Bazı hikâyeler sadece aşkı değil; yarım kalmış hayatları, saklı gerçekleri ve birbirine tutunmaya çalışan kalpleri anlatır. Çünkü bazen geriye kalan tek şey, kalbinde taşıdığın kişidir… Bana Kalan

Umarım hoşunuza gider şekerlerim 💖

O benim için sıradan bir adam değildi. Bir bakışıyla günümü güzelleştiren, adını duymak için bahaneler aradığım, gelmeyeceğini bile bile yolunu gözlediğim adamdı.

Ama onun dünyasında ben kimdim?

Belki tanıdığı bir öğretmen, belki birkaç kez karşılaştığı bir kadın...

O, benim kalbimde koca bir hikâyeyken ben onun hayatında yalnızca küçük bir ayrıntıydım.

Yine de sevmekten vazgeçemedim.

Çünkü bazı aşklar itiraf edilmezdi. Bazı insanlar hiç haberi olmadan sevilirdi.

Ve bazı bekleyişlerin sonunda kavuşmak değil, insanın kendisiyle yüzleşmesi vardı.

Peki ya bir gün, uzaktan sevdiğin adam sana dönüp bakarsa?

Bir İspanyol mafya lideri, hiçbir şeyden haberi bile olmayan suçsuz bir kadını kendine tutsak eder.

Bu tutsaklığın altında yatan sahte bir aşk mı? Yoksa intikam mı?

Kitaptan alıntı:

"Yamaç..." sesim fısıltı gibiydi.
"Bana aşık ol küçük prenses ve o zaman geldiğinde seni mahvedeceğim."

...

Kitapta şiddet ve cinsellik bulunur. Buna göre okumanızı öneririm.
Tüm hakları bana aittir. Olaylar, kurumlar ve kişiler tamamen hayal ürünüdür.

Derin, yaz tatilini geçirmek için arkadaşları ilee birlikte Yazlık evine gelirler. Tek istediği deniz, arkadaşları ve sorunsuz bir yazdır. Ta ki sahilin en dikkat çeken Can kurtaranı Can`la tanışana kadar…

Sıradan bir lisenin sıradan olmayan iki öğrencisi...

İkisinin bir araya gelmesi kırmızı kar yağması kadar imkansızken -en azından Beste böyle söylüyordu- bir araya gelmişlerdi. Hem de iki baş düşmanken iki genç aşık olarak.

Kırmızı karların yağdığı o ütopik evrene hoş geldiniz.

Keyifli okumalar...

Beste Kahraman&Arda Eryavuz

21/10/26

Nevin ve Cihan iki eski düşman aşık olur ve...

Lise son sınıfa giden Elif Elmas`ın sıradan bir hayatı vardır.Ta ki sıradan olan hayatını sıradışı yapacak olan adamla ansızın bir şirket ortaklığıyla tanışana dek...

“Uzak dur benden Âla, anlıyor musun?! Uzak dur. Ben zararlıyım, canavarım, dengesiz piçin önde gideniyim! Sana uzak dur diyorum. Yardıma, arkadaşa falan ihtiyacım yok. Olmasan da olur. Şu zamana kadar yoktun zaten. Bir anda gelip hayatıma dâhil olamazsın. Git. Yoksa kendimle birlikte seni de yakacağım. Birbirimize iyi gelmiyoruz.” Söylediği her kelime, kalbime acımasızca saplanan bıçak darbeleri gibiydi. Gözlerim dolarken yüzüne bir kez daha baktım. Ama o, gözlerimin içine bakmaktan bile kaçıyordu. “Korkaksın!” diye bağırdım, avazım çıktığı kadar. “Onların karşısında durmak varken sen sadece kaçıyorsun, Kayra! Kaç! Kaçmaktan başka bildiğin ne var ki?!” Duraksadı. Ellerinin iki yanında yumruklarını sıktı. Ardından gözlerini bana çevirdi. “Âla, sen de bir zamanlar oradaydın. Şimdi bana iyi kız rolü oynama. Herkes kimin ne halt olduğunu biliyor.” Sözleriyle birlikte içimde bir şey daha kırıldı. Bir hışımla yerdeki çantasını aldı ve hızla sınıftan çıktı. Arkasında bıraktığı boşluktan gözlerimi ayıramadım. Bu muydu yani? Bu kadar mıydı? Bu kadar çabuk mu? Birbirimiz için gerçekten bu kadar kolay mıydık? Gözlerimden yaşlar süzülmeye başlarken burnumu çektim. Bu benim lanetimdi. Sevdiğim herkes, bir gün beni bırakıp gidiyordu. Yine. Ve yeniden. Belki de aşk gerçekten bana yakışmıyordu. Belki de bazı insanlar birbirini severdi ama birbirlerine iyi gelemezdi. Belki biz de onlardan biriydik. Artık birbirimiz için eskisi değiliz, inan.

Siz ; Her sabah masamın üzerine Elmalı Şeker bırakan kişi siz misiniz? 0537 ; Hayır, değilim. Siz ; Peki ya kim? 0537 ; Oradan bakınca müneccime mi benziyorum kardeşim, ben değilim dediysem ben değilimdir. Siz ; Bu kadar sert çıkışmana gerek yoktu. Sadece soru sorduk alt tarafı. 0537 ; Kusura bakma. Siz ; Peki, yine de teşekkür ederim. 0537 ; Teşekkür etmek için bir neden yok Lavin. Siz ; Adımı nereden biliyorsun? 0537 ; Ben senin hakkındaki çoğu şeyi biliyorum.

Bazı lanetler ölümü değil, yaşamayı ceza hâline getirir.
Altheria Valeris, sıradan bir leydi değildi.
Bir imparatorluğun prensesi, halkının azizesi ve evrenin kurallarını bile değiştirebilecek kadar büyük bir gücün sahibiydi.
Mana onun için yalnızca bir güç kaynağı değildi; dileklerin, arzuların ve gerçekleşmesi imkânsız görünen mucizelerin ta kendisiydi.
Ne var ki hiçbir güç, kaderin önüne geçmeye yetmiyordu.
Yaşadığı kayıpların ve verdiği savaşların ardından Altheria, kendisini hiç beklemediği bir hükmün karşısında buldu:
Ölümsüzlük.
Artık zaman onun için akıp gitse de hayatı sona ermeyecekti. Bu sonsuzluğun içinden çıkabilmesinin tek bir yolu vardı:
Hayatını aşkını bulmak.
Evrenin sırlarını çözebilen bir kadın, kendi kalbinin sırrını çözebilecek miydi?

Sanem ve Berkenin Zorlu Sevdası. Zorlu olduğu kısmı doğru ama o Sevda gerçek olacak mı ? kavuşabilecekler mi ? birbirlerinden vazgeçecekler mi? hepsinin cevabı hikayede gizli. •Gerçek bir hikayeden uyarlanmıştır.•

Yanlış Emir isimli kurgudur!!!

170K okunan kurgumu yeniden yayınlıyorum.

YA USWNDM ACIKLAMAYA ILK FICIM AGLCM

"Bu okulda kuralları ben koyarım burslu kız. Ve şu andan itibaren ilk kuralım şu: Okul hayatını senin için tam bir cehenneme çevireceğim." Hayatı sadece ders notlarından, planlardan ve bursunu kaybetmeme çabasından ibaret olan Doğa için sıradan bir sabahtı. Ta ki okulun ilk günü, koridorun köşesini dönerken elindeki sıcacık karamelli espressonun tamamını okulun en popüler, en şımarık ve en ulaşılmaz çocuğu Baran Soykan’ın jilet gibi gömleğine boca edene kadar... Baran, nam-ı diğer "Gıcık Kaptan", bu hatayı cezasız bırakmayacaktı. Doğa’ya okulu dar etmeye yemin etmişti. Ama bilmediği bir şey vardı: Doğa, onun bugüne kadar karşılaştığı çıtkırıldım kızlardan değildi. Böylece okul koridorlarında, kütüphane köşelerinde ve basketbol sahasında iki inatçı kutup arasında büyük bir savaş başladı. Kahkahalar, intikam şakaları ve bitmek bilmeyen didişmeler... Ancak 10 sezon boyunca sürecek bu soluksuz macerada, nefretin arkasına saklanan bambaşka sırlar var. Baran gerçekten göründüğü kadar gıcık ve kalpsiz mi? Peki ya Doğa, kuralları bozup hayatının en büyük kumarını oynamaya hazır mı? Her sezon yeni bir kuralın çiğneneceği, her bölüm sonu kalbinizi hızlandıracak bu didişmede ilk raundu kim kazanacak? “Çünkü bazen en büyük nefretler, aslında itiraf edilemeyen en büyük fırtınaların habercisidir...” Düşmandan aşka giden bu komik, heyecanlı ve sırlarla dolu savaşa katılmaya hazır mısınız?

pars kara

demir koral

Aras şahin

arya şahin

Atlas şahin

Ceylin ata
Mert şahin

lavin Korkmaz

ışıl sancak

Hyunjin en yakın arkadaşı olan Jeongin`e bir akım ile açılmaya karar verir.

Yine parmaklarımı kütlettim, ellerim kavuşup birbirlerine baskı uygulamaya devam etti. "Peki, ya sana ihaneti başarırsa ve kaybeden sen olursan"

Bir süre düşündü, belki de aklında toparladı. Derin bir nefes aldı. Bunun cevabını gerçekten de merak ediyordum. İnanmıyordum, bana bir şey olacağına. Hata mı ediyordum? Belki de. Fakat istesemde olmuyordu.

"Ben tek başıma kaybetmem. Ben kaybedersem çevremdekiler de kaybeder."

Durmadım, devam ettim sormaya. "Ya senin yakınında değilse?"

"Uzağımda olması neyi değiştirir? Ben kaybedersem tek kaybetmem. Yakınımdaysa benimle birlikte dibe batar. Uzağımda ise tek başıma patlamam. Ben yanarsam yakarım."

"Bazen Yıldız olmak istiyorum." "Neden?" "Çünkü yıldızlar ölünce tüm ışıltısıyla,güzelliği ile bir izlenmim bırakarak ölürler. Bazı insanlar, hayatımızdan çıktığında yıldızlar gibi olmayabiliyor.Yıldız olup,gökyüzü kadar saf, yıldızlar kadar iyimser olmak isterdim." "Bence sen ay olurdun." "Niye?" "Ay kadar beyazsın.Ve yıldızlar etrafında toplanmış. Herhalde ay olduğun için güzelsin, güzelim." "Çilli olduğum için böyle diyorsun." "Çilli değil,benim tutmak istediğim dileğin yıldızı olduğu için diyorum." Ayağa kalkıp elini uzattı. "Yürüyüş yapalım mı,kabul edersen dileğim gerçek olacak. Elini tutabilir miyim?"

Bazı karşılaşmalar, insanın hayatını hiç beklemediği şekilde değiştirir…

On dokuz yaşındaki Mihra, Rusya'dan İstanbul'a, abisi Alaz'ın yanına taşındığında onu nasıl bir hayatın beklediğini bilmiyordu. Tek istediği, uzun zamandır görmediği abisine kavuşmak ve yeni hayatına alışmaktı.

Ancak Alaz'ın en yakın arkadaşı Bora Demir'le tanışması, hayatına bambaşka bir renk katacaktı.

Yirmi altı yaşındaki Bora; sert mizacı, keskin bakışları ve sarsılmaz otoritesiyle çevresindekilere kendini kabul ettirmiş güçlü bir adamdı. Karanlık dünyasında kimseye kolay kolay güvenmez, sözünün karşılıksız kalmasına izin vermezdi.

Mihra ise onun tam tersiydi. Neşeli, sevecen, heyecanlı ve zaman zaman utangaç… Özellikle de Bora'nın yanında.

Biri alıştığı karanlık düzenin içinde yaşamaya devam ederken diğeri hayatına bambaşka bir neşe getirecekti.

İki farklı karakter, iki farklı dünya ve beklenmedik karşılaşmalar…

Peki, birbirinden bu kadar farklı iki insanın yolları kesiştiğinde neler değişecekti?

Arhan`ın sıcak nefesi boynuma çarparken göğsüne daha da sokuldum. Onun da benim gibi anın etkisiyle mest olduğunu hissedebiliyordum.

Kalp atışlarımız düzene girerken Arhan saçlarımdan öptü. "Sana bir hediyem daha var," dedi kısık bir sesle.

"Hediyelerin en güzelini aldım ben," dedim mırıldanarak.

Dudaklarımda asılı kalan o gülümseme hiç gitmeyecek gibi oraya yerleşmişti. Arhan`ın iç ısıtan keyifli gülüşünü duydum. Kollarını bana daha sıkı sarıp, beni iyice göğsüne bastırdı.

"O sana değil, bana hediye sevgilim," dedi gülerken.

Ben de güldüm.

•_________

"İkimize bir mutlu son, hayal et sevgilim."

Efsun, geçmişin gölgelerinden kaçarken hiç beklemediği anda karşısına çıkan Arhan sayesinde kendine sevgiyle, güvenle, aşkla ve umutla örülmüş bir dünya kurdu; ama bazı sırlar ve gerçekler öyle ağırdı ki, büyü bozulduğunda geriye yalnızca hiçlik kaldı. Bazı anlar öyle lanetliydi ki, Arhan`ın gidişiyle Efsun`dan sadece bir kalp değil aynı zamanda bir akıl da eksilmişti. Efsun`un kendine dünya bildiği o güvenli yuvası başına yıkılmıştı.

Ve artık Efsun Arslan bir hiçlikten ibaretti...

⸻

Hiç, bir maskenin içindeki kehaneti hissettiniz mi?

-Ben hissetmiştim. 98 gün boyunca tutulduğum malikânenin içerisinde, tek başıma.

...

Fazla insan, fazla kaos.
Fazla kaos, fazla ses.
Fazla ses, fazla tanıdık sesler.
Fazla tanıdık sesler, birikmiş geçmiş....

Her şey birbirine bağlanıyordu. Bir zincir gibi.
Ama ya tek tek kopan bir zincirdi,
Ya da teker teker bağlanan bir zincir.

...

Gerçek ben hiç bir zaman açığa çıkmamıştı.
Ama onun yanında zaman geçirdikçe kendim oluyordum.
Gerçekten ben gibi gülüyordum.
Uzun zaman sonra beni aşağı çeken acılar olmadan...

...

"Fazlaca duygu hissettiren cansız maske"

"Biz ak gibi temiz değildik, al gibi; ölümün kırmızısıydık."

...

"Beni sevmeyi oynayan bir abi rolü vardı ancak oynayan kişi yoktu? Neredeydi benim abim? Her akşam başımı öpmeden yatağına geçmeyen abim. Korel Ak.

"Benim bir abim yoktu."

Hayır sil.
Benim bir ailem yoktu.

...

Biz zıt kutup klişesiydik, bir klişeden başka bir klişe oluşturan; biri karanlığa zorlanan, diğeri de başlı başına karanlık olan iki insan

“Ben ak’dım o Kara’ydı.”

Karanlığın içinde saklanan sırlar, söylenmemiş yalanlar ve birbirinden farklı iki insan… O, kontrol etmeye alışkın bir adamdı; ta ki hayatına giren kadın, kurduğu bütün düzeni tehdit edene kadar. Bazı savaşlar nefretle başlar, bazılarıysa sevgiyle kılıflanmış bir takıntıya dönüşür.

Bu dünyada sözüm kanun,kararlım kaderdi ta ki o masum kız karşıma çıkana kadar benbir ağaydım o ise benim hiç istemediğim halde hayatıma giren gelinim

Arkadaşlar özet 18+ şeyler olabilir.

Lisemin ilk günü herşey üst üste gelmişti ve ilk gunden bir zorba edindim ama onunla böyle bir bağ kuracagimi asla bilemezdim

Her şey, tanımadığı bir numaradan gelen tek bir mesajla başladı. Ne Lavin onun kim olduğunu biliyordu ne de o, mesaj attığı kızın gerçek adını. Bu yüzden ona kendi seçtiği bir isim verdi. Manolya