On yedi yıl boyunca gerçek ailesinden habersiz yaşayan Derin, kendini ait hissetmediği bir evde büyür. Sevgi yerine sessizliği, huzur yerine korkuyu öğrenir. Hayatı boyunca bildiği her şey, yapılan bir DNA testiyle değişmek üzeredir. Derin aslında başka bir ailenin kayıp kızıdır. Yıllardır onu arayan gerçek ailesi; beş abisi, bir ikizi ve küçük kardeşi sonunda Derin`e kavuşur. Fakat bu kavuşma, herkes için beklenildiği kadar kolay olmayacaktır. Çünkü abileri, yıllardır kendi kardeşleri sandıkları kızın gerçek yüzünü öğrendikten sonra Derin`e karşı önyargılı davranır. Onu da geçmişte yaşadıkları kız gibi şımarık, sorun çıkaran ve ailesini zorlayan biri olarak düşünürler. Derin ise yıllarca sevgi görmeden büyüdüğü için yeni ailesine güvenmekte zorlanır. Bir yandan geçmişinin yaralarını taşırken, diğer yandan hiç tanımadığı insanlarla gerçek bir aile bağı kurmaya çalışır. Peki Derin, kendisine karşı önyargıyla yaklaşan abilerinin kalbinde bir yer edinebilecek mi? Yoksa yıllardır saklanan gerçekler, onları birbirinden uzaklaştırmaya devam mı edecek?

16 sene boyunca türlü acılar çeken elif bir gün aslında ailesinin gerçek ailesi olmadığını öğrenir... (Arkadaşlar bu benim ilk kitapım o yüzden Yanlışlarım olabilir bu yüzden özür dilerim ve kapağına bakıp vazgeçmeyin. İlk kitabım olduğu için biraz acemiyim )

kıyameti getiren tenin— zihin. yeri değil yanmaya niyeti olanın, ölümü şakaklarına diken donakalmış cehennemin.

Pars`ın gerçek ailesiyle yaşadıklarını okumak ister misiniz?

Zorbasının ona aşık olduğunu öğrenen kızımız acaba ne yapacak.... İlerde yaşıyacakları sürprize ne tepki verecekler acaba....

Wattpad ten beni takip eder misinizz? _________________ Gerçekler çok can yakar değil mi? Bazen hayat bildiğimiz gibi gitmez veya istediğimiz gibi gitmez. Hayat can yakar acı verir ama bir anda bilmediğimiz bir zamanda mutlulukta verir. Peki ya bunlar topluca olsa hayatta hem üzgünken hem nasıl mutlu olunabilir diye bir çok soru var ama bunların hepsi gerçek olabilir. İmkansız diye bir şey yoktur ama "Adalet" diye bir çok söz vardır. Siz peki gerçekten kitabıma şans verir misiniz benle beraber satırlarda kaybolmayı hem üzülüp mutlu olmayı ister misiniz? _________________

Mert`le Demir`in hikayesine hoş geldiniz...

Babaannesi kanser olan kızın babaannesin yanına arkadaşlarıyla bakmaya köye gitmesi ve orda başka birirleeiyle karşılaşması...

Hayatıma bazı kurallar koymak zorunda kaldım…Onunla tanıştıktan sonra.

Bir liderlik meselesi ile başlayan aşk. Bu yeni duygular nelere yol açıcak...

Türkiye derecesi yapıp okulun çatısından sis bombası patlatırsanız ne olur? Müdür delirir. Aileniz okula çağrılır. Ve sessizliğiyle insanın kanını donduran abinize yakalanırsınız. Ben Ada Soydemir. Kapıları hiç kilitlenmeyen bir sitede, birbirinin hayatına fazlasıyla karışan insanlarla büyüdüm. Aynı sofralarda oturduk, aynı bahçelerde kavga ettik, aynı yaz akşamlarında birbirimizin yaralarını sardık. Sorun şu ki… Bazı insanlara fazla yakın büyümek, bir noktadan sonra tehlikeli olmaya başlıyor. Çünkü çocukken “abi” dediğiniz biri, yıllar sonra kalbinizin ritmini bozabiliyor. Hele ki o kişi, abinizin en yakın arkadaşıysa. Ve mahallede herkes birbirini tanıyorsa… Hiçbir his uzun süre saklı kalmıyor. Aile baskısı, gençlik kaosu, kırık gururlar, mahalle dedikoduları, arkadaşlıklar ve yanlış kişiye aşık olmanın felaket sonuçları… Çünkü bazı sınırlar çizilmek için değil, aşılınca ortalığı yakmak için vardır.

"Kimse zümrüdün parıltısına bakarken içindeki çatlakları fark etmez." Riley, Rhea, Ryan, Ryder, Jade, Axel, Nova, Nicolas ve Zane... Dışarıdan bakıldığında sıradan hayatlar yaşayan dokuz genç. Oysa her birinin içinde, kimsenin duymadığı bir çığlık saklıdır. Yakın dostluklar, kopmaya yüz tutmuş aile bağları, geçmişin gölgeleri ve nefretle başlayıp aşka dönüşen bir hikâye... Bazı sırlar insanı korur, bazılarıysa onu yavaş yavaş tüketir. Çünkü zarafet, acının en sessiz hâlidir. Peki ya bir gün o sessizlik çığlığa dönüşürse? -Alıntı- .../ -"Bir gün en güvendiğin tarafından vurulsaydın ne yapardın?" +"Bir gün en güvendiğim tarafından vurulmam... Çünkü ben kimseye güvenmem" kitabın bütün hakları bana aittir aksi taktirde çalınması durumunda gerekli işlemleri başlatırım Giriş haricinde ilk iki bölüm geçmiş odaklı olacak... şimdiden iyi okumalar

Aslında herşey bir yaz akşamıyla başlamıştıı....

Şevval bilinmeyen numaradan mesajlar almaya başladığında, tüm hayatının değişeceğini bilemezdi.

O sırada Senanur`un sesi duyuldu; "Eğer biraz daha gözlerini üstüme dikersen silahtaki kurşun kafatasında olur haberin olsun" dedi. Silahın namlusu ise en büyük biyolojik abisi olan Ertuğrul`a doğruydu. O sırada arabadan birisi indi ve Senanur`un gözleri şaşkınlıkla açıldı. Gelen kişi MİRAN KESKİN`Dİ. Wattpad hesabım da aynı isimdir

“Bu gece her şey son bulacaktı. Ortalığı fena karıştıracak, infial yaratacaktım.”

Zamanın iyileştirici bir tarafı olduğuna dair anlatılan o büyük cümlelerin hiçbiri, bu odanın kapısından içeri girememişti. Takvimler, o kapkara gecenin üzerinden tam üç yıl geçtiğini söylüyordu ama benim için her şey her yılın bu zamanlarında hâlâ hastane odasında uyandığım ilk sabah kadar taze ve donuktu. Bu üç yıl içinde halamın evine, bu yeni odama, sabahları uyanıp mutfaktan gelen sesleri dinlemeye bir şekilde alışmıştım. İlk zamanlardaki o tamamen boşalmış, içi boşaltılmış nesne gibi duran halim geride kalmıştı. Kendime küçük, sakin bir rutin kurmuştum. Haftanın birkaç günü gittiğim kütüphane, yürüyüş yaptığım sessiz sokaklar, odamdaki kitaplar... Hayatımı bir şekilde toparlamıştım, kenardan da olsa akıp giden dünyaya ayak uydurabiliyordum artık. Ama Mart ayı geldiğinde, o toparlanan ne varsa yerini görünmez bir ağırlığa bırakıyordu. Havaya sızan o bildik Mart ayazı, caddelerin gri rengi içimdeki o her zamanki durgunluğu sarsıyor, altından hiç geçmeyen bir sızıyı yüzeye çıkarıyordu. Yılın diğer günlerinde saklamayı, rafa kaldırmayı başardığım o ezici üzüntü, tam da bugünlerde göğsümün tam ortasına bir taş gibi oturuyordu.

Bir karı koca düşünün kendi seçimleri yüzünden üçüz çocuklarının doğumda öldüğümü zannediyorlar. Ama aslında üçüz çocukları parla,Atilla ve dorukhan çok farklı hayatları yaşayan insanlar olmuşlar. 17 yaşanan kadar şüren bu yanlış,aslında sadece küvezdeki nöbetçi doktorun hatası yüzünden gerçekleşen bir sorun. Ve ben sizi davet ediyorum!!! Evet ,evet davet. Sizi Ailesi yüzünden panik atak hastası olan parla`nın, Kalp hastalığı yüzünden yaşıtları gibi doya doya gençliğini yaşayamayan dorukha`nın Ve Bir yıl önce ailesini trafik kazasında kaybedip ,tüm hayatı darma duman olmuş atillanın hayatına davet ediyorum.

Eskiden neşeli cıvıl cıvıl bi kızdım bazen insanların onca rengin içinden siyah ve beyazı seçtigini anlamazdım ama onca rengin içinden siyah ve Beyaz seçilebiliyormuş...

Barda bardağımı tazelerken, hemen yanımda bir gölge belirdi. Kokusu, kulübün o ucuz parfüm kokusunu bastıracak kadar keskin ve erkeksiydi. Ona bakmadım ama varlığını her hücremde hissettim. "Bu kadar hızlı içersen, gecenin geri kalanını hatırlamayabilirsin," dedi bir ses. Derin, boğuk ve güven verici ama bir o kadar da tehlikeli bir ses. Kadehimi havaya kaldırdım, hala ona bakmadan gülümsedim. "Zaten amacım da bu," dedim. "Hatırlamamak. Hiçbir şeyi." Gözlerimi yan profilindeki o keskin hatlara çevirdiğimde, bu gecenin planladığımdan çok daha karmaşık geçeceğini henüz bilmiyordum. O an için sadece bir yabancıydı. Benim acımı dindirecek, beni bu enkazın altından çekip çıkaracak ya da beni o enkazın içine daha derine gömecek bir yabancı...

Her şey o kızın dönmesiyle başladı…

Eti Karam: Bu grubu kim açtı? Siz: Ben değil, kesin Ada açmıştır. Siz: Adaaaaaağğggghhhhhhhhh Eti Karam: Böyle yazınca bağırmış mı oluyorsun Lavin? Siz: E yani, nolmuşki şimdi o bakar zaten. Eti Karam: Tamam, öyle olsun bakalım. Ha bu arada Ada öyle kolay kolay çabuk bakmaz😁 Ada Çayım: Ooo çifte kumrular, nabersinizzz. Eti Karam: Ada bir daha öyle konuşma Siz: Ada sus!! Ada Çayım: Ayyyy bana fenalık bastı, ben yanlış görmüyorum dimi. Siz: Neyi? Ada Çayım: Ben burada bir uyumluluk görüyorum.😁😝😊🤌

Bir telefon numarası...
Bazen bir insanın hayatını değiştirmek için yeterlidir.
Okulda uğradığı zorbalık yüzünden telefon numarası hiç tanımadığı insanların eline geçen genç bir kız, peşini bırakmayan mesajlardan ve aramalardan kurtulabilmek için numarasını değiştirmek zorunda kalır. Yeni hayatına başlamadan önce ise içinde yıllardır biriktirdiği her şeyi, onu asla tanımayacak bir yabancıya anlatmaya karar verir.
Rastgele çevirdiği numaranın diğer ucunda, sesi kadar gizemli bir adam vardır.
Başta sadece birkaç dakikalık bir konuşma olması gereken bu tesadüf, geceleri beklenen aramalara, paylaşılan sırlara ve tarifsiz bir bağa dönüşür.
Ama bazı insanların geçmişi, onları bırakmaya hiç niyetli değildir.
İki yabancı...
Ve kaderin, en beklenmedik anda çaldığı bir telefon.
Bana değil kendine sor, bazen en karanlık günlerde bile bir yabancının sesinin insana yeniden umut olabileceğini anlatan; gizem, dram ve romantizmin iç içe geçtiği unutulmaz bir hikâye...

Prenses Zey 10 yaşından itibaren babasının intikam tutkusu annesinin mükemmeliyetçilik tutkusu Prenses Zey’in içinde nefret tomurcukları ekilmişti geçmişe karşı olanlar onun geleceğinde neler yaratıcaktı

ailesinin yılardır öldü diye bildikleri ispanyol kızları Tatum Mio hayatını anlatıyor yazım hatası olabilir kusura bakmayın