Bir mafya PUSAT DEMİR KIRAHANLI and Bir mafya karısı ajan KUMSAL DERİN Kumsal annesi hakkında ölmeden önce gerçekleri öğrenmek ister fakat annesi hakkında hiç bir ipucu dahi yoktur. Babası ise bile bile düşmanı olan mafya pusata karısı hakkındaki bilgileri verir ve tüm düşmanlarına eğer ki kumsal derin kızım olduğu fark etmez annesinin bilgilerine ulaşmazsa onu öldürün. Diye bir emir verir kumsal aslında pusatta olduğunu biliyor ve pusatın yanına gider pusatta ona eğer gerçekten almak istiyorsan bu saatten sonra karım olacaksın der ve kumsal buna boyun eğer fakat kumsal,pusatla evlenmemek için türlü türlü oyunlar çevirir. Bir ikili hem birbirlerini seviyorlar hemde nefret ediyorlar... Bir ikili hem vahşeti sever hemde oyunları... Bir ikili dünyayı zorla kendi etrafında döndürürler...

Onun krallığında her şey yasaktı. Aşk yasaktı. Bağlanmak yasaktı. Güvenmek yasaktı. Çizginin dışına çıkmak ise affedilmeyecek tek suçtu. Ama en büyük yasağı yani Aşksa bu kaderi çoktan bozmuştu.

Zorla evlilik babalarınızın ortak şirketleri var ve bu Babalarınızın şirketi var ve işleri büyütmek iÇin sizi evlendirirler

Herkesin bir ortak yönü vardı; ailesiz olmalarıydı. Her şey sadece bir takıntıyla başladı ama kimse bunun ölüme kadar gideceğini tahmin edemezdi.

Bir kurşun, iki hayatı sonsuza dek değiştirdi. Yıllar önce Kaan`ın babası, Duru`nun babasını gözlerinin önünde vurdu. O geceden sonra Kaan, Duru`ya bir daha yaklaşmaya cesaret edemedi. Vicdanı ve ailesine olan bağlılığı arasında sıkışıp kaldı. Yıllar geçti. Duru, geçmişi geride bıraktığını sanıyordu. Ta ki kader onu tekrar Kaan`la karşılaştırana kadar... Kaan`ın sakladığı gerçekler, Duru`nun yıllardır aradığı cevaplar ve mafya dünyasının acımasız kuralları, ikisini de geri dönüşü olmayan bir yolun içine sürükleyecekti. Bazı yaralar zamanla kapanmaz. Bazı aşklar ise en büyük düşmanın gözlerinde başlar.🖤

Babasının Mafya ile olan husumeti nedeni ile Mafya ile evlenmek zorunda kalan aşkın... Düşmanının kızına ilk görüşte aşık olup onunla evlenmek isteyen demir...

Fransada iki mafyatik yeraltı liderinin kan davaları durmak bilmiyordu fakat bu iç sorunlara ve diğer ülkelerin kolaylıkla üstünlük kurabilmesine sebep oluyordu sonunda aralarındaki kan davasını durdurmak için bir anlaşmaya vardılar. Bu anlaşma Alex Volkov ve Mia Moreno`nun kaderini belirledi...

Kitabı okuyunuz çok beğeneceksiniz

2. Kitap geldiiiiii💛🧡

"Adalet, üzerine yemin ettiğin yasalarda değil; belki de hiç tanımadığın birinin yaralı gözlerinde saklıdır." ​Dilruba, bir yalanın üzerine inşa edilmiş kusursuz bir kalkan cesur bir Avukat. Yaman, kendi karanlığında boğulan dahi bir Doktor. yıllar önce işlenmiş bir suçun kaçınılmaz yüzleşmesi. ​Gerçekler, bir insanın dünyasını aydınlatmak için değil; yakıp kül etmek için vardır.

Bu eser tamamen hayal ürünüdür. Karakterler ve olaylar gerçek kişi ya da kurumlarla bağlantılı değildir. Hikâye; gizem, gerilim, aksiyon ve duygusal olay örgüsü içermektedir. Keyifli okumalar.

İki düşman ailenin ortasında kalan iki aşık genç....

İki düşman aşiret.Bir zorunlu kader.Bir imkansız aşk... Miran ve Baran nefretle başlayan hikayelerinde kendilerini aşk ve intikamın tam ortasında bulurlar. Peki kalp hangi tarafı seçecek?

Hakime olan Eflin`in, trajedik bir kazadan sonra tüm kemikleri parçalanır. Uzun süren tedavilerin ardından iyileşir. Kazadan yıllar sonra Ankara`ya sonunda taşınabilmiştir. Orda hakimliğini yaparken avukat Erdem ile tanışır. İlk başta birbirlerinden ne kadar haz etmeselerde yavaşça bu duygular hoşlantıya dönüşür. Eflin tam duygularını kabullenmişken bir anda Erdem uzaklaşmaya başlar. Eflin ilk başta anlamdıramaz. Fakat Erdem`in bildiği o büyük sırrı öğrenince hayatı mahvolacaktır. Gerçek aşkı bulduğunu sanarken gerçekleri öğrenecektir. NOT: Her gün bir bölüm gelectik. Keyifli okumalar. Takip edip oy verirseniz çok mutlu olurum. <3

Herkes onun adını korkuyla anıyordu. O ise kimsenin yaklaşmaya cesaret edemediği adamdı. Ama bir gün, onun karanlık dünyasına hiç beklemediği biri girdi. Bir sır, bir düşman ve imkânsız görünen bir aşk… Peki mafyanın kalbi gerçekten hâlâ atıyor muydu?

İlk defa yazdığım bir kitap değil ama ilk defa bu denli yazdığım bir kitap umarım herkese hitap eder sevgilerle.

2 kitap olacak (Dostluk, spor, turnuva, maçlar,lise, arkadaş grubu, ihanet, kaçırılma, gerilim, veda...)

Lunabella... Ay gibi güzel... Ama onun için daha çok `ulaşılmaz` demek. Kendine bu ismi verdiğinde doğduğu dünyanın karanlığını düşünmüştü. Kendi yolunu kendi aydınlatmalıydı. Yanmayı bile göze alırdı. Kendi için gerçekten bir şey istemişti ve yanmayı dahi göze aldı. Her aydınlığa sebep olan bir karanlık vardı. İşte başta, en çok da bu yüzden Lunabella`ydı. Lunabella daha güçlüydü, daha soğuk görünürdü ve ulaşılmayacak kadar uzaktaydı. Tüm bakışlar onun üzerindeydi. Sahne ışıklarının altında kusursuz bir soprano, ulaşılmaz bir ses, dokunulmaz bir hayaldi. O bir ay gibi parlarken sahnede herkes ne kadar büyüleyici olduğunu konuşurdu. Kimse daha ilerisine gidemezdi. İşte en sonunda da bu yüzden Lunabella`ydı. Çünkü o ulaşılamazdı. Ancak o ışıkların ardında gölgelerin arasına saklanan gerçekler, karanlık bir dünyanın ve silinmeyen bir geçmişin emarelerini taşıyordu. Tüm bunlara sebep olan o karanlık, bir başkasının doldurduğu varlığıyla artık daha az yalnız hissettiriyordu. Daha az korkunç, daha katlanılabilir. Daha cesur, daha özgür. Gerçek sen, sen olduğunda bir insanın yanında; kim bu güveni hissetmezdi ki? Kim buna tutunmazdı? Bir ilk yaşanıyordu. Valerio ona yaklaşırken, Isabella ilk kez kendini güvende hissetti. Isabella ona güvenirken, Valerio ilk kez tereddüt etti. Ne var ki bazı ilkler, sonu getirir; Sonuçta... ay bile ışığını ödünç alırdı, değil mi? -

❝Sanrılardan ibaretti sanki bütün yaşananlar... Boğazıma oturan o koca yumru, elimden kayıp giden, bir daha da sahip olamayacağım hayallerim, hayatımdı sanki... Ağlayamadım. Bağıramadım. Durduramadım. 26 yıllık yaşamımın, 7 yılında adım atmadığım şehirde, onun tarafından bir başıma bırakılmıştım. Son umudumda da dalından acımasızca koparılıp alınmış gibi hissediyordum... Varlığımdan nefret eden insanlarla doluydu etrafım. Kaçmak isteyip, kaçamadığım bir labirentin içimdeydim sadece. Karanlık yolumu aydınlatan tek bir mumum vardı. Cılız ateşi bir sağa, bir sola savrulurken, koşmam için umut olmuştu bana... Yoktu. Artık o da yoktu. Karanlığın ortasında bir başımaydım. "Sözler hiçbir zaman tutulmaz anne... tutulmaz. Dedim sana. Ben ne sevmeyi hak ediyorum, ne de sevilmeyi. O gün... o gün ölmesi gereken bendim. Bendim." Ucunda oturduğum kayalara içindeki nefreti döküyormuş gibi çarpan o hırçın dalgalar, sanki sesim olmaya çalışıyordu. Gök gürledi. Bulutlar ağladı... Göğsüme ince bir sızı yayıldı. "Beni sevdiğine inanmamıştım zaten..." Titreyen dudaklarımı zapt etmeye çalışırken, gözlerimi karşımdaki hırçın denize çevirdim. "...şayet sen bile sevmekten vazgeçtin." Karadeniz acımasızdı. Aldığını vermez, verdiğini de acımadan ellerinin arasından alırdı... sonra elinde avucunda bir şey kalmazdı. Almıştı. Hepsini ellerimin arasından çekip almıştı. Ben Güneş. Kolu kanadı acımadan koparılan, omuzlarına tonlarca yük konulan kadın.❞ 🌑 0 4 /0 3 /2 0 2 4 ALINMASI, KOPYALANMASI VE ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR 🖇 Written by: simaara 🪶

O... o katilin ta kendisi

Kitabın özü bir kız ve bir erkek kızın ailesi küçükken ölmüş nefretten doğan aşk

Zifir’in dünyasında kurallar basitti: Ya vururdun ya da yıkılırdın. O geceye kadar, bu kuralı bozacak hiçbir şifa henüz o karanlık kafese sızmamıştı. Demir Arca; yeraltının illegal dövüş ringlerinde "Zifir" lakabıyla nam salmış, acıyı ruhunun en ücra köşesine kilitlemiş acımasız bir savaşçı. Onun hayatı, parmaklıklar ardındaki o vahşi kafes hücresinden ibaretti. Aden Soykan; babasının gölgesinden kaçıp sığındığı küçük veteriner kliniğinde, sessiz canların acısını dindiren bir veteriner. Sağanak bir gece yarısı, illegal bir dövüşten ağır yaralı çıkan Demir, kollarında can çekişen köpeği Rex ile o kliniğin kapısını yumruklarıyla devirdiğinde sadece bir veterinerin kapısını açmadı; kendi kaderinin de kilidini kırdı. Biri yıkmak için büyütülmüştü, diğeri ise yaşatmak için... Zifir, kendi hücresinden çıkıp hiç bilmediği bir şifanın tam ortasına düştüğünde, karanlık ve aydınlık ilk kez bu kadar tehlikeli çarpışacaktı. Çünkü bazı yaralar sarılmak için değil, kanatmak için açılırdı; ve o gece zifiri karanlık, şifaya diz çöktü.

Kelebek Serisi`nin ikinci kitabı olan Meleğin Külleri`nde, aradan geçen bir yılın ardından Mine artık eski Mine değildir. Özkurtlar`ın yeraltı dünyasında hayatta kalmaya çalışırken, geçmişiyle ve kendi içinde değişen tarafıyla yüzleşmek zorunda kalır. Karanlığın içinde kendini tamamen kaybedecek mi, yoksa hâlâ içinde yaşayan eski Mine`yi korumayı başarabilecek mi?

Geçmişe kanla yazılmış iki isim.. Biri gerçeğin ortasında.diğeri gerçeğin peşinde. Yaklaştıkça her şey daha tehlikeli hâle gelir Çünkü bazı şeyler kurtuluş değil tuzaktır. .... "Beni neden bu kadar koruyorsun?" "Çünkü sana zarar gelmesine dayanamam" "Ya en büyük zararı sen verirsen?" Kitabımdaki olumsuz içerikler kesinlikle özendirme amaçlı değildir.

​Kaybolmuş bir ruh, ipi kopup gitmiş havada öylece sallanan bir kukla… Hangisi yalan, hangisi gerçek şimdi? Gördüğüm yersiz sanrıların kaçı o mavi geceye aitken, kaçı zihnimin karanlığına ait mesela? Kimin peşindeyim ben ya da artık o mu benim peşimde? Sanki rollerin çoktan dağıtıldığı bir film senaryosuydu hayatım ve ben rolüm yokken öylece dalmıştım. Ne arkamda birisi var ne yanımda ama ben ne zaman baksam ardıma aynı maviler, aynı karanlık ve aynı nefes nefese kalmışlık… Her gözümü kapattığımda aynı orman, aynı gece. ​"Uyumuyorsan bile kapat gözlerini Lamia, çünkü her göz kırpışında ona daha çok yaklaşıyorsun." ​Zihnimin bana oynadığı oyunların kaçıncı perdesindeydim ben şimdi. Kaç perde kaldı finale ve kaç kişinin kanı var ellerimde? Daha vermem gereken kaç savaş var hakikat için ve ben yine niye başroldeyim. Korkusuzluğum, korkularıma dair tek kâbusum şimdi. Zihnim ve o gece tek zindanım.