"Uyan ve gör etrafını." "Uyan ve tanı acılarını." "Uyan ve sev birini." "Artık uyanmana gerek kalmadı küçük kızım; kapa gözlerini ve unut kederini..." Taşıyamayacağım bir dağın, karını sırtladım olağan gücümle. Ezildim, yuvarlandım, yönümü kaybettim. Geldim sandım, geride kaldım; gördüm sandım, kör oldum. İşlemediğim suçun cezasıyla sınandım. Sandım ki güçlü olursam kimse beni yıkamaz. Bir meltem rüzgarının savuruşuna yenildim. Herkesin bir sınavı varmış bu hayatta: Tamu Hapishanesi`de benim sınavımdı. Bir yayın şirketinde yöneticiyken kendimi demir parmaklıkların ardında buldum. Üstelik cezam yeni oluşturulan hukuk sistemine göre belirlenmişti. Ben artık yalnızca bir mahkum değildim. Erkeklerle dolu bir hapishanede hayatta kalmaya çalışan ve düzeni yıkmak için çabalayan bir kadındım. Ya ben sonumu bulacaktım ya da onlar bana sonu getirecekti.

Alyeska’nın hikâyesi yavaşladı.İlerlemekten çok, dayanmak gibiydi.Bu ev bir yer değildi.Günlerin üst üste biriktiği,kimsenin sesini duymadığı eşikteki bir suskunluktu.Araf bu eve düşmanı için girdi.Ama bazı acılar hedef tanımaz.Sadece geride kalır.

Kan davası yüzünden evlenen bir genç.

Alya kaçırılmadı. Seçildi. Arda Aslan’ın kurduğu bu kafeste kapılar kilitli değil—

Ne olursa olsun bir birinden vazgeçmeyen iki insan...

Bazen bir konser, sadece müzikten ibaret değildir. Bazen yanlış bir kapı, insanın hayatını doğru yere açar. Defne, en sevdiği grubun konserinde kalabalığa karıştığını sanırken, kendini bir anda sahnenin arkasında bulur. Kulis ışıkları loştur, zaman garip şekilde yavaşlar. Ve Atlas… Sahnede binlerce kişiye seslenen adam, o an sadece ona bakar. Bir bakış. Bir an. Ve geri dönüşü olmayan bir his. Atlas için bu, sıradan bir hayran değildir. Defne içinse bu karşılaşma, hayranlıkla kalp arasında sıkışıp kalan tehlikeli bir çizgidir. Müzik yükseldikçe, aralarındaki mesafe azalır; ama sahne ışıkları söndüğünde gerçek hayat bütün ağırlığıyla üzerlerine çöker. Aşk, kariyer, korkular ve kayıp saatler arasında; iki kalp aynı ritmi tutturmaya çalışır. Sesin Kalbime Dokundu, müziğin insanı nasıl değiştirdiğini, bir sesin bir kalbe nasıl dokunduğunu ve bazen en güzel aşkların en beklenmedik anda başladığını anlatan tutkulu bir pop-rock romantik roman.

“Beni değil, içimdeki ölüyü seviyor… Fırçası her darbede tenimi değil, bir hayaletin tenini okşuyor. Adımı söylerken aslında başka bir kadının yankısı doluyor o harflere. Ben nefes alıyorum, ama o her dokunuşunda bir mezarın kapağını aralıyor. Gözlerimin içine bakmıyor, çünkü benim gözlerimde hayat var — oysa onun aşkı ölüleri sever. Ben ona sarıldıkça, kendi suretim eksiliyor içimde. Sanki ruhumun kıvrımlarında bir kadın daha yaşıyor, sessizce nefes alıyor onunla. Ve ben, yaşadıkça onun ölümünü tamamlıyorum.“ Bu kitabın tüm hakları tarafıma aittir. Başka uygulamalarda paylaşılamaz. Paylaşıldığı takdirde hukuki süreç başlatılacaktır.

Ben Ahu,babamın beni satmasıyla başlayan bir siyah hayatım oldu rengarenk bir hayattan siyah koyu bir hayata geçmem nasıl görücez🥀💋

İlk yayınlanma 10.10.2024

Bastırılmış duyguların ve yarım kalmış cümlelerin arasında; okur, bir kadının zihnindeki kırılgan dengelere tanıklık eder. Seksenlerin ruhunu taşıyan bu psikolojik anlatı; yalnızlık, kimlik ve gerçeklik algısı üzerine sessiz ama güçlü bir yolculuk sunar.

YARIM KALAN AŞK Bazı aşklar bittiği için acıtmaz. Söylenemediği için iz bırakır. Aynı sırada başlayan bir hikâye, yanlış zamanda susulan cümlelerle yarım kaldı. Belinay ve Süleyman, birbirini seven ama cesareti farklı günlerde bulan iki kalpti. Biri gitmeyi seçti, diğeri kalmayı… Ve zaman, ikisini de başka hayatlara savurdu. Beş yıl sonra, bir kalabalığın içinde yolları yeniden kesişti. Unutuldu sanılan bakışlar, bastırılan duygular ve kapanmayan defterler tekrar açıldı. Geçmiş kapıyı çaldığında, bazı yaralar yeniden sızlar. Bazı aşklar ise hâlâ cevap bekler. Yarım Kalan Aşk, suskunlukların, kaçışların ve “ya o gün biraz daha cesur olsaydık?” sorusunun hikâyesi.

Serra Durmaz, İstanbul’un insanı yoran ama bir o kadar da içine çeken seslerine, elindeki kâğıdı buruşturarak karıştı. Adres oradaydı. Siyah kalemle aceleyle yazılmış birkaç satır. Ama sokak yoktu. Valizinin tekerleği bozuk kaldırıma her takıldığında, içinden geçen sabır da biraz daha aşınıyordu. Sabah erkenden çıktığı yolculuk, beklediğinden uzun sürmüş; İstanbul onu ilk günden yormayı seçmişti. Boğaz’a yakın bir mahalle demişlerdi. Sessiz, eski ama güvenli. “İstanbul’un hâlâ nefes alan yerlerinden,” diye eklemişti emlakçı. Serra, başını kaldırıp etrafına baktı. Eski apartmanlar, yokuş aşağı kıvrılan sokaklar, balkonlardan sarkan çamaşırlar… Ve aralardan görünen o ince mavi çizgi: Boğaz. Tam da bu manzaraya dalmışken, bir adım öne çıktı. Ve oldu. Fren sesi kısa ama sertti. Metal, bavula çarptı…

Kuşlarım bu benim ilk hikaye yazışım elimden geldikçe düzgün yazmaya çalışıyorum.🤍

Bazı yollar, kesişmek için değil, yara açmak için var gibidir. Ve bazı insanlar... hayatınıza dokunur ama bir daha asla eskisi gibi olmanıza izin vermez. Eylül, küçücük yaşta terk edilmişliğin ve reddedilmenin soğuk gerçeğiyle tanıştı. Yetimhanede geçen çocukluğu, ardı ardına kayıplarla örülmüş bir geçmişe dönüştü. Gerçek ailesini bulduğunda ise onu bekleyen, sarılmaya hazır bir aile değil; sevgisizlikle örülmüş bir duvar bulmuştu. Asilhan... karanlık geçmişinden sıyrılmaya çalışan ama içindeki fırtınaları susturamayan bir adam. Sevgiyi kaybetmiş, güveni yitirmiş bir kalp. Ama Eylül`ün saf bakışı, inatla iyileştirmeye çalıştığı ruhuna dokunduğunda, geçmişin zincirleri bir bir kırılmaya başladı.. Bir yanda onu kabullenmek istemeyen ailesi.. Diğer yanda Eylül`ün her adımında yanında olmaya söz veren, sevmenin yeniden öğrenilebilir olduğunu kanıtlayan Asilhan... Peki Eylül, bir ömür boyunca peşinden koştuğu "ait olma" duygusunu geçmişte mi, yoksa yavaş yavaş örülen yepyeni bir hayatta mı bulacak? "Kaderin İki Yüzü", yalnızlıktan doğan bir kızın kendini ve sevgiyi bulma hikâyesi. Aile nedir, sevgi ne kadar iyileştirir ve insan kaç kere yeniden başlayabilir... hepsi bu satırlarda." *** Herkese Selam!🫡 Yeni bölümler her pazar burada olacak☀️

Hayatını borçlu olduğu adamın hayatını değiştireceğini bilmiyordu...

19. yüzyılın sonlarında Linda, hem bir savaşçı hem de bir hanımefendi olarak kimliğini bulmaya çalışır. Babasının sayesinde aldığı kılıç ve ok dersleriyle özgür bir ruh olarak yetişmiştir, ancak annesi, onun toplumun kurallarına boyun eğen bir hanımefendi olması için baskı yapar. Linda, evlenme yaşı geldiği gerekçesiyle zorla sosyal ortamlara sürüklenirken, özgürlüğü ile tehdit edilerek kendini istemediği bir randevuya razı bulur. Linda, Nick ile bir baloda buluşur. Fakat bu randevu, sıradan bir karşılaşma değildir. Linda, bu adamın hayatını sonsuza dek değiştireceğinden habersizdir. Daha sonra ise her zaman gittiği ormanda tesadüf eseri aynı adamın kuzeni olan David ile tanışır ve kalbinin derinliklerinde bir çatışma başlar. Bir yanda kendini adadığı yol, diğer yanda David ile hissettiği çekim... Linda, tutku, ihanet ve özlemin iç içe geçtiği bir girdabın içinde kendi kaderini çizmeye kararlıdır. Aşk mı, özgürlük mü? Linda, her ikisi için de savaşmaya hazırdır.

​"Bazı aşklar kanla yazılır... bazı yaralar ise asla kapanmaz." ​Gökçe, çocukluğunu çalan o karanlık gecenin izlerini hala yüreğinde taşıyor. Yıllar sonra şehre dönen Alaz ise tek bir amaç uğruna yaşıyor: Yarım bıraktığı intikamı tamamlamak. Planı net, kalbi ise bir buz kütlesi kadar soğuk… Ta ki Gökçe’nin gözlerindeki o tanıdık acıyla karşılaşana kadar. ​Gökçe, kendi iç savaşlarından yorgun düşmüş bir kadın. Alaz onun için sadece bir yabancı değil; karanlıkta kaybolan yıllarının, cevapsız kalan sorularının ta kendisi. İkisi de tek başlarına ayakta duramayacak kadar kırık dökük, ancak bir araya geldiklerinde geçmişin zincirleri tenlerine daha da derin saplanıyor... ​ Aşk mı daha ağır basacak, yoksa damarlarda akan o intikam hırsı mı? ​ Bazı hikayeler mutlu sonla bitmez ama derin bir iz bırakır... Kan Kırmızısı; geçmişin küllerinden doğan, aşkın en dokunaklı ve en tehlikeli haliyle örülmüş bir yüzleşme romanı.

TÜM HAKLARI SAKLIDIR! Ahu naz Kiraz Deniz Alp Uluhan Deniz Ona yaklaşmamasını dile getirsede,ahu dinlememiş. Yıllar sonra ahu ona gelmişti. Ahu onun guance di ciliegia‘dı (Kiraz yanaklısı)

Bu bir oyun değildi ,fakat bu oyunu başlatan da bitiren de aynı kişiydi, yani BEN.. MAVİ

~ O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı... ~ Masum, güzel ve kırılgan bir kız ile asi, fazla zeki ve kanun kaçağı bir çocuğun hikayesi... | Şiddet, cinayet, kan ve küfür içerir. Kitapla ve karakterlerle ilgili muhteşem editler için tiktok hesabıma bakabilirsiniz. https://www.tiktok.com/@latenightslady?_t=ZS-8tJiPBaS2qe&_r=1 FU7359OT

"Kirazın mevsimi değil ama tatmam lazım." diyerek dudaklarını dudaklarıma yaklaştırdı. Sıklaşan nefeslerim onun sakin nefeslerine karışırken, belime sıkıca sarılan parmaklarla tedirginliğim gittikçe artmaya başladı. Birisinin görecek olması korkuma korku katıyordu. Yakalanmak en son isteyeceğim şeyken, sanki bunu hissetmiş gibi burnundan sert bir nefes verdi. Eğilerek bir çırpıda beni kucağına aldığında titrek bedenim onun kolları arasında odasına kadar kaldı. En son duyduğum ses ardımızdan kapanan kapının sesiydi.

Bazı hatalar hatırlanmak için kendini tekrarlardı.... Ve Hyunjin ilk defa şunu net bir şekilde anladı: Bazı şeyler bağırarak bitmez. Bazıları, yakalandığın sessizlikte sona erer. ˙✧˖°📷 ༘ ⋆｡˚

minhoyla jisung cok yakın arkadasken bir anda minhonun hana asık olmasıyla başladı hersey....kitapta han uke minho seme olucak ve texting cok olucak

En son ne zaman görmüştüm onu? 3 yıl? ya da 4? ‘’Bu bizim son görüşmemiz olacak Neva.’’ demişti Baran. Hayatımdan tamamen çıkıp giderken sadece bir cümle söylemekle yetinmişti. Altı kelime… Daha fazlasına gerek duymamıştı. Peki ya şimdi? Ne değişmişti? Beni ona hatırlatan neydi? Ansızın yanına çağırmasının bir sebebi olmalıydı. Sözünden döndürecek bir sebep.

Arabanın içindeki hava, o kadar gerilmişti ki, sanki her an patlayacak bir fırtınanın içindeydiler. Kuzgun`un gözleri kısılmış, direksiyonu sıkı sıkıya kavramıştı. Eylül ise öfkeden titriyordu. Ama asıl kırıcı olan, Kuzgun`un o aşağılayıcı ses tonu ve söylediği sözlerdi. "Öptü mü seni?" dedi Kuzgun, gözlerini yoldan ayırmadan. "Aranızda ne var, Eylül? Belki de daha fazlasını yaptı ha? Yoksa... yatınız mı dokundu mu sana?" Kelime ağzından çıktığı anda Eylül`ün eli hızla havaya kalktı ve şak! diye yanağına sert bir tokat indi. Kuzgun`un başı hafifçe yana döndü ama yüzünde ne şaşkınlık vardı ne de pişmanlık. Dudakları tek bir çizgi haline gelmişti. Eylül`ün gözlerinden yaşlar süzülmeye başlamıştı ama sesi titremedi. "Sen... nasıl bir insansın?" dedi fısıltı gibi bir sesle. "Beni ne sanıyorsun sen? Senin o nerden bulduğun belli olmayan kızlara benzemem" Kuzgun, elini yanağına götürüp hafifçe ovuşturdu. Tokadın sıcaklığı tenine işlemişti. Ama canını yakan şey tokadın fiziksel acısı değil, Eylül`ün gözlerindeki hayal kırıklığıydı. "Arabayı durdur." dedi Eylül, sesi buz gibiydi. Kuzgun direksiyonu sıkıca kavradı, bir an sanki durmayacakmış gibi hissettirdi. Ama sonra öfkeyle direksiyonu sağa kırarak arabayı yol kenarına çekti. Eylül, hızla kapıyı açtı ve arabadan indi. Gece karanlıktı, sahil rüzgârı sert esiyordu ama umurunda bile değildi. Kuzgun da hızla indi ve kapıyı çarpıp Eylül`ün peşinden gitti. "Nereye gidiyorsun?" diye bağırdı ardından. Hikaye bana aittir. Herhangi bir (ç)alma durumunda gerekli işlemler yapılır. Hepsi denetleniyor bilginize.