"Yine hayallere mi daldın, Deniz?" diye sordu babası masasının arkasına geçerek. Sesi kuru ve duygusuzdu. "Bugün Melis’le görüşmelisin. Babasıyla büyük bir anlaşma imzalıyoruz. Bu izdivaç, holdingimizin geleceğini garanti altına alacak. Sen sadece benim varisim değil, aynı zamanda bu ailenin yeni yüzü olacaksın." Deniz derin bir nefes alıp babasına döndü. "Baba, ben senin çizdiğin o `garantili` hayat kâğıdında bir figür olmak istemiyorum. Benim dünyam renkler, atölyeler. Benim mutluluğum senin yatırım planlarında değil." _______ _______ _______ "Yine nerelere daldın, Güneş?" diye fısıldadı yanına gelen arkadaşı Aylin öğretmen. Güneş gülümsedi. "Deniz’e doğru, Aylin. Onun yanındayken bu yemekhanenin kokusu, ailemin o ağır planları uçup gidiyor. Ama bazen korkuyorum... Bu `zalim` hayat bizi birbirimize çok görür mü diye?" Aylin elini onun omuzuna koydu. "Senin gururunu ve sevgini hiçbir sefalet boğamaz. Ama dikkatli ol Güneş; seni o Serhat’la evlendirme planları hâlâ masada duruyor."

Aile dediğin şey anne baba değilmiş Aile dediğin şey sana aile gibi davrananmış ...

Bazı geçmişler unutulmaz… Bazı aşklar da bir kalbe sığmayacak kadar derin; bir ömre sığmayacak kadar yıkıcıdır. Yıllar önce alınan bir karar, şimdi iki insanın kaderini birbirine düğümlüyor. Aşk, en büyük sığınak olmaktan çıkıp en keskin silaha dönüşürken, sadakatle ihanetin çizgisi siliniyor. Ve onlar, birbirlerine en çok ait oldukları anda, en büyük savaşlarını vermek zorunda kalacaklar. Çünkü bazı hikâyeler yalnızca sevmekle değil… bedel ödemekle tamamlanır. Ve bazen o bedel, bir kalbin parçalanması, bir ömrün sessizce yanması ve her şeye rağmen aynı yola dönüp birbirini yeniden bulmakla ödenir.

Çogu bölüm +1& olucak ona göre okuyun.

Her şey Eylül`ün babasının yıllar önce birini öldürmesi ile başlar. Yıllar yıllar önce babasının adam vurması üzerine bu aileyle düşmanlık başlar. Eylül`ün hiç bir şeyle tam olarak alakası yoktur ama soyadının yalın olması her şey için yeterdir.

Alya Alguvan Arden Korkmazer karanlığına çekilecek mi

Geçmiş bir yük gibi hep omuzlarındaydı insanın. Davranışlarımız amel defterimize yazıldığı gibi ruhumuza da yazılırdı. Lakin ruhumuza sadece davranışlarımız değil; hissedişimiz, bakışımız veya bakışlar... Bunların hepsi yüktü bize. Bazımız ağzında altın kaşıklı doğarken bazımız doğuştan kaybederdi her şeyi. Bazılarının doğuşu lütufken bazılarınınki lanetti. Bu bir aşk hikayesinin başlangıcı değil, bu lütuf ile lanetin savaş hikayesi. Bu dünyaya kendini kanıtlama tanıtma savaşı. Bu savaş asla bitmeyecek bir döngü. Bu hikâye biterken lanet ile lütufun meşalesini kim alır bilemeyeceğiz. Tek bildiğimiz lanetin meşalesinin aslen kime ait olduğu ve onun kime devredileceği.

Ben Havza, ismimi duyan 14 yaşında ki küçük çocukların aklına hemen tarih dersi gelirken Havza dendiğinde benim aklıma sadece ağlayan bir kız çocuğu geliyordu. Yalnız kalan bir Havza geliyordu. Ben Havza, yalnızlıktan gelip yalnızlığa giden Havza...

Aynı şehirde, aynı karanlıkta yaşayan iki insan… Ama birbirlerinden tamamen kopuk. Maria ve Alex, bir zamanlar birbirlerinin en büyük sırrıydı. Paylaştıkları geçmiş, onları hem birbirine bağlayan hem de ayıran en derin yara haline geldi. Bir gece yaşanan ve kimsenin bilmediği o olaydan sonra, ikisi de farklı yönlere savruldu. Yıllar sonra yolları yeniden kesiştiğinde, yüzleşmek zorunda kaldıkları şey sadece geçmiş değil, aynı zamanda kendileridir. Çünkü bazı gerçekler unutulmaz… ve bazı yaralar, ne kadar saklansa da karanlıkta bile iz bırakır. Bu hikâye; suskunlukların, yarım kalmış duyguların ve söylenmemiş gerçeklerin hikâyesi. Ve bazen en büyük savaş, insanın kendi içindedir.

Alya koral:Ailesi orta gelirli olduğundan mezun olduktan sonra işi için Ankaradan İzmir `e taşınır.İzmirde Avukatlık yapan Alya düzenli olarak çalıştığı hukuk bürosuna(Umbra hukuk bürosu) gider akşam geç çıkıp fazla mesai yapmaya başladığında her çıkışta bir gölge görür anlam veremez ancak merak git gide artar korkusu ise cesarete dönüşür.*yaş:22 meslek:yeni atanmış avukat* Alpaslan Kaya:Ailesi milyarder ancak asla bunu kullanmıyor kendi kazanıp harcamayı sever babasıyla görüşmügor annesi ise vefat etmiş olan alpaslan`ın en yakını erkek kardeşi Savaş Kayadır.Bir süredir yeni yapılan hukuk bürosunu incelerken bir avukat fark ediyor ve kadın ilgisi çekiyor gidip konuşmaya cesaret etmiyor çünkü kadının ondan korkacağını düşünüyor ve uzaktan izliyor ancak Alpaslan`ın unuttuğu bu kadının düşündüğünden daha zeki olmasıydı.*yaş:24 meslek:mafya varisi ve kendi örgütünün lideri*

Mutlu sonlara inanır mısın? Bu, aşkın bedelini anlatan bir hikâye. Çünkü bazı gerçekler geç ortaya çıkar… ve ortaya çıktığında geriye sadece kırık kalpler kalır. “Zoraki bir evlilik. Gizli bir nikah. Geçmişten gelen bir adam…” Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

Hassas olan insanlar için uygun değildir.... Onunla oyun oynamak zorundaydım. Çünkü oynamasaydım ölecektim. Ona ne yaptığımı bilmiyordum ama her sabah bir kesikle uyanıyordum.... Fazla açıklamayla spoylr vermek istemiyorum...

"Sadece sevmiştim oysa ki. Hem de bütün iyi niyetimle. Bir dönme dolapta sadece ikimiz vardık ve inişli çıkışlı hayatımız. Bulutlara yukseldim sanarken, en tepeden yere çakıldım. Ve şimdi gökyüzünü bile göremiyorum. Her yer zifiri karanlık. "

Lucía Álvarez’in hayatı bir gecede paramparça olduğunda geriye tek bir şey kalmıştı: intikam.Onu bu karanlık yola sürükleyen adamın adıysa, Madrid’in en tehlikeli fısıltılarında saklıydı:Mateo Delgado. Gücün, korkunun ve kanın içinden yükselen bu adam… kimseye ait olmayan, kimseyi sevmeyen, kimseye güvenmeyen bir mafya lideriydi. Ta ki Lucía, onun dünyasına kendi isteğiyle girene kadar.Lucía’nın planı basitti: Mateo’ya yaklaşmak, güvenini kazanmak… ve onu kendi karanlığıyla yok etmek. Ama hesaplamadığı bir şey vardı. Mateo Delgado, bir düşman gibi yaklaşılmazdı… bir bağımlılık gibi içine işlerdi. Her bakışta biraz daha derine çekildi, her dokunuşta biraz daha yandı, ve fark etmeden… intikam ile arzu arasındaki çizgiyi kaybetti. Mateo ise Lucía’yı ilk gördüğü anda bir tehdit olarak değerlendirdi. Ama zamanla onu uzak tutmak yerine… sahiplenmeye başladı. Çünkü Lucía, onun kontrol edemediği tek şeydi. Ve Mateo Delgado kontrol edemediği şeyleri ya yok ederdi… ya da kendine ait kılardı.İhanetler açığa çıktığında, geçmiş kanla geri döndüğünde ve düşmanlar harekete geçtiğinde; Lucía ve Mateo kendilerini tek bir sorunun ortasında bulacaklar: Aşk… onları kurtaracak mı, yoksa tamamen yok mu edecek? Çünkü bazı aşklar vardır— dokunduğu her şeyi yakar. Ve bazı dudaklar… sadece öpmez. Yakar.

İstanbulun gecesi her zaman karanlıktır...Ama bu gece , karanlık daha derindi. Boğaz`ın suları sayaha çalan bir sessizliğe gömülmüş rüzgar bile adımlarını geri çekmişti. Şehrin kalbinde , tarih kokan Galata Kulesi`nden birkaç sokak ötede eski bir taş malikanenin pencereleri sönüktü. İçeride ise fırtına öncesi sessizlik hakimdi. Burası Deyirmi Masa`nın karargahıydı. Yedi ailenin yedi hanendanın, yedi mafya imperatorluğunun en derin sırların konuşulduğu yer. Her aile gecenin gölgesinde güç ve şeref adına burada birleşirdi. Ve bu gece sıradan bir gece değildi... "Gözlerinin rengi çokk güzelmiş yaa" küçük kız oğlanın sarı-kahverengi bakan gözlerini çok beyenmiş hatta onunla evlenmeli ve böyle güzel bakan gözlerden daha çok yapmalıydı. "Senin gözlerinde güzel bakıyor" oğlan ne diyeceyini bilmemiş ve qaliba biraz saçmalamışdı. "Benimkiler sade kahverengi işte neresi güzel ki" küçük kız dudaklarını büzmüş çoçuka bakıyordu "Gözlerinin rengi güzel ama bana daha güzel bakıyor" Umarım bir yalnışım olmamışdır olsada siz varsınız bana yardımcı olursunuz. Yazdığım bu kitabı ilk kitabım diyil ama yayınladığım ilk kitab İnşAllah beyenirsiniz. İyi okumalar

Onu unutmayı diledi Ve gerçekten unuttu Ama kalbi her şeye rağmen onu hatırlamaya devam etti. Şimdi kader onları tekrar bir araya getirdi. Bu kez ayrılmak için mi yoksa, tekrar sevmek için mi?

Her şey Tango dance zamanında başlar Nevha Lâl Yazıcı ve Hakan Luca Çağ"ın aşkı intikama dönüşmesi lazımdır ama onlar birbirine kıyamazlar.Taki Lal"in mafya babası olaya müdahale edene dek.

Bazı hikayeler bir korkuyla başlar. Tarçın kokusu gibi sıcak, ama aynı zamanda yakıcı. Sahil kasabasının dar sokaklarında, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte küçük bir pastanenin kapısı açılır. İçeride vanilya, kahve ve taze çöreklerin kokusu birbirine karışır. O pastanenin sahibi ise hayata ilk kez sıfırdan başlamış genç bir kadındır: YAZ. Yaz henüz 25 yaşında. Ama kalbi, çoğu insanın bir ömürde taşıdığı kadar hatıra, kırgınlık ve yarım kalmış hikayeyle dolu bir valize sığdırdığı hayatıyla bu kasabaya geldiğinde tek amacı vardı: Kendi ayakları üzerinde durmak. Kimseye bağlı olmadan yaşamak. Ve önemlisi...kalbini bir daha kimseye teslim etmemek. Ama hayatın bazen kendi planları vardır. Her sabah pastanenin kapısını ilk açan müşteri aynı kişidir. Uzun boyu, sert ama güven veren duruşu ve insanın içini delen yeşil gözleriyle Demir. Demir, kasabanın en başarılı mimarlarından biri. Soğukkanlı,güçlü ve herkesin saygı duydyğu biri. Ama Yaz`ın yanında durduğunda o güçlü adamın bakışlarında saklayamadığı tek bir şey vardır: onu yıllardır seviyor olması. sorun şu ki. Demir ve yaz`ın arasında sadece mesafe yoktur. aile vardır. geçmiş vardır. ve herkesin diline dolanabilecek bir gerçek vardır: onlar,herkesin gözünde kuzen sayılmaktadır. demir`in bakışları her gün biraz daha açık bir itirafa dönüşürken, yaz kalbinin attığını inkar etmeye çalışır. Çünkü o yangına bir kez dokunursa geri dönüşü olmayacağını bilir. fakat bu hikaye sadece yasal bir aşktan ibaret değildir. kasabanın sessiz görünen sokaklarının altında saklanan sırlar... yaz`ın geçmişinde hala kapanmamış yaralar.. ve demir`in ailesinin hiç konuşulmayan gerçekleri... Bir gün ortaya çıktığında her şeyi değiştirecektir. yaz kendine yeni bir hayat kurmaya çalışırken şu sorunun cevabını bulmak zorunda kalacaktır. kader insanı kaçtığı yere mi götürür, yoksa tam kalbinin ortasına mı bırakır? Tarçın kokusunun yayıldığı o küçük pastanede başlayan bu hikaye; aşkın, aile bağlarının, geçmişle yüzleşmenin ve insanın kendi kaderini yazma cesaretinin hikayesi. Çünkü bazı aşklar saklanarak yaşanamaz. ve bazı kalpler... Ne kadar kaçarsa kaçsın, sonunda birbirini bulur.

"Zaaf insanın zayıf noktasıdır. Ve tam o noktaya basarsan, insandan geriye sadece küller kalır." 𓎤 Kana kan, dişe diş bir savaş. Ya öl. Ya da mağlup ol. Ecele son bir adım kala, bir hayatın başlayıp bittiği yer burasıydı. Hayatın, nefesinizi kesene kadar en derine sapladığı pençeleriyle durduğu o an... O tek adımın sonunda ya ölür, ya da arafta asılı kalırdınız. Gecelerin uzun, gündüzlerin kısa olduğu bir zamandı. Geceler uzundu; çünkü kabuslar o vakit çökerdi insanın üzerine. Gündüzler kısaydı; çünkü bu mahallede iyi anılara yer yoktu. Yalaz; sessizliğin içinde cayır cayır yanan, karanlığın kendisiyle yüzleştiği bir yerdi. Mehru Maral ve Korkut Mazhar. İki farklı beden... Tek bir kalp.

Talia ve Hakan… Başta birbirlerinden nefret ediyor gibi görünseler de, keskin bakışlar ve sert sözler arasında istemedikleri bir çekim filizlenir. Şehirdeki gölgeler, küçük sırlar ve ansızın ortaya çıkan tehlikeler onların etrafında dönmeye başladığında, nefretin yerini yavaş yavaş tutku alır. Her adımda hem kalpleri hem de hayatları sınanırken, Talia ve Hakan istemedikleri bir duygunun ve tehlikenin esiri olur. “Gölgelerin Varisi”, nefretle başlayan, gerilimle gerilen ve romantizmin yavaşça yükseldiği bir yolculuğa davet ediyor sizi.

Yeni telefon alınan Gözde yanlış yazdığı rakamla bir başkasına mesaj atar attığı mesajla hayatı tamamen değişirken öğrendiği gerçekler ve sırlar onu hüsrana uğratır.

♟️Her çıkmazın sonunda, her zaman bir ihtimal vardır♟️

AŞK HİKAYESİ OLAN DOLANAN-AY HİKAYESİ DERİNLERDE GEÇEN BİR HİKAYEDİR

Babasından kurtulmak isteyen Eylül, yeni bir okula gelir, yurtta kalır babasıyla kalmamak için. başına neler geleceğinden habersiz. Asla ama asla birine aşık olmayacağını söylerdi her zaman acaba öyle mi olacak. Kaldığı yurt şehirden uzak ve bir o kadar da ürkütücü acaba bu Eylülü babasının evinde kalmaya ikna edebilecek mi Kaldığı yurttaki gizemleri çözebilecek miydi Eylül.

🔞 "Hani adını bilmiyorum ya ne dememi beklerdin canım, aşkım falan mı?" Ben öyle deyince dudağının kenarı yukarı doğru kıvrıldı. "Beklerdim..." Diye soluyunca donup kaldım. O sırada nefes almayı bile unutmuştum. Önümdeki adam ellerinin birini belimden alıp yanağıma koyduğunda nefes almayı unutmayı bırak burnum ve ağzım bile bu işlevi yerine getiremiyordu. Biri o nefesin benim kursağımda takılı kaldığından bir haber bir şekilde bana nefes almamı haykırıyordu. Sonra dudaklarıma bir çift dudak kapandı benim dudaklarımı kendi o yumuşacık dudakları sarıyor, o sıcacık kursakta kalmayan nefesini boğazımdan aşağıya üflüyordu... 🔪