beleş karekter isteyen varmı Buradaaa okudum kitaplara kendim karakter bulucan Yıldızlı bölümlerde direk karakter fotosu koycam alabilirsiniz Bende bı oyunuz alırım dimi ?? -ortaasya *portiiii

Alena, ailesi tarafından istemediği bir yaz kampına gönderilir. Orman içinde, telefon az çok çeken bu yerde tek planı günleri saymaktır. Ama kamp en yakın arkadaşı Sıla ile birlikte daha çok katlanılabilir hale gelir. Eski çocukluk aşkının da orada olması ile her şey karışır, ve bu yaz kampı düşündüğü gibi geçmez.

Mafya dünyasında kimse masum değildir. Hele aşk hiç değil… Oy verip takip etmeyi unutmayın.🖤

“Bir telefon konuşması, insanın hayatını tek cümlede paramparça edebilir.” Telefonun ucunda annem vardı. Sesinde bir acele yoktu. Sadece… bir vedaya benzeyen bir durgunluk. O an anladım. Ama henüz neyi kaybettiğimi bilmiyordum. Bazı anlar vardır; insan tam ortasındayken bile kendini dışarıdan izler. O anlardan birindeydim. Elim telefondaydı, kalbim olması gerekenden daha sakindi. Çünkü insan, başına gelecek olanı sezdiğinde önce hissizleşir. Annem konuşuyordu. Cümleleri uzatmıyordu. Sanki kelimeler değil de, yıllardır söyleyemedikleri aramızdan geçiyordu. “İyi misin?” dedi. Bu soru, o güne kadar duyduğum bütün sorulardan daha ağırdı. Çünkü cevabımı değil, vedamı bekliyordu. O an fark ettim: Bazı ayrılıklar bağırarak gelmez. Bazıları, insanın içine yerleşir ve oradan ilerler. O sessizlik, konuşmanın bittiğini değil, her şeyin başladığını söyledi. Ben Bade Sancar. O gün, hayatım ikiye ayrıldı. Öncesini artık hatırlamak zor. Sonrasıysa, hâlâ tam olarak başlamadı. Bildiğim tek şey şu: Bazı oyunlar, oyuncusuna sorulmadan başlar. Ve insan, en çok bilmediği bir oyunda kaybolur. Kartlar çoktan dağıtılmıştı. Ben masaya oturduğumda, kimin ne oynadığını bilmiyordum. Oyun, ben olmadan başlamıştı.

Ada’nın tek istediği şey arkadaşlarıyla düzgün bir yaz tatili yapmaktı. Ama Muğla’daki bir villada geçirilecek 64 gün; bitmeyen grup kavgaları, asla sakin kalamayan arkadaşlar ve birbirini delirtmek için yaşayan insanlarla doluydu. Üstelik Ada ve arkadaşları, hiç tanımadıkları başka bir grupla aynı villada 64 gün boyunca birlikte kalmak zorundaydı. Bazıları tatile eğlenmek için giderdi. Bazılarıysa evdeki sorunlardan kaçmak için. Ada hangisiydi? Kendisi bile daha tam bilmiyordu.

Hayatımda Kalan tek Kadına -Mihri`me

Bu hikaye umulmadık bir anda yaşanan karşılaşma hikayesini, yani yeniden doğma hikayesi. Beklenmedik karşılaşmanın ardından geçmişindeki geleceği ile yüzleşmek . Umulmadık yeniliklere sizi kendine çeken bir yaşam... Umarım sizin umadık anınız Bu kadar zorlu geçmez...

*YAZILAN HER ŞEY HAYAL ÜRÜNÜDÜR* Bazı yangınlar bir evi değil, bir insanın bütün hayatını küle çevirir. Cemre, küçücük bir köyde büyürken sessizliğe alışmıştı. Susmaya, korkmaya, içine atmaya... Ama bir gece çıkan yangın, ondan sadece ailesini değil; çocukluğunu, geçmişini ve ait olduğu her şeyi de aldı. Geride yalnızca küller, yarım kalmış anılar ve avuçlarının arasında sıkıca tuttuğu eski bir fotoğraf kaldı. Şimdi ise önünde başka bir yol var: İstanbul. Yeni bir hayat. Ve yeniden yaşamayı öğrenmek zorunda kalan kırık bir kalp. Acının, dostluğun ve yeniden ayağa kalkmanın hikâyesi... Bazı insanlar kaybettikleriyle yıkılır. Bazılarıysa tam orada, küllerinin içinde yeniden doğar.

“Bazı insanlar hayatına huzur getirmek için girer. Bazılarıysa her şeyi yakıp kül etmek için…” Anka, geçmişinden kaçmaya çalışırken kendini hız, öfke ve tehlikeyle dolu bir dünyanın içinde buldu. Kuralların olmadığı sokaklarda herkesin bir maskesi vardı… ama Atmaca’nın gözleri yalan söylemiyordu. Ondan nefret etmeliydi. Çünkü Atmaca dokunduğu her şeyi mahvediyordu. Ama bazı insanlar felaket gibi gelir… Ve insan en çok felaketine aşık olur. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu; geceleri motor sesleriyle başlayan, yumruklarla devam eden ve iki yaralı insanın birbirini mahvederken aşık olduğu bir hikâye. Anka’nın tek kuralı kimseye güvenmemekti. Ta ki karşısına Atmaca çıkana kadar. Şimdi önünde iki seçenek vardı: Ya ondan uzak duracaktı… Ya da hayatını sonsuza kadar değiştirecek o yangının içine yürüyecekti.

Okuyun okuyun okuyun okuyun

Yağmur Dönmez (Karya) bir gün, hastaneden aldığı bir haberle 17 yıl boyunca bir yalana inandığını öğrenir. Ailesi sandığı insanlar aslında gerçek ailesi değildir. Yağmur`un hikayesine, eğlenceli ve bir o kadar da maceralı hayatına hoş geldiniz

B12 eksikliği olan Gece... Okula yeni gelen Mert... İlk karşılaşma...

​"Dünyanın en ağır yükü, karnındaki can değil, kalbindeki ölüydü."

Erkek versiyon gerçek ailem kurgusu.

Yetimhanede büyüyen bir kız

Bazı insanlar gelir ve gider Bazıları gelir ve geride enkaz bırakır Gece geri döndüğünde, herkesin düzeni bozuldu. Özellikle de Ege’nin Çünkü sen geldikten sonra, hiçbir şey eskisi gibi olmadı

Birce 3 yaşında yetimhaneye bırakılmıştır. Kendi engelinden dolayı ailesinin onu yetimhaneye bıraktıklarını düşünüyordur. Aslında olanlar çok farklıdır. Öztürk ailesi çocuklarının öldüğünü düşünerek acılarını kalplerine gömmüştür.

"Cildin altındaki morluğu saklamak için kaç maske takman gerekir?" Berat, herkesin gıpta ile baktığı bir vitrindi; başarılı, sosyal ve her zaman gülen o sarışın çocuk. Ama o vitrinin arkasında, babasının gölgesinde sakladığı derin kırıkları vardı. Baran ise o vitrini tek bir hamlede tuzla buz eden, 19 yaşındaki yaralı bir gençti. İndireceği son yumruk, Berat`ın morluğuna takıldığında, Baran geçmişindeki en büyük acıyla, koruyamadığı kardeşinin ruhuyla yüzleşti. Göz göze geldikleri o daracık mesafede, nefesleri birbirine karışırken ikisi de biliyordu: Bazı yaralar saklanmak için değil, kendisi gibi yaralı bir ruh tarafından bulunmak için sızlardı. Vitrin kırıldı, oyun bitti. Şimdi ruhların konuşma vakti.

Yıl 1972. Mevsim, insanı nefessiz bırakan Tokat kışı... Babasının şüpheli ölümünün ardından Kervansaray Köyü’ndeki iki katlı, sobalı o eski eve koca bir sessizlik çöker. Aykız ve hastalıklı annesi, el kapısında un sırasına girecek kadar sefalete mahkûm edilirken, adaletin kapıları yüzlerine bir bir kapanır. Ne arkalarından gelecek dağdaki bir abi ne de yollarını aydınlatacak bir ışık vardır. Aykız’ın önünde ise sadece yırtık ayakkabılarıyla yürümek zorunda olduğu o karlı, çaresiz yollar uzanmaktadır. Bir kadının analığının, evladının, gençliğinin ve nihayetinde nefesinin elinden alınışını iliklerinize kadar hissedeceğiniz; mutlu sonların uğramadığı, safi melankoli ve gerçekçi bir Anadolu trajedisi.

Merhaba arkadaşlar; üzerinde çalıştığım bir roman denemesi var. Eğer okur ve gerçekten beğenirseniz, takip edip yorum yaparak bana destek olabilirsiniz. Bu hem beni çok mutlu edecek hem de hikayenin devamını getirmem için bana güzel bir neden verecektir. Şimdiden destekleriniz için çok teşekkür ederim.

0552 *** ** **: Beni bi` gör artık (00.00) 0552 *** ** **: Yolun yokuş ve zorlu (00.00) 0552 *** ** **: Yolun yok artık anla (00.00) 0552 *** ** **: Vazgeçmek yok kanım da (00.01) 0552 *** ** **: Tekrara düştü kafamda (00.01) 0552 *** ** **: Hayalin hayli doldu taştı (00.01) 0552 *** ** **: Kimi zaman kaçamam bundan (00.02) 0552 *** ** **: Ben. (00.02)

Bir görev için birbirleriyle evlenen Yağmur ve Gökalp bir binaya sızacaklar.Bina birden karantinaya alınacak binada bir virüs salgını baslicak.Bu virüs insanın iradesini elinden alacak ve onlara istemedikleri şeyler yaptırmak durumunda kalacak.Yagmur ve Gökalp bu virüs salgınına yakalanmamaya çalışırken aynı şekilde görevlerinide yapacaklar

Bazı yollar döner. Bazı kırıklar özgür kılar.

"sıra sende Zeynep Defne Atılgan" bir sesizlik ve büyük bir patlama ... " Ölemesin Defne , ölemesin .defyne yapraklarının birinci yaprağını dökemesin " o gün gururun gözünden üçüncü ve son göz yaşı düştü . ... Bir şaka bir ölüm,bir başlangıç ve son aynı anda mı? ................🤍 Bence bu kitaba bir şans verilmeli

Bir kadının sessizliğinden doğan adalet. Mardin`in sessiz sınır gecesinde bir tür baskını, bir kurşun, bir sessizlik... Bu gece mainin babası susturuldu. Ve o sessizlik bir kadının içindeki adalet ateşine dönüşecekti. Mai, doğduğu topraklardan binlerce kilometre uzakta İspanya`da büyüdü. Annesi eşini duyduğu aşkın ve kaybın izlerini taşıyarak kızını kendi kökenlerinde korumak istedi. Mai büyüten İspanyol bir anneanne ve dede ona yalnızca sevgisin değil; adalet,özgürlük ve cesaret kavramlarında öğrettim. Yıllar sonra, dünyanın en genç ve başarılı avukatlarından biri olduğunda, mai artık sessiz değildi. Doğduğu topraklara Mardin`e geri dönecekti, bu kez elinde silah değil yasalar vardı. Ama kalbinde hâlâ babasının kanı, adaletin suskunluğu, ve adı bile geçmişe mühürlenmiş bir adam Baran Acar Aşkım kazanacak ,yoksa Adalet mi? Bazı sessizlikler, mahkemelerde değil kalplerde yankılanır...