Ölüler sevebilir mi? Evet.

Psikolog-Suikastçı Yağız intikam için çıktığı yolda başarılı olabilecekmiydi ? Hayallerinin peşinden giden Efsun kalbini mi yoksa aklını mı dinleyecekti ?

İnsanı insan yapan en önemli şey, içindeki duygulardır. Peki ya bu duygular tamamen yok olur ve geriye yalnızca vahşet kalırsa? Son üç yılın en vahşi cinayetleriyle adını duyuran Toka, yeni kurbanlarının peşindedir. Masumiyetin yok oluşunu kaderin bir lütfu olarak gören Toka, yirmi iki gencin daha hayatını hedef alan entrikalarla dolu bir oyun hazırlar. Ancak bu kez oyun, öncekilerden çok daha farklıdır. Başarılı görevleriyle tanınan Altay Dinçer ve ekibi, Toka’nın hedef aldığı masum insanları korumak ve onu yakalamakla görevlendirilir. Fakat ekibe sonradan katılan yeni bir birim, tüm dengeleri altüst eder. Bu kaosu fırsata çeviren Toka, ilk hamlesini yapar ve ajanların ölümcül bir hata yapmasına neden olur. Yirmi iki yaşındaki Doğa Altun, arkadaşı Ela ile birlikte açtığı anaokulunda sakin bir hayat sürerken, diğer yirmi gençle birlikte Toka’nın gazabına uğrar. Böylece huzurlu yaşamları, ölüm kokan bir oyunun parçası hâline gelir. Bu bir ölüm değildi... Bu bir son da değil… Bu, ölüm kokan hayatların yalnızca ön fragmanıdır. Tüm Hakları saklıdır.

Pars bir gece trenine biner. Elinde tek yönlü bir bilet vardır: Son istasyon. Bir cenazeye yetiştiğini sanmaktadır. Kimin cenazesi olduğunu bilmez. Ama gitmezse affedilmeyecek bir borç vardır. Her vagonda bir cinayete tanık olur. Kimse bağırmaz. Kimse yardım istemez. Kimse onu fark etmez. İstasyonlarda inmeye çalışır. Kapılar açılır. İnsanlar iner. Pars inemez. Vagonlar ilerledikçe cinayetler değişir. Yöntemler çeşitlenir. Ama bir şey sabit kalır: Pars hep oradadır. Tanık mı, yolcu mu, yoksa sebep mi olduğu sorusu, her bölümde biraz daha ağırlaşır. Tren ilerlemez; Pars’in içinden geçer. İnemeyen, suçluluk, bastırma ve yüzleşme üzerine kurulu, karanlık bir psikolojik gerilim. Okuru ileri götürmeyen, içine çeken bir yolculuk. Bazı insanlar trenden iner. Bazıları ise… hiç inmemelidir.

Bir gece. Bir okul. Ve kızlar tuvaletinde yatan bir ceset. Seda, hayatında ilk kez korkunun bu kadar yakından baktığını fark ettiğinde artık çok geçti. Yanında, adını bile bilmediği bir çocuk vardı. O, masum olduğunu söylüyordu. Ama bu gece kim masumdu ki? Hayatının sonunu getirebilecek bir ihanetin ortasında kaldığını nasıl bilebilirdi ki. Susmak zorundaydı. Güvenmek zorundaydı. Ve hiç istemediği bir suçun tam ortasında kalmıştı. Umut, Barış, Kerem ve Seda bu yola nasıl olduğunu bilmeyerek de olsa bilerek çıkmışlardı ve sonunun ne olduklarına bile emin değillerdi. Cinayet, sırlar ve zorunlu bir ortaklık… Bu hikâyede asıl soru “kim öldürdü?” değil, “kime güvenebilirsin?”

Bazı kapılar açılmaz. Bazıları ise açıldığında, geri kalan her şeyi kapatır. Genç gazeteci Emir, İstanbul’un Balat semtinde kimsenin girmeye cesaret edemediği eski bir köşkün izini sürmeye başladığında bunun sıradan bir haber olmadığını bilir. Ama bilmediği şey şudur: Bu köşk, gerçeği arayanlardan bedel ister. On dört kapı. Her kapının ardında bir suskunluk. Her suskunluğun ardından bir ölüm. Emir ilerledikçe yalnızca köşkün karanlık geçmişiyle değil, kendi hayatı boyunca görüp sustuğu her şeyle yüzleşir. Tanıklık ettikleri, yazmadıkları, bilerek görmezden geldikleri… Köşk, ona yeni sırlar sunmaz; eskilerini geri verir. Bu hikaye, bir korku hikâyesi değildir. Bu, sessiz kalmanın, bakıp geçmenin ve “benim işim değil” demenin bedelini anlatan bir yüzleşmedir. On Dördüncü Kapı, gerilimi bağırarak değil, fısıldayarak kuran; okuru korkutmaktan çok suç ortağı hissettiren karanlık bir hikayedir. Son sayfa bittiğinde geriye tek bir soru kalır: Bir kapıyı açmamak da bir seçim midir?

Çiğdemin pisikolojik zorluklarla dolu hayatı

Gerilim kurgu bir hikaye

Bir gece Vlad Konstantin her şeyini kaybeder. Ailesi gözlerinin önünde ölür. Kendisi vurulur. Hayatta kalır ama geride yaşanacak bir hayat kalmamıştır artık. Aylar sonra, gerçeğin sandığı kadar basit olmadığını öğrenir. Ölüm bazen yalnızca bir sahnedir. Bazı insanlar hayatta kalmak için yok olmayı seçer. Duvarın arkası, kaybedilen bir ailenin, unutulması istenilen bir gecenin, ve geride kalan bir çocuğun, yeni bir sayfa açma unuduyla kurtarılmasını anlatan karanlık bir psikolojik romandır.

"Aurora sence de her göz çok güzel değil mi? Her gözün bir rengi var ve onları incelemek eğlenceli değil mi? Neden gözüne bakmama izin vermiyorsun?" Kız nefesini tutmuştu. O kadar titriyordu ki önünü bile görmekte zorlanıyordu. Güvendiği tek şey elindeki küçük kelebekti. "Bana neden bunu yapıyorsun?" Karşısındaki adam gülümsedi. Ama gülümsesi karanlığa benziyordu. Ürkütücüydü. "Gözüne bakmak istiyorum, ne istiyorum başka?" Elindeki kelebeği parmaklarıyla sıktı. "Gözümü sana vermeyeceğim." Yaklaşan adımlarla geriledi. Bu adam hastalıklıydı. Gözünü almak istiyordu. Ama beklediği gibi olmadı uzanan, uzun ve ince parmaklar onu davet ediyordu. Tek kaşını kaldırarak saçları arasından yine tuhaf gülümsesini gönderdi. "O halde beraber bir göz çifti olmaya ne dersin?"

Margaret adındaki bir kızın doğum doktorunun Margaret doğduğunda ona kötü ve sert davranması sebebi ile bazı hayati engellerinin olması ve daha sonra bu olayın fark edilerek Margaret’ın bu hastalıkları yenmesinin sonunda o doğum doktorunun yaşlı olmasına rağmen tutuklanması.

Asel Eren, yeni taşındığı Cennet Sitesi’nde kolilerini bile açamadan karantina ilan edilir. Kapılar kilitlenir. Sinyaller kesilir. Dış dünya susar. Site artık güvenli bir yaşam alanı değil, kapalı bir oyun alanıdır. İçeride kalanlar: yabancılar, bastırılmış öfkeler, karanlık geçmişler… ve içlerinden biri öldürmek için sıranın kendisine gelmesini beklemiyordur. Duvarlarda kanla yazılmış tek bir cümle belirir: SIRA SİZDE! İlk ceset bulunduğunda herkes masumdur. İkincisinde herkes şüpheli. Üçüncüsünde ise herkes potansiyel bir kurbandır. Karantina uzadıkça açlık başlar. Işıklar söner. Alarm sesi siteyi deliliğe sürükler. İnsanlar hayatta kalmak için sınırlarını aşar. Aşklar kirlenir. Dostluklar parçalanır. İçgüdüler ortaya çıkar. Katil saklanmaz. İz bırakır. Ve her ölümden sonra duvar aynı tehdidi haykırır: SIRA SİZDE! Bu bir hayatta kalma hikâyesi değil. Bu bir sıra hikâyesi. Güven yok. Kaçış yok. Sadece sıra var. Ve sıra… sana geldi. Sadece SIRA SİZDE!

Genç bir ceza hâkimi. Güçlü bir abi. Ve kanla yazılmış sırlar… Ada, adaleti soğukkanlılıkla dağıtan kusursuz bir hâkimdir. Kaan ise dışarıdan karizmatik bir iş insanı… içeride karanlık bir fırtına. Bir gece gelen isimsiz bir video, Ada’yı hayatının en korkunç gerçeğiyle yüzleştirir: Koruduğu adam, belki de aradığı katildir. Hukuk ile kan bağı arasına sıkışan bir kadın, suçun gölgesinde şekillenen bir kardeşlik ve sustukça büyüyen bir karanlık… Soğuk Adalet, sadakatle vicdanın çarpıştığı, psikolojik derinliği yüksek bir suç gerilimi.

"Peri kızı" dedi son nefesinde benim ise kalbim küt küt atarken "ben peri kızı değilim" dedim, Vrant`ı bilmiyordum ama bu benim son nefesimdi yada masumluğumun son nefesiydi...

"Ensemde, adımlarını sezdiğim kapüşonlu bir yabancı var."

Psikopat kızın hayatı

Benim kalemimden çıkan bu kitap, aslında kalbimin en derinliğinden gelen bir ses. Her satırında, hayatın anlamını, sevginin gücünü ve umudun önemini anlatmaya çalıştım. Bu kitap, sadece bir hikaye değil, aynı zamanda bir davet. Sizi, kendi iç dünyanıza doğru bir yolculuğa çıkaracak, hayallerinizi yeniden keşfetmenizi sağlayacak ve size asla yalnız olmadığınızı hatırlatacak bir davet. Umarım bu satırlar, sizin için ilham verici olur ve hayatınıza yeni bir soluk getirir.

“Bugün burada olma sebebiniz nedir?” diye sordu. Klasik bir soru. Ama cevaplar asla klasik olmazdı. Mert bir süre sustu. Sessizlik uzadıkça uzadı. Leyla konuşmadı. Sessizlik onun müttefikiydi; "nsanlar sessizliğe dayanamazdı. “Bazen,” dedi Mert sonunda, “hayatımın bana ait olmadığını hissediyorum.”

Hiç yaşanmamış bir suçun, suçlusunu aramak...

Bir kızın tek yaşaması ve yalnızlıktan delirip halüsinasyon görmesi , sesler duyması ve kimsenin inanmaması ama kızın gördükleri ve duyduklarının gerçek olması daha sonra kıza inanan biri çıkar ve oda kızı kandırır ve kızı deli Hastanesi`ne yatırır kız birkaç yıl sonra çıkar ve evine geri döner ama kız biranda ortamdan kaybolduğu için evine mühürlemişlerdir ve kız sokakta kalır kız çalışıp para kazanır ev alır 3 ay felan evinde durur ve kızı deli hastanesine yatıran adam hala kızın önüne çıkmaya devam eder bir gün adam gene gelir ve kızın karşısına tam çıkacakken polisler adamı yakalar ve kız delirmemiştir ve kızın duyduğu bütün sesler adama aittir kızın gördüğü halüsinasyonları da adam farklı farklı kostümler giyerek yapmıştır ve adamın aslında bir seri katil olduğunu öğrenirler ve kız değil asıl adam delirmiştir bu olayın arasından birkaç yıl geçer. kız bir gün evinin ihtiyaçlarını almak için markete gider ihtiyaçlarını alır eve dönüş yolunda önüne birisi çıkar kız biraz hoşlantı hisseder yarın onu görebilmek için dışarı çıkar ve görür bu böyle birkaç gün devam eder bir gün dışarı çıkar ve hoşlandığı kişiyi göremez tamam pes edip eve dönecekken hoşlandığı kişi karşısına çıkıp " benimi arıyodun der" kız ve hoşlandığı kişi bir kaç ay felan çıkarlar bir gün kızın hoşlandığı kişi evlilik teklifi eder kız kabul eder Nişan Söz felan derken evlenirler kız yalnızlıktan kurtulur ve kızın eski kötü günleri gölgede kalanlardır

Güzel ve gerilimli okuyun @büyük aşk @gerilim @korku

Belinay, yaşam ile ölüm arasındaki o sessiz boşlukta gözlerini açtığında, artık hiçbir şey eskisi gibi değildir. Zaman akmaz, gerçeklik parçalanır ve karanlık, insanın en derin korkularını fısıldamaya başlar. Bu karanlıkta kaybolmak kolaydır; ondan çıkmak ise cesaret ister. Edis ve Tuğçe için Belinay’ı kurtarmak, yalnızca bir yarış değildir. Bu yolculuk, geçmişle yüzleşmenin, pişmanlıkların ve söylenmemiş sözlerin ağırlığını taşır. Her adımda sınırlar biraz daha silinirken, yaşam ile ölüm arasındaki çizgi tehlikeli biçimde incelir. Bu roman, karanlığı bir son değil, insanın kendisiyle karşılaştığı bir eşik olarak ele alır. Okurunu şu soruyla baş başa bırakır: Belinay, yaşam ile ölüm arasındaki o sessiz boşlukta gözlerini açtığında, artık hiçbir şey eskisi gibi değildir. Zaman akmaz, gerçeklik parçalanır ve karanlık, insanın en derin korkularını fısıldamaya başlar. Bu karanlıkta kaybolmak kolaydır; ondan çıkmak ise cesaret ister. Edis ve Tuğçe için Belinay’ı kurtarmak, yalnızca bir yarış değildir. Bu yolculuk, geçmişle yüzleşmenin, pişmanlıkların ve söylenmemiş sözlerin ağırlığını taşır. Her adımda sınırlar biraz daha silinirken, yaşam ile ölüm arasındaki çizgi tehlikeli biçimde incelir. Bu roman, karanlığı bir son değil, insanın kendisiyle karşılaştığı bir eşik olarak ele alır. Okurunu şu soruyla baş başa bırakır: GERÇEKTEN YAŞAMAK, HAYATTA KALMAKTAN DAHA MI ZORDUR?

"Gerçekliğin yansımalarla çatıştığı bir dünyada, aynalar sırlarını nasıl ifşa eder?"

KÜÇÜK BİR KASABA DA YAŞANILAN OLAYLAR İNSANLARI ÇILGINA DÖNDÜRÜYORDU İNSANLAR ARTIK NE YAPACAKLARINI ŞAŞIRIYORDU KASABADA 24 KIZ VARDI HER AY BAŞI 1 KIZ KAYBOLMAKTAYDI VE CESETLERİ ORTAYA ÇIKMAKTAYDI AMA KİMİN YAPTIĞI HİÇ BELLİ OLMUYORDU KATİL OKUYUCUYA SUÇU ATMAYA ÇALIŞIR AMA OKUYUCUNUN BEYNİ KATİLİN KÜÇÜK HAVIZASINA KANICAK KADAR KÜÇÜK DEĞİLDİ

Hazine avı ardına gizlenmiş katilin oyunu. "Şu andan itibaren hepiniz benim küçük oyuncaklarımsınız ve ben oyuncaklarımla hiç iyi anlaşamam" Okulun düzenlediği bir etkinlikte katilin eline düşen liseli grubun planlarında bu yoktu.