Şehir uyanırken bir düzen sessizce sarsıldı. Yekta Kara artık yok. Ne bir çığlık duyuldu, ne de bir çatışma yaşandı. Her şey bir an kadar hızlı, bir gölge kadar sessizdi. Arkasından gelinen tek bir hamle ve yarım kalan bir hayat... Şimdi geriye sadece boş bir koltuk kaldı. Soğuk. Sessiz. Bekleyen. O koltuk artık sadece bir makam değil, gücün ve ihanetin merkezinde duran bir sınav. Kan bağı mı kazanacak, yoksa daha güçlü olan mı öne çıkacak? Çünkü bu masada soyadı yetmez. Zayıf olan tutunamaz.Hata yapan ayakta kalamaz. Taht bir varis bekliyor. Ama o koltuğa oturan kişi yalnızca lider olmayacak, dengeleri değiştirecek. Ve herkes biliyor... Hiçbir şey eskisi gibi kalmayacak.

Lavin Ak, çocukluğundan beri aydınlık bir hayat sürmüştür. Arel Kara için ise durum tam tersi. Hayatının belli bir döneminden sonra hep karanlıktı ve buna sebep olan yegane kişi Lavin`in babasıydı. Arel`in bunu bilmeden Lavin ile tanışmak istemesi ile olaylar başlar...

Buzun üzerinde güçlü görünmek kolaydır. Zor olan, kalbin kırıldığında ayakta kalmaktır. Asher için paten sadece bir spor değil, hayattaki tek dengedir. Asher artık sadece pistte değil, kendi içindeki sessiz fırtınada da ayakta kalmak zorundadır. Her dönüşte biraz daha ağırlaşan bir yük, her adımda çatlayan bir denge vardır. Çünkü bazen insanı düşüren buz değildir; içten içe büyüyen o görünmez boşluktur.

Baktıkça kıyamamak mı? Yoksa baktıkça doyamamak mıdır aşk?

Birinin hayalini gerçekleştirmek için yazılmıştır.

Bazen en sevdiğin kişi seni en çok yaralayandır

❛İki aslan karşı karşıya gelir, biri kral seçilemez yoksa kraliçe ölür.❜ 🕸 ❝Seni kurtların önüne attığım için benden nefret ediyor olmalısın.❞ Gözleri birkaç saniye daha bedenimde dolaştığında bunu öyle rahatça yapıyordu ki buna hakkı olmadığını düşünmek için o merceğin altında olmaktan daha güçlü bir şeye ihtiyaç vardı. ❝Sesin İpek,❞ dediğinde ismim onun asla bilmemesi ama onun ustaca eriştiği bir sır gibi, bir günah gibi tınladı bir kişinin huzursuzluğuyla üç senedir ezilen evimin salonunda. ❝Sesini duymama izin ver.❞ ❝Senden nefret etmiyorum.❞

"Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun, küçük köstebek." Yutkundum. O, Eymir Valen`di. Aynı otelde, yan yana odalarda kalmıştık ve ben ona yakalanmıştım. Beni bir köstebek olarak görmesinin sebebi buydu çünkü hakkında bilgi toplamaya çalıştığımı sanıyordu. Oysa benim amacımın Eymir`le hiçbir ilgisi yoktu. "Peki ya sen, benim hakkımda ne biliyorsun?" "Bir köstebek olduğunu." Kendi söylediği cümleyi düzeltti. "Güzel bir köstebek." Dudaklarım iki yana kıvrıldı. Belki harekete geçip varlığını ifşa etmem gerekirdi ama ben genelde kuralları çiğnerdim. "Burada olmamalıydın." Dedim, net bir şekilde. Abimler onu fark ederse cesedini çıkartırlardı. "Burada olmasaydım yarattığım şaheseri görme imkanını nasıl bulacaktım?" Bence benden bahsetmiyordu, elbiseden bahsediyordu. "Şaheserini bana göndermek yerine evinde muhafaza da edebilirdin." "Seni evimde muhafaza etme fikrini sevdim." 🕸 Mafya▪︎Düşman Aileler▪︎Anlaşmalı Evlilik Yayım tarihi: 22.08.2025

Aşk bazen iyileştirmez. Bazen iz bırakır. Bazen yakar. Su, karanlıktan kaçtığını sanırken kendini daha derin bir gölgenin içinde buldu. Kilitli kapılar, izlenen adımlar ve cevapsız sorular... Her şey, geçmişin hâlâ nefes aldığını fısıldıyordu. Birinin gözleri hep üzerindeydi; ama bunun bir koruma mı yoksa bir av mı olduğunu ayırt etmek imkânsızdı. Noyan ise ateşten geriye kalan bir adamdı. Kaybettiklerinin küllerini sırtında taşıyor, dokunduğu her şeyi yanmaya mahkûm ediyordu. Su`ya yaklaştıkça, sınırlar siliniyor; tehlike ile arzu aynı çizgide buluşuyordu. Bazı insanlar yangından kurtulmaz. Bazılarıysa yangının ta kendisi olur. Ve bazı aşklar Sadece acıtır gibi sever..

Yeni telefon alınan Gözde yanlış yazdığı rakamla bir başkasına mesaj atar attığı mesajla hayatı tamamen değişirken öğrendiği gerçekler ve sırlar onu hüsrana uğratır.

Sessiz bir tehdit her köşede pusuda beklerken, geçmişin acısı geleceğe sızıyor. Kardeşlerini korumak için verdiğin mücadele, seni hem tehlikenin hem de aşkın içine sürüklüyor. Vera’nın gölgesi her zaman üzerinizde.

Ailesi bildiği insanların gerçek ailesi olmadığını öğrenen nazlının hayatı bir anda alt üst olur. Ancak herşey bitti derken asıl herşey yeni başlar zaten babası bildiği adam babası olmadığı ortaya çıktığına göre gerçek babası kimdir? Acı insanı kaç kere yıkar kaç kere öldürür, sevdiğin insanlardan mı yoksa sevmeye mecbur bırakıldığın insanlarla mı yıkar hayat insanı? Nazlı artık bir kararın eşiğindedir. Nazlı ruhunun infazına mı karar verecek yoksa ruhunu serbest mi bırakacak?

~kaçmıştım sonunda beni tutsak eden o evden de ailemden de kaçmıştım ama gidecek yerim yoktu~

Otel Odası 303, geçici insanların, yarım kalmış cümlelerin ve kapısı her kapandığında başka bir hikâyeyi geride bırakan bir odanın romanı. Aynı numara, farklı hayatlar… Kimi bu odaya kaçmak için gelir, kimi unutmak için, kimi de hiç bilmediği bir gerçeği bulmak için. 303 numaralı odada zaman düz bir çizgide akmaz; geçmiş, şimdi ve “keşke”ler aynı yatakta yan yana uzanır. Bu odanın duvarları, söylenememiş sözleri dinlemiştir. Aynası, kendine bile itiraf edemeyen yüzleri görmüştür. Perdeler, sabaha karşı ağlayanları da bilir, gün doğarken gidenleri de. Ve her gelen, aslında biraz kendinden kaçarak bu kapıyı açar. Ama 303’ten çıkan kimse, geldiği kişi olarak ayrılamaz. Roman; kayıp, tutku, pişmanlık ve suskunluğun ağırlığını taşırken, insanın en savunmasız hâlinin yalnız kaldığında ortaya çıktığını fısıldar. Bir otel odasının içinde geçen bu hikâye, aslında herkesin içinde sakladığı bir odaya açılır. Bazı kapılar kilitli değildir; sadece açmaya cesaret edemeyiz.

“İlacı zehir yapan dozu mudur, yoksa onu kullananın amacı mı?” Ben Derin Karaca. Hayatımı anlatırken genelde doğru kelimeleri seçerim; yanlış anlaşılmak istemem. Zaten insan, niyetini düzgün cümlelerle anlattığında daha inandırıcı olur. Bunu zamanla öğrendim. Kimseye zarar vermek gibi bir planım hiç olmadı. En azından başlangıçta. Sonrası mı? Sonrası, şartların beni nereye götürdüğüyle ilgiliydi—ya da öyle söylemek daha kolaydı. İnsan bazen başına gelenleri kader diye adlandırır, sorumluluğu hafifler. Geçmişimi detaylandırmayacağım. Çünkü detaylar, gerçeği sabitleme gibi kötü bir huy taşır. Ben hareketi severim; sabitlenmeyi değil. Amacım olduğunu düşünüyorsanız, yanılıyorsunuz. Ya da haklısınız. İkisi arasındaki fark, şimdilik önemsiz. Bu hikâyede her şey anlatıldığı kadar basit. Ve hiçbir şey anlatıldığı kadar masum değil.

Yağmur damlaları altında başlayan sıradan bir gün… Ama Ayzer’in hayatı artık asla eskisi gibi olmayacak! Siyah şemsiyesiyle gizemli Arven , gölgeler arasında belirdiğinde, kalpler sessizce çarpıyor ve sırlar yavaş yavaş ortaya çıkıyor! Bu hikaye, yalnızlığın rengini , kar taneleri gibi benzersiz ve kırılgan duyguları anlatıyor. Romantizm, gizem ve hafif hüzün dolu anlar seni bekliyor! Cesaretin varsa, kalbini aç ve bu büyülü yolculuğa katıl! 🌟💫

Her şey Eylül`ün babasının yıllar önce birini öldürmesi ile başlar. Yıllar yıllar önce babasının adam vurması üzerine bu aileyle düşmanlık başlar. Eylül`ün hiç bir şeyle tam olarak alakası yoktur ama soyadının yalın olması her şey için yeterdir.

Gençliklerinin ritmiyle dans eden bir grup arkadaş: Fayaz, Hazar, Heva, Emre ve Ecrin. Lunapark geceleri, kahkahalar, ilk aşkların heyecanı ve dostluğun sıcaklığı... Ta ki geçmişin gölgeleri kapıyı çalana kadar. Fayaz’ın kalbi kırılır, ama ritim durmaz. Öfke doğar, intikam büyür. Çünkü bazı aşklar, bazı dostluklar, ateşte bile yanmaz. Kırık Ritimler… aşkın, kaybın ve intikamın ritmi. Ve o ritim, sonsuza dek çalmaya devam eder.

" Ya battığı bataklığa aşıksa... Zarar verse de sevmeye devam etmez mi insan?" Bazen insan, dizlerini kanatan yüklerden kurtulmak istiyordu. Geçmiş varsa bu mümkün müydü?

"Bir doğum, bir ölüm, ve fısıltılarla yazılan bir kader... Bazı borçlar kanla, bazıları ise sessizlikle ödenirmiş..."

"Hayatım eskiden simsiyahtı, o ise bu siyahlıklara karışan mor menekşeler oldu..."

🔥❤️🌊 AteşveSu Göz atın

Ben aslında babamın değil kendimin katiliyim de kimse görmüyor... Annesini öldüren bir baba sonra babasını öldüren bir kız çocuğu.

Lalin Aydemir kaçırıldığında, bunun bir son değil geçici bir kâbus olduğunu sanmıştı. Yanıldığını, Levent Kuzgun’un sessiz bakışlarında anladı. Bu adam bağırmıyordu, tehdit etmiyordu. Sahipleniyordu. Dudakları suskun, dokunuşları mühür gibiydi. Kaçmak istedi, nefret etti, direndi… ama zamanla korkunun yerini tanımadığı bir çekim aldı.Levent için Lalin, bir zaaf değil; bir kaderdi. Ona yaklaşan herkesi ezip geçerken, Lalin’in bakışlarının değiştiğini fark etti. Naz, yerini kıskançlığa bıraktı. Lalin artık sadece kaçırılan bir kadın değildi; Levent’e yaklaşan kadınlara karşı gözünü kırpmadan saldıran, karanlığı paylaşan bir kraliçeydi. İkisi de biliyordu: Bu aşk masum değildi, ama vazgeçilebilir hiç değildi.Tenimde Susan Dudaklar, sahiplenmenin aşka, kıskançlığın tutkuya, suskunluğun bir yemin gibi bedene kazındığı bir hikâye.Bu bir kaçırılma öyküsü değil.Bu, iki yıkımın birbirini seçmesi.

Geçmiş bir yük gibi hep omuzlarındaydı insanın. Davranışlarımız amel defterimize yazıldığı gibi ruhumuza da yazılırdı. Lakin ruhumuza sadece davranışlarımız değil; hissedişimiz, bakışımız veya bakışlar... Bunların hepsi yüktü bize. Bazımız ağzında altın kaşıklı doğarken bazımız doğuştan kaybederdi her şeyi. Bazılarının doğuşu lütufken bazılarınınki lanetti. Bu bir aşk hikayesinin başlangıcı değil, bu lütuf ile lanetin savaş hikayesi. Bu dünyaya kendini kanıtlama tanıtma savaşı. Bu savaş asla bitmeyecek bir döngü. Bu hikâye biterken lanet ile lütufun meşalesini kim alır bilemeyeceğiz. Tek bildiğimiz lanetin meşalesinin aslen kime ait olduğu ve onun kime devredileceği.