne geri çekildi hemen. Sanki o anı uzatmak ister gibi durdu. Sanki çarpışmamız bir kazadan fazlasıymış gibi. Elini kolumdan çektiğinde tenimde hâlâ sıcaklığı vardı. "Dikkat et," dedi sadece. Sesi düşüktü. Emir gibi değil. Ama alışkın olduğu belli bir tonla. Ben geri adım attım. "Yol ortasında durmasaydınız," dedim. Çekilmedi. Rüzgâr saçlarımı savururken gözlerim onunkilerden bir an bile kaçmadı. İlk defa bu şehirde biri bana böyle bakıyordu. Tanımadan. Sormadan. Sınır koymadan. O an adını bilmiyordum. Kim olduğunu bilmiyordum. Neye ait olduğunu bilmiyordum. Ama şunu biliyordum: O çarpışma sadece iki bedenin teması değildi. Bir şey yerinden oynamıştı. Ve ben... Geri çekilmedim.

"Seni ilk gördüğümde masmavi gözlerine tutuldum Urfa Güzeli."

İki Urfalı gencin berdel evliliği