"Kebapçıyım ben." "Eee kebapçılar sevilemez diye bir kural mı var?"

Hayatta bazı zamanlarda hiç duygularınızı hissetmediğiniz oldumu? Benim oldu demek çok klasik ama ismini adlandıramadığım herkesin his dediği duyguları yaşamamamın hikayesi yada hep öyle olacağını düşünürdüm taki yönsüz olan duygularım yayına girene kadar

-Nasıl yani şimdi biz evlenince çocuk da mı gelecek? "... Doğa" diye kızarıp bozardı Emre masanın ortasında.Sultan annemler delicesine gülüşüyorlardı. Hayır bir acayiplik mı vardı da ben mı göremiyorum? 🤍🤍🤍 Bu küçük yaşımla "evlen "dediler bana. Ne sanıyolardı ki? Yalnız büyüyen birinden ne bekliyorlardı ki?Bununla mı çözülecekti her şey? Alışırmışım, öğrenirmişim... Öyle dediler acımadan.

Aşk neydi? Yaz ateşi mi? Bir anlık heves mi? Aşk ömürlük verilecek bir sözdü. Bu söze yüreğini adamaktır. Yüreğini ömürlük sözlere adayan aşkların hikayesine hoşgeldiniz...

Egemen ile Eslem Novera Akademi Kolejinde lise öğrencileridir.Eslem içe kapanık bir kiz iken Egemen onun tam tersidir.İste hikayelerinin de en heyecan verici bölümlerini sizlerle buluşturmaya geldim.İyi okumalar dilerim!(sizi bunaltmamak adına açıklamayı kısa tuttum.)

“Benden kaçabilirsin sanıyorsun, ama adımların nereye giderse gitsin, gölgen yine bana ait. Adını bile fısıldamadan yaşayamam; sen, kendini unutsan bile bende kalacaksın.” Alpay Aras Demirkıran “Onun karanlığında boğulmakla, onsuz yaşayamamak arasında kaldım… ve galiba ikincisi daha korkutucu.” Simay Altan Gazeteci olan Simay, kimsenin cesaret edip eline alamadığı dosya üzerinde çalışmaya başlar. Bu dosya, kimsenin dokunmaya cesaret edemediği mafya patronu Alpay Aras Demirkıran’ın dosyasıdır. Bunun hayatındaki en büyük haber olacağını sanıyordu. Oysa bu, hayatını geri dönüşsüz bir şekilde çalacak adamla tanışmasının başlangıcıydı. Sigara dumanı, yağmur kokusu ve tehlikenin çekici yüzü… Simay, her adımda daha çok karanlığa çekiliyordu. Ve bazen, en büyük hata; gerçeği ararken, onu koruyacak olanın aynı zamanda seni mahvedecek kişi olmasıydı. ~Kesit~ "Sana olan bu his," diye başladı, parmakları kucağındaki tenimi okşarken. "Bu, sadece bir aşk değil. Bu, benim varoluşumun tek nedeni. Sen, benim son sığınağım, ilk ve tek zaafımsın." Aras... Bu adam... O, bir mafyaydı. Kanlı elleri, karanlık sırları ve tüm dünyayı yönetme gücü vardı. Ama bana baktığında, o kehribar gözlerde gördüğüm şey... o, dünyanın en büyük zayıflığıydı. Ve o zayıflık, bendim. ​Bana "zaafım" demesi... Bu, bir milyon dolarlık mücevherden daha değerliydi. Onun için zaaf olmak, tüm o zırhının, tüm o kontrolünün tek çatlağı olmak demekti. O, hayatı boyunca düşmanlarının en ufak bir zayıflığını bile acımasızca kullanırdı. Ama şimdi, en büyük zaafını, tüm bu gücün merkezinde, bir kontrol odasında kucağına almıştı. ​Bu bir aşk değil, bu bir bağlılık yeminiydi. Beni, varoluşunun tek nedeni olarak görüyordu. O kadar saf, o kadar karanlık ve o kadar delice bir sevgi ki, beni boğuyordu. Nefesim daralıyordu ama bu boğulma, bana hayat veriyordu. ​Kendimi bildim bileli güven arıyordum. Ama Aras`ın sunduğu bu güven, normal bir liman değildi; bu, tüm dünyadan koparılmış, sensörlerle ve bir erkeğin yıkıcı aşkıyla korunmuş, yalıtılmış bir kaleydi. ​Onun laneti bendim... ​Eğer ben onun ilk ve tek zaafıysam, o da benim son ve tek sığınağımdı. Ve biliyordum ki, bir gün o zaafı için dünyayı yakarsa, ben o alevlerin içinde gülümseyerek yanacaktım.

SON VASİYET Bazı kararlar hayatı değiştirir, bazıları ise kaderi... Bu mu kader ha! Bu mu; diye bağıran kızın sesleri beyninin içinde dönüp duruyordu tam o anda bişey onu o karanlıktan çekip aldı...

Ve ben o anda hissettim bizim hiç bir zaman ayrılamayacağımızı. O Ateş`ti ben ise Deniz o yanarken ben onu söndürürüm.

"Birinin gölgesine aşık olur mu insan gerçekte o olmadığını bile bile sever mi" uzun bir sessizlik oldu " ben sevdim işte..." KİŞİLER; Derin Aksoy (Jang WONGYOUNG) Mert Keskin (Kaden hammond) Ali Sancak Doğa Karan

Aşk ,imkansızlıklar,küçük bir mahalle bir veteriner bir pilot ve onların karşı koyulamaz aşkı…

"Dikkat et Tanem, kaptırma bana kendini" "Şeytan görsün yüzünü Sarp." Emir takıntılı bir platoniktir. Tanem`i belli etmeden takip ediyor, hakkında her şeyi öğrenmeye çalışıyordur. Tanem Emir`in kendine takıntılı olduğunu kulağına gelenlerden yavaş yavaş anlayınca peşini bırakmayacağını düşünür ve bir sevgilisi olursa Emir`in gurur yapıp vazgeçeceğinde karar kılar. Ve teklif etmek için birini aramaya koyulur. Fakat bu kişinin teklifi kabul etmesi karşılığında bir çıkarı olacak biri olması gerekiyordur. Sarp okulda adı `çapkın` a çıkmış biri ama aslında hiç de öyle değildir, hayatında nadiren birileri olmasına rağmen dedikodular peşini bırakmamıştır. Bundan rahatsız olduğu hakkında söylenirken Tanem ile karşılaşırlar. Tanem eğer Sarp`ın ciddi bir ilişkisi olursa bu dedikoduların biteceğini tahmin eder. Ve Sarp`a Sahte sevgililik teklifini sunar...

“Kıskanıyorum ulan delicesine hemde”

Annem ikinci kez evlendiğinde bir abim olacağını bilmiyordum (:: ! ::) Sevgilim mi = abim mi

Yayıncı olan; Tufan Yaman bir yayıncıyla tartışmak isterken yanlış kişiye yazar karşısında hiç beklemediği rahat bir kız ile karşılaşır. Yazlık Çıtır sabahlayarak okuyacagınız bir yayıncı influencer kurgusudur şans vermeyi unutma. 03:49 0546* naber koçum 0546* beni tanımadığını söylemmişsin yayınında tanışalım diye yazdım, Tufan ben 0546* tanımadığın insanın arkasindan atarken iyiydi herhalde he 0546* ben seni çok tanıyorum sanki amınakoyım adamdaki göte bak 0546* yayın açıp millete sallayacagına önce oyun ögren 0546* siktirgit oyununu at yayını yap benim adımı anma , bu yaşında sana nasıl yayın yapılacagınıdamı ögretelim Siz* gecenin 4`ünde seni bu kadar ne sinirlendirmis olabilir bebeğim Siz * çok ateşli birisiniz Siz * ama daha yeni uyumaya başlamıştım ki bildirimlerin içine ettin siz * yaz geldiğinden beri uyuyamıyorum sabahtan beri yatakda saga sola dönmekden götüm agrıdı 0546* ne sikimi anlatıyorsun lan sen

05******17 99: Selam güzel saçlı hanımefendi.🙃 Siz: Pardon, kimsiniz? 05******17 99: Anonim. Siz: Waow ciddi misin ya? Ben seni dayım sanıyordum 05******77 99: Jwjdjwhd saçın kadar mizahın da güzelmiş🙃 Siz: Ya bi defol. Dalga mı geçiyorsun? Kimsin be? 05******17 99: Aaa kırılıyorum ama defol falan😞 Siz: Kim olduğunu söyleyecek misin artık? 05******17 99: Söyledim ya. Anonimim işte. Siz: Ya sabır ya selâmet. 05******17 99: Amin. Siz:Git Allah aşkına seninle mı uğraşacağım ben ya. Bu kişiyi engellediniz. Engeli kaldırmak için dokunun.

Bunca zaman verilen tavizsiz uğraşlar, arkada bırakılan bir anne ve sığınılan güvenli bir aile... Nilüfer, içindeki o amansız vicdan azabıyla boğuşurken, hayatın tüm gürültüsüne rağmen tek bir şeye inanıyordu: Yan yana oldukları sürece, dünyanın hiçbir fırtınası onları yıkamazdı. Akademisyenlik yolunda doktora tezinin dehlizlerinde kaybolan Nil, evlilik telaşındaki neşeli arkadaşı Buçe ve çocukların saf dünyasına sığınan Elif ile kurduğu o yıkılmaz kalede nefes alıyordu. Ta ki kampüsteki o göle nazır kafede, küçük bir kız çocuğunun ağlayışını susturmak için belindeki şalı çözdüğü o ana kadar... O an, sadece küçük bir kızın yüzünde bir tebessüm filizlendirmekle kalmayacak; arkalarında duran o gizemli ve sakin adamın bakışlarıyla hikayenin tüm dengesini değiştirecekti. Bu hikaye; hayatın tüm karmaşasına, kalbi yoran zorlu döngülere rağmen ruhunu dostlarının kahkahalarında şifalandıran ve kendi hakikatine yürürken en büyük yabancılığı kendi kalbinde başlatanların hikayesi.

(Artı onsekiz icermektedir )"Bırak belimi Ateş," diye fısıldadı, sesi öfkeliydi. "Seninle aynı yatakta nefes bile almak istemiyorum, git başka odada yat." ​"Çok yorgunum Esra," dedim, sesim uykusuzluktan boğuk çıkmıştı. "Sabrımı zorlama." ​"Zorlarsam ne olur?" diyerek altımda daha da sertçe çırpınmaya, belindeki elimi itmeye çalıştı. ​Kafamı omzuna doğru eğdim, doğrudan kulağına doğru net bir sesle konuştum: ​"Biraz daha çırpınırsan, seni altıma alırım,"

Cumhuriyet Savcısı Duru Sancak, yıllardır devletin peşinde olduğu karanlık bir suç örgütünü çökertmek üzere gizli bir operasyona dahil edilir. Operasyonun en kritik parçası ise ülkenin en güçlü CEO`larından biri olan, soğuk, ketum ve her hamlesini üç adım önceden planlayan Emir Alaz Yalçın`dır. Plan basittir: Sahte bir evlilik. Kâğıt üzerinde başlayacak bu evlilik, düşmanı yanıltacak ve örgütün tüm dengelerini değiştirecektir. Fakat hiçbir operasyon, kalbin hesaplarını yapamaz. Birbirine tamamen zıt iki insan... Biri adalet için yaşayan bir savcı. Diğeri karanlığın içinde büyümüş, gücüyle herkesi dize getiren bir adam. Nefretle başlayan ortaklık, zamanla vazgeçemeyecekleri bir bağa dönüşürken; ihanetler, suikastlar, sırlar ve devletin bile sakladığı gerçekler peşlerini bırakmaz. Çünkü bazı evlilikler imzayla başlar... Bazıları ise, iki yaralı ruhun birbirine sığınmasıyla. Ve bazen en tehlikeli operasyon... Kalbin kendisidir.

Kayıp Kelebek Umay Karahan… Karahan aşiretinin güçlü, inatçı ve susmayan kızı. Bir gün eline geçen eski bir kâğıtla her şey değişir. Üzerinde tek bir kelime vardır: ihanet. Babası susar. Herkes susar. Ama Umay susmaz. Gerçeğin peşine düştüğü gün… kaçırılır. Ve o an, Midyat’ta dengeler bozulur. Karahanlar ayağa kalkar. Seyranoğulları suçlanır. Silahlar hazırlanır. Kan yeniden akmaya hazırdır. Ama kimse bilmez… Bu kaçırılma bir tesadüf değil. Bu sadece bir başlangıç. Baran Seyranoğlu… Düşman aşiretin oğlu. Soğuk, tehlikeli ve kontrolünü asla kaybetmeyen biri. Ama Umay kaçırıldığında… ilk defa içindeki öfke korkuya dönüşür. Onu bulmak zorundadır. Ama bulduğu şey… sadece Umay olmayacaktır. Çünkü bu hikâyede… Gerçekler saklanır. Aşklar inkâr edilir. Ve en büyük sır… kanla yazılmıştır. 🔥 İhanetin gölgesinde bir aşk… Düşmanlıkla başlayan bir bağ… Ve ortaya çıktığında herkesi yıkacak bir gerçek. Bazı aşklar… kanla yazılır.

Mahir, sıradan bir hayat yaşayan, tek eğlencesi arkadaşlarıyla oyun oynamak olan bir gençtir. Liseye giderken bir yandan da sahafta çalışır. En yakın arkadaşı Toprak`a her zaman destek olur. Ta ki mahalleye yeni taşınan komşu kızı Feride`yi tanıncaya kadar... Komşu Kızı, Aşk mı? Bu Dünyada? kitabındaki Mahir`in hikâyesini anlatıyor. İlk kitaba dair spoiler içerir

Biri aşka aşık, biri aşka kırgın iki ruhun öyküsü "Ya aynı acıları yaşarsam?" "Ya bir gün geldiğinde gitmiş olursam?" Mümkün müydü ateşin, buz dağını eritmesi? Peki ateş sönerse?

Jisung ve 3 arkadaşı iş için bir şirkete giderler.Ofis aşkı bütün skz var umarım seversiniz sizi çok seviyom ❤‍🔥🖤

ilk kitabım eleştiriye açığım 🫠

Nesquik’imle salona geçtim. Kaşığı ağzıma götürdüğüm an, arkamdaki hareketliliği duydum. Aral, üzerinde hiçbir şey olmadan, o devasa cüssesiyle kapı eşiğinde belirdi. Uykulu gözlerle beni izliyordu. "Günaydın, bebeğim," dedim gülümseyerek, kaseyi ona doğru uzattım. "İster misin? Çok güzel oldu." Aral yüzünü buruşturarak kaseye baktı. "Ben çocuk değilim, yavrum," dedi, sesi uykunun ağırlığıyla boğuk ve hırıltılıydı. "Böyle şeyleri yemem." "Hadi ama, lütfen!" dedim, kaşığı uzatarak. "Sadece bir kaşık, hatırım için?" Aral, kaşlarını kaldırıp doğrudan gözlerimin içine baktı. O anki bakışı, az önceki şakacı havayı anında yok etti. "Bir kaşık mı?" diye sordu, sesi bir anda derinleşmişti. "Bunun karşılığında ödülüm ne olacak?" "Seninle... tüm gün boyunca istediğin her şeyi yaparım," dedim, ne dediğimi tam tartmadan. Aral, elini enseme koyup başımı hafifçe kendine doğru çekti. "Anlaşma anlaştığımız gibi," diye fısıldadı, sesi adeta bir tehdit gibiydi. "Ama kaşıktan ya da tabaktan değil... Sen yedireceksin. Ama ben, doğrudan senin kaşığından, senin kaseden alacağım. Sen tutacaksın, ben yiyeceğim... senin ağzına değen o kaşığın tadına bakacağım." Gözlerim fal taşı gibi açıldı, "Ne? Hayır, Aral, saçmalama! Kendi kaşığın var senin!" Aral, elini belime dolayıp beni kendine hapsetti. "Kaşığın tadı seninle birleştiğinde başka oluyor, güzelim," dedi, dudakları tenime değerken. "Kabul ediyor musun, yoksa ödülümü başka türlü mü alayım?" "Bir şartla!" diye haykırdım, kalp atışlarım kulaklarımda çınlıyordu. "Bu şartı yerine getirirsen... tüm gün boyunca sadece benim istediklerimi yapacaksın, bir kere bile itiraz etmeyeceksin!" Aral, dudaklarını boynumda gezdirerek, "Kabul," dedi, sesi neredeyse bir inilti gibiydi. "Senin şartlarına boyun eğmek bile benim için bir ödül." Aral, kasenin başına geçti. Ben kaseyi titreyen ellerimle tutarken, o, benim dudaklarıma değen kaşığı yavaşça aldı. Gözlerini bir an bile gözlerimden ayırmıyordu. Kaşığı dudaklarına götürdüğünde, sanki bir ritüel yapar gibi, kaşığın kenarındaki sütü yavaşça emdi. O anki bakışı o kadar yoğun, o kadar obsesifti ki, bacaklarımın titrediğini hissettim. "Şimdi," dedi, kaşığı tekrar kaseye daldırıp ağzıma götürürken, "sıra sende, yavrumSare’nin Bakış Açısı Aral kucağındaki kaseden bir kaşık Nesquik aldı, gözlerini bir an bile üzerimden ayırmadan bana doğru uzattı. "Sıra sende, bebeğim," dedi, sesi boğuk ve hükmediciydi. Kaşığı dudaklarıma yaklaştırdığında, beklentiyle ağzımı hafifçe araladım. Kaşık dudaklarımın arasından içeri girdi, metalin soğukluğunu ve çikolatalı sütün o yumuşak dokusunu hissettim. Kaşık ağzımın içindeyken Aral aniden öne atıldı. Gözleri, kaşığın dudaklarımın arasındaki o ıslak, mahrem görüntüsüne takıldı. Kaşığı dudaklarımın arasından öyle bir hızla ve ustalıkla çekti ki, ağzımın içindeki o ıslaklığı, dudaklarımın kenarındaki o ince sızıyı görebiliyordu. Aral, kaşığın üzerindeki sütü ve dudaklarımdan aldığı o küçük, imkansız tadı, adeta bir avcı gibi kendi ağzına götürdü. "Mmm... Bu..." dedi, gözlerini kısıp, sanki dünyanın en nadide lezzetini tadıyormuş gibi mırıldandı. "Böyle güzel bir tat yok, yavrum. Senin ağzının içindeki o sıcaklıkla karışmış çikolata... İnsanı çıldırtıyor." Gözlerim kocaman açılmış, şaşkınlıktan ağzım bir karış açık kalmıştı. Aral’ın bu pişkinliği ve cüreti karşısında nefesim boğazımda düğümlendi. O ise, benim bu savunmasız şaşkınlığımdan istifade ediyordu. "Şaşırdın mı?" diye sordu, o obsesif ışıltı gözlerinde dans ederken. "Daha yeni başladık, güzelim." Tekrar harekete geçti. Bu sefer kaşığı doldururken, beni daha derin bir oyunun içine çektiğini biliyordum. Kaşığı bu sefer daha yavaş, daha tahrik edici bir şekilde dudaklarıma getirdi. Ben şaşkınlıktan ağzımı daha fazla, daha hazırlıksız bir şekilde açmıştım. Aral bunu fırsat bilerek kaşığı ağzımın içine, ilkinden çok daha derine soktu. Metal kaşığın ağzımın içindeki hareketlerini, çikolatalı sütün damaklarımdaki yoğunluğunu ve Aral’ın o delici bakışlarını aynı anda hissetmek beni sarsıyordu. Yine o saniyelik hamleyle, kaşığı ağzımın içinden çekti. Bu sefer dudaklarımın arasından kayıp giderken, dilimin ucuna bile değdiğini hissettim. Aral kaşığı çektiği an, benim ağzımın o açıklığı, o teslimiyeti karşısında gözleri karardı. Kaşığı kendi ağzına götürdü, bu sefer daha uzun, daha iştahlı bir şekilde yedi. "Görüyor musun, yavrum?" diye hırıldadı, yüzü yüzüme santimler uzaklıktayken. "Senin o güzel, şaşkın ağzın... Seni beslemek benim en büyük zaafım ama senden çalmak... işte bu beni tamamen ele geçiriyor. Bir kez daha yapmanı istiyorum. O ağzını bana öyle güzel aç ki, içine ne kadar girebileceğimi göreyim." Tüm vücudum o anki yoğunlukla titriyordu. Aral’ın obsesif tutkusu, o mutfaktaki sıradan bir anı, ikimizin arasındaki o görünmez bağları zorlayan, tehlikeli bir dansa dönüştürmüştü. Kaşığı tekrar kaseye daldırdığında, ona karşı koyamayacağımı, sadece onun bu karanlık ve tutkulu oyununa teslim olacağımı biliyordum. Sare’nin Bakış Açısı Aral’ın bu oyunları beni hem sarsıyor hem de nefesimi kesiyordu. Şaşkınlıktan kalbim boğazımda atarken, kaşığın üzerindeki o yoğun izleri kendi dudaklarıyla silip yavaşça yemesini izlemek, sinirlerimi iyice gerdi. Üstelik her hamlesinde, ağzımın içini inceleyen o obsesif bakışları üzerimdeydi. "Yeter!" diye bağırdım, sesim titreyerek. "Senin yediğin falan yok, sadece oyun oynuyorsun! Ver şunu, düzgün bir şekilde ben yiyeceğim, senin yüzünden ne yediğimi bile anlamadım!" Kaşığı ve kaseyi ona doğru çektim ama Aral da pes etmiyordu. "Hayır, güzelim," dedi, sesi o derin, otoriter tınısıyla odayı doldurarak. "Bende yiyeceğim, hem de senin elinden." Kaseyi bir o tarafa, bir bu tarafa çekiştirmeye başladık. Aramızdaki o gerilim, bir anda fiziksel bir çatışmaya dönüştü. "Aral, bırak şu kaseyi!" diye hırçınlaştım. O ise, "Bana bırakacaksın dedin!" diye kükredi. İkimizin arasındaki o güç savaşı doruk noktasına ulaştığı anda, kase parmaklarımızın arasından kaydı. ÇAT! Kase, mutfağın zeminine çarptığı anda büyük bir gürültüyle tuzla buz oldu. Etraf, etrafa saçılan sütlü çikolata parçaları, cam kırıkları ve Nesquik lekesiyle bir anda savaş alanına döndü

"Papatyalar unutmaz. Çünkü bazı sevgiler... koparılsa bile kökünden gitmez." "Biz değişmedik... sadece biri kaldı, diğeri gitti." Bazı sözler çocukken verilir. Ve insan... büyüyünce unuttuğunu sanır. Kadın unuttuğunu sandı. Adam ise hiç unutmadı. Yıllar sonra aynı yerde, aynı rüzgârın içinde tekrar karşılaştılar. Ama bu bir kavuşma hikayesi değildi. Bu; yarım kalanların, söylenmeyenlerin ve en çok da kalpte saklananların hikayesiydi. Rüzgar ve Mira`nın hikayesine hoş geldiniz..