Kural 1; Asla insan bedeninin katili olma, hislerin katili ol. Ve sen hiçbir zaman masum değildin. Aslında doğduğun gün seni kanla mühürlediler. Ensende ki mühür, öleceğin güne kadar seninle olacaktı. O mühürden kaçamazdın. Kaçmak, korkaklıktı bu dünyada. Kalmak, cesaret edip yaşamaktı. Mücadele edersen yaşardın, eğer mücadele etmezsen... İdam edilirdin. Yakutsk; karların kan olarak düştüğü yer. Her zaman kar yağardı, o karlar kan olarak kabul edilirdi. Mahi hapishanesindekiler bu söylentileri başlatanlardı. Onlar Yakutsk`u lanetli bir yer olarak tanımlıyordu. Bense yıkım olarak görüyordum. Yakutsk, masum bir yer değildi; insanların yaşama sevinçlerini ellerinden alıyor, onları ölüme sürgün ediyordu. Yakutsk, herkesi yıkımıyla mühürlemişti. 𓆩༺♞༻𓆪 "Senin yüzünden," dediğinde durdum. Anlamıyordum, dünden beri tuhaf davranıyordu. "Ne?" Yüzündeki o hafif gülümseme ile yüzünü bana çevirdi. "Senin yüzünden." Sesi fazla kederli çıkmıştı. "Buradayım ve bu hayatı yaşıyorum, senin yüzünden. Mutsuzum, sevdiğim herkesi kaybettim, senin yüzünden. Ellerime kan bulaştı, eski masumiyetim yok oldu, senin yüzünden!" Biraz daha yaklaşsa dudaklarımız birleşecekti. Onun yüzünden heyecanlanmıştım. Çünkü beni öpmesini isteyeceğim kadar yakınımdaydı. Ama mutsuzdu, iyi değildi, benim yüzümden... İntikam çoktan başlamıştı. Alacakaranlık olduğunda intikamın ilk dişi çarkı dönecekti. Kalbim atmayı bıraktı; her atış, içimde susturulmuş bir çığlığın yankısıydı. Bu, intikamın ilk perdesiydi. Sessizliğin boğduğu yılların sahnesinde, sonunda ben konuşuyordum. Hem de en yüksek sesimle. Şah bu oyunda geri de duracaktı. Çünkü gerçek güç, zamanı geldiğinde hareket etmeyi bilmekti. Gece bembeyaz tenimin üstüne, karanlık bir lanet gibi çökmüştü. Yıldızlar bile lanetliydi artık. Bu oyunda, karanlık dahil her şey ölümdü. Herkes ölüme bulanmıştı. Bu hikayede masum kalan biri yoktu. En güzel beyaz bile kirlenmişti.