Ölümcül Işık, her yeri yakıp geçti. Ölülerin yaşayanlardan hayat çaldığı, rayından çıkmış bir dünya. Okyanusun derinlerinde, çelik duvarlarla çevrili acil durum sığınağı Pelagorn... Nesiller boyunca kimse buradan çıkmadı. Ta ki, bir grup genç, kendilerine vaat edilen "yeryüzüne dönüş" şansını yakalayana kadar. Ama karşılaştıkları dünya, anlatılan hikâyelerden çok uzaktı. İlkel bir düzen, birbirleriyle çekişme içindeki hanedanlıklar ve derinlerde uyuyan kadim güçler... Tüm bu kaosun ortasında, iki genç arasında doğan tehlikeli ve derin bağ, yalnızca kendi kaderlerini değil, dünyanın geleceğini de değiştirebilecek kadar güçlüdür. Yeni dünyada hayatta kalmak için kime güvenebileceklerini öğrenmek zorundasın.

200 yıl önce gerçekleşen savaş yoksulluğu, yoksulluk baş kaldırıları, baş kaldırılar ise inançsızlığı doğurmuştu. Kızılkum, küskün toprakların üstüne inşaa edilmiş bir çöl şehri haline gelmişti. Geçen yüzyıllar orada bir şey değiştirmemiş, Buhara cadılarının laneti baş göstermeye devam etmişti. Yıkılan krallıklarının her köşesini almak için yemin etti Yula. Kurtuluş için, Kaybettikleri için, İntikam için.

"Karşılığında ne veriyorsun?" dedi Ruh Cücesi. Prenses hiç düşünmeden cevap verdi. "Ruhumu"

Bir druidin ve bir Zerûn’un hikâyesi Toprak onu korumayı seçti. Karanlık ise ondan kaçmadı. Elowen bir druid. Doğayla konuşabilen, yaraları iyileştirebilen, toprağın fısıltılarını duyan bir kadın. Ama Beyin Avcıları dünyayı ele geçirmeye başladığında, doğa bile susmaya başlar. Kael bir Zerûn. Geceyle yoğrulmuş, geçmişinin ağırlığını omuzlarında taşıyan, karanlığın içinden çıkmış bir adam. Kimseye güvenmez. Kendine bile. Bir ormanda yolları kesiştiğinde, ikisi de bunun sadece bir tesadüf olmadığını anlar. Toprak ve karanlık… Birbirine zıt ama birbirini tamamlayan iki güç. Elowen onu iyileştirebilir mi? Kael karanlığını ona bulaştırmadan sevebilir mi? Beyin Avcıları yaklaşırken, sırlar açığa çıkacak. Travmalar kanayacak. Ve bazı bağlar, kaderden bile güçlü olacak. Toprak her şeyi affeder. Ama karanlık… asla unutmaz.

Lyeane, yeni adım attığı bu yabancı dünyada, bildiği tüm gerçeklerin aslında ustaca örülmüş birer yalandan ibaret olduğunu öğreniyor. Ve herkes arasında, bu dünyanın kalbinde özel bir yere sahip olmasına alışamıyordu. Elfan diyarında asla sahip olamadığı her şeye burada sahip oluşu, genç kızı bu dünyaya hem daha çok bağlıyor hem de aklını kemiren büyük sırrın kapılarını aralıyordu. Ve bundan sonra aşkı, dostları ve ailesi için canını verebilecek kadar onları korumaya kararlıydı. --- Lyeane & Darven

Bu dünyada herkes bir yeminle yaşar. Kimi gücü taşır, kimi itaati. Ama bazı bağlar emir dinlemez. Kül Yeminleri; kaderin silah gibi kullanıldığı, düzenin korkuyla ayakta tutulduğu bir dünyada geçer. Liva gücünü bastırmayı reddettiğinde, yalnızca kendi kaderini değil, herkesin inandığı düzeni de sarsar. Aren ise ilk kez görev ile vicdan arasında kalır. Bu bir kurtuluş hikâyesi değil. Bu, geri dönüşü olmayan bir yolun başlangıcı. Savaş yaklaşıyor. Yeminler yanıyor. Ve herkes bir taraf seçmek zorunda kalacak. “Bazı yeminler ateşle değil, küllerle tutulur.”

Evrenin her köşesinde aynı anda var olan, içine girenin bir daha asla terk edemediği devasa bir hapishane ya da kutsal bir sığınak olan gezegen...Trynox. Bugünlerde bu gezegen, element krallıklarının ve tanrıların hüküm sürdüğü, barışın az çok pamuk ipliğine bağlı olduğu bir diyar haline gelmişti. Ancak bu huzur dolu yüzeyin altında, sadece birkaç kişinin bildiği karanlık bir sır yatıyordu. Çok eskiden Trynox, uçan arabaların gökyüzünü yardığı, teknolojinin ve büyücülerin el ele verdiği gelişmiş bir medeniyetti. Ejder Tanrısı’nın kurduğu bu denge, o kişinin gazabıyla sadece iki günde yok oldu ve Trynox yeniden şekillendirildi. Aradan binlerce yıl geçti ve bu evrene ait olmayan biri gözlerini bu gezegende açtı

Bir zehir. Bir ihanet. Kayıp bir veliaht. İsis Krallığı`nın parlak gelecek vaat eden Prensi, en güvendiği elinden içtiği bir kadehle her şeyini kaybetti: Tahtını, sağlığını ve özgürlüğünü. Şimdi, en amansız düşmanının zindanlarında, bilinmez bir kaderi bekliyor. Ahrimen İmparatorluğu`nun gururlu Prensi için bu, zaferin en tatlı ödülüdür. İntikam, soğuk ve karanlık duvarlar arasında, yavaş ve acımasızca alınacaktır. Ancak bazı bağlar, nefretten daha güçlüdür. Kadim bir kehanet, görünmez zincirlerin şakırtısını fısıldar karanlığa: "Bedenler birbirini hissedip, ruhlar kenetlendiğinde... Zincir parlayacak. Ve iki ruh, bir daha asla ayrılamayacak." Bu bir kurtuluş hikayesi değil. Bu, kuralların çiğnendiği, yasakların kapısının aralandığı ve kaderin, iki düşmanı görülmemiş bir bağla kenetlediği bir hesaplaşma. Prensesler artık kulelerde beklemiyor. Onlar, kuralları yıkıp yasak olanın peşine düşüyor. Karanlık Fantazi | Düşmanlar | Politik Entrika | Yasak Bağlar

Dünyanın dengesi bir kişinin ellerinde. Aden, istemeden kazandığı güçle hem kendi içindeki öfkeyle hem de yıkılmış bir dünyayla yüzleşmek zorunda. İnsanlar artık büyücüleri avlamayı bırakmak zorunda... ama bu düzenin bedeli ağır. Dört elementin gücüne sahip genç bir büyücü, geçmişin sırları ve kehanetlerin gölgesinde ayakta kalabilecek mi? Bu, güç ve bedelin hikâyesi. Kurgu bana aittir.

Bir grup maceracı hem hayatta kalmaya hem de kendi içlerindeki eksikliklerle yüzleşmeye çalışıyor. Her biri farklı geçmişlerden gelen bu karakterler; kutsal inançlar, büyü gücü ve kişisel kırılganlıklar arasında sıkışmış.

Ay ışığıyla örülü Lunareth’te, aşkın ve büyünün bedeli ağırdır. Elira’yı korumak isteyen Kael, onu bilmeden en büyük fedakârlığa sürükler. Masalsı bir dünyanın karanlık gölgesinde, bağlar kırılır, sırlar açığa çıkar ve kalpler geri dönülmez şekilde değişir. Bir aşk… hem umut dolu hem de kırılgan.

Karanlık bir çağın, soğuk köşelerinde büyümüş çocuklarının, değer verdiklerini koruma çabaları oldukça zordur. Çocuklar güçsüzdür ancak umutsuz değildir. Onlar en kötüsüne doğmuş bir nesil olarak, açlık ızdırap değil sadece sıradan bir gündür. Bu çocuklardan biri, Givon; çukurlardaki hayatı kendisine ve sevdiklerine değer görmeyen tek kişi olarak bazı şeyleri değiştirmeye karar verir.

Minerva, dünyaya yalnız gelen bir çocuktu. Ve öyle sanıyordu ki yalnız da ölecekti. Ama hayat, bir çarpışmayla son bulmadı; asıl orada başladı. Zincirlerle örülü bir kader, küllerinden doğan bir kimlik ve bir daha asla göremeyeceği bir annenin kanıyla yazılmış duası... Minerva artık sadece sokaklarda hayatta kalmaya çalışan bir kız değil; o, büyünün hüküm sürdüğü bir dünyada şeytanlaşmış soy olan Decterx ailesinin varisi olan Leonardo Decterx `in kayıp kızıydı..... İkinci yaşamında annesinin ölümüne neden olan kişilerden intikamını almaya ant içmişti. Ama kendi geçmişi kadar karanlık bir gerçeği hâlâ bilmiyordu: Bazen gerçek, geçmişten gelen bir yankıdır. Nefretten doğan kin ise geleceğin aynasıdır....

Hayatı boyunca sınıfın ezik olan Eflal 12. Sınıfa geçmesi ile hayatını değiştirme kararı alır bu şekilde daha iyi olacağını düşünür. Okulun Son zamanlarında bir okul gezisi düzenlenir geziye katılan Eflal Büşranın suikast girişimine uğrar suya itilmesi ve aldığı yara başına iş açmıştır. Sudan cıkmaya çalışır ama başarılı olamaz daha da derine batar , deprem oluyormuş gibi suyun sallanması sonucu kendini suyun yüzünde bulur bura mağaraya benzemiyordur ormanlık bir alandır hiç bilmediği bir evrene gelmiştir.

Tanrıların unuttuğu topraklarında, on iki kabilenin kaderi kanla, büyüyle ve yeminlerle örülmüştü. Bazıları ışığı savundu, bazıları karanlığı... Ama hiçbir güç, kalbin yönünü değiştiremedi. Velharun`un kutsal sularında yaşayan Serel, geçmişi sisle örtülü bir kızdır. Bir gün, göle düşen bir yabancının kaderiyle kendi yolunun kesişeceğini bilmezdi. Eron, lanetli soyunun gölgesinde yaşayan bir savaşçıdır - onun gelişiyle suyun huzuru bozulacak, unutulmuş bir kehanet yeniden uyanacaktır. Aşk ve nefretin, sadakat ve ihanetin birbirine karıştığı bu hikâyede gölün yankısı yalnızca gerçeği değil, kaderin ta kendisini de çağıracaktır. Çünkü bazı kalpler, sessizce bir evreni değiştirir.

( Zühre karakterinin hayat hikayesini anlatan ikinci kitabım "Mâran: Çıkış Yok" ) İki eli cebinde bana doğru yavaş yavaş adımlarken,kısık gözlerini bir an bile benden ayırmıyordu. "Ne yaptın bana?" dedi. Sorduğu sorunun verdiği panikle derin bir nefes verdim buz gibi havaya.Eli kolu bu kadar uzun olamazdı değil mi? Birisi birşey mi söylemişti ? Kendimi silkeleyip, kaçırdığım gözlerimi ona diktim.Hoşuna gitmiş olacak ki yüzünde bir sırıtış peyda oldu. Kesinlikle eğleniyordu. "Benim bu işle hiçbir alakam yok, herşey Semanın halt yemesi, bu deli saçması işe bulasmayalım dedim ama dinlemedi beni ve-" sözümü kesen adımlaması , önümde son bulurken bedenini benim ile aramda bir mesafe kalmaksızın bana yaklaştırdı ardında eğilip yüzünü yüzümle hizaladı. O anda gidip gelen otoyıkamanın ışığı pes edercesine hepten kesildi. Üzerimize yağan küçük cam parcaları ile kesilmekten ziyade patladığını anlamam zaman almadı. ` Hıh ` korkudan ağzımdan dökülen nidayla istemsiz olarak Doğana doğru çekildim.Aradaki mesafe tamamen kapanmış ve bedenlerimiz birbirine değer vaziyetteydi.Ben etrafımdaki olağanüstü durumlara bakınırken ne yaptığımın farkında bile değildim. Panik dalgası içimde dahada büyürken, karanlığın içindeki o bir çift göz, istifini hiç bozmadan geç kalmış konuşmayı yaptı. " Ne yaptıysan" düzeltmek adına tekrarlayıp " Ne yaptıysanız, işe yaradı. Sözünde durdun. O gün istemediğim herşeyin bugün kölesiyim küçük Vesvâs!"

Manolya çiçek yaprakları yanaklarımı ıslatan damlalar gibi düşüyordu. Çiçek yaprağı damlaların düştüğü zaman tek başıma ağlıyordum. Ne baharın sıcak güneşi, ne ağaçların arasından süzülen yaz güneş ışığı, ne sonbahar bulutların arasından sızan güneş ışığı, ne de karda yansıyan o güneş ışığı... beni aydınlatabiliyordu. Mutluluğun ne olduğunu bile bilmiyordum. Çünkü... ne zaman bir umut ışığı görsem hemen soğuyordu. Bu lanet dünyada varlığıma ihtiyaç olmadığımı düşünerek yaşadım hep. Ta ki onunla tanıştığım zamana kadar.

TARİH: Gölgeler Barışı’ndan 412 yıl önce Vampirler kuzey şehirlerini işgal etmişti. Kurt sürüleri her dolunayda şehirleri yakıyordu. Cadılar ise Ley Hatlarını kapatmış, büyüyü çekmişti. Dünya tamamen çökmek üzereydi. Üç krallık çaresiz kalınca görüşmeyi kabul etmek zorunda kaldı. Ama kimse kimseye güvenmiyordu. Sislerin arasından yürüdü, yanında rünle donatılmış bir baston. İlk gelen cadılar kraliçesi Lunara Evermyst’di. Hava anında aydınlandı. Taş onun enerjisini kabul etti. Ayağını yere vurdukça taşlar titredi. Arenaya girer girmez dönüşmeye hazırdı. Eşik Taşı hafif mavi ışık yayarak Ragnar Fenrheim’in içindeki vahşiliği bastırdı. Son gelen ise Valefor Draven’di. Kara rüzgârla göründü. Geldikten birkaç saniye sonra arena tamamen soğudu. Eşik Taşı, kırmızı bir ışıkla onun güçlerini nötrledi. Üç imparator taşın etrafındaki masaya oturdu. Birden taşın içinden üç renkli ışık belirginleşti. Saf beyaz cadıları, koyu mavi kurtları, kızıl gri ise vampirleri simgeliyordu.

Bir gece ormanda öldürüldü. Ama ölümü… tamamlanmadı. Güneş, bir darbenin ardından kendini bembeyaz bir boşlukta bulduğunda, artık nefes almaya bile ihtiyaç duymadığını anladı. Bir kalbi yoktu belki ama ona söylenen tek gerçek her şeyi değiştirdi: “Ölümün eksik.” Eşik denen o sonsuz beyazlıkta Güneş`e iki seçenek sunuldu: Ya sonsuza kadar hiçliğe hapsolacaktı… Ya da eksik ölümünü tamamlamak için dünyaya bir ‘iz’ olarak geri dönecekti. Artık ne tamamen ölü, ne de tamamen diri. Bir nefes gibi hissedilen, bir ürperti gibi fark edilen, bir gölge gibi görülen bir varlık… Güneş`in tek şansı var: Onu öldüren kişiyi bulmak. Katilini bulursa hayatı geri kazanabilir. Bulamazsa… ebediyen Eşik’te kaybolacak. Ama dünyaya döndüğünde fark eder ki yalnızca o katilini görmez… Katil de onu görebilir. Ve bazı sırlar, bir kez geri dönüldüğünde çok daha karanlık görünür. Ölümden dönmek bir başlangıçtır. Ama intikam… bambaşka bir hikâye.

Hayatına son vermek isteyen bir kadın ve ölümün tanrısı. Silva intihar etmek üzere bir uçurumdan atladığında kendini beş tanrının hükmettiği Wienor`da bulur. Ölüm Krallığı`nda Ölüm Sarayında kendini bulan Silva yaşama son bir şans vermek isterken büyük bir tehlike sinsice diyara sızmaktadır. Ölüme ardından da Ölüm Tanrısına çekilen Silva kendinin de normal bir insan olmadığını öğrendikten sonra tehliklerle ve aşkıyla karşı karşıya kalacaktır. En korkunç sonun, ölümün tanrısıyla mutlu bir son düşlemek mümkün mü, üstelik kıyamet bu kadar yakınken? "Dile Ay Işığı, iste, emret. Ben de senin için her şeyi mümkün kılayım." Başlangıç Tarihi: 31.08.2024

Bazı çocuklar masallarla uyur, bazılarıysa… masalların içinde doğar. Büyünün gölgesinde doğan bir prens… Unutulmuş bir kehanet… Ve kaderin kaçınılmaz yükselişi. Elytharion’un en sessiz gecesinde, bir bebek ağlamadan dünyaya geldi. Ama gök gürledi, toprak titredi ve ölüler mezarlarından doğruldu. Çünkü o yalnızca bir çocuk değildi— O, zamanı mühürleyen kehanetin ta kendisiydi. Lycanuss, büyüsüz bir varis olarak yetiştirildi. Ancak 15. yaş gününde mühürlenen gücü uyanmaya başladığında, gerçeği keşfetmesi kaçınılmaz hale geldi. Onun doğumu, sadece bir tahtın değil, tüm evrenin geleceğini değiştirecek. Lycanuss, varlığından habersiz bir varlık. Üç halkalı bir mühür ensesinde parıldıyor, ama geçmişi bir sır, geleceği ise tehlikenin kendisi. Onun kaderi bir seçim değil, bir uyanış. Ve uyanış başladığında, evrenin dengesi bir daha asla aynı olmayacak. Zaman daralıyor. Kehanet fısıldıyor. Ve Lycanuss, kendi kimliğini hatırlamadan önce… kendi gölgesine karşı yürümek zorunda kalacak. Kader mi, yoksa seçim mi? Gerçek açığa çıktığında, hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.

Bir zamanlar kendi kalemiyle yazdığı hikâyenin içine hapsolacağını kim bilebilirdi? Yazdığım romanda kötü kadını - kaderi karanlık, lanetiyle anılan düşes Virelya`yı - canlandırmak zorunda kalır. Saray entrikaları, ihanetlerle dolu balolar ve ölümle mühürlenmiş yeminlerin arasında Virelya, kaderini yeniden yazmaya ant içer. Ama yazgının kalemini eline aldığında, aşkı da yeniden yazabileceğini hiç düşünmemiştir. Nefretin küllerinden doğan bir tutku... "Yazgıyı Yazdım" - Kader bazen sadece bir cümleyle değişir.

Ünüvarsite 2` ye fidan ela okul cıkışı eve gidarkan kamyon çarpması sonuçu öldü ama Berdan bilebilrdi ki en sevdi romanın kötü kadını Elena ılvor olaçanı...

Yirmi beş yıldır başka bir beden de yaşayan kız bir tanrının varisi oldunu öğrenir ve çağrıya kulak verir.

"Uyanmak, bazen sadece başlangıçtır. Bazen de kaçınılmaz bir sondur." Sayra, en güçlü Kraliyet Şövalyeleri`den bir ailenin tek kızıydı. Ama diğer Şövalye Veliahtlarının aksine, Sayra henüz Uyanmamıştı. Güçlerinin her biri kısıtlı ve kilitliydi. O, herkesin beklediği uyanışı yaşayamamış, büyükbabası ve akrabaları tarafından yeteneksiz bir gölge olarak görülüyordu. Ancak Sayra’nın kaderi, tek bir kişinin arzusuyla değişmek üzereydi. Veliaht Prens Rafael. Güçlü Ejder soyunun mirasçısı olan Rafael, Yıllardır Sayra’ya uzaktan âşık olmuş onunla birliktelik kurmak için sessizce bekliyordu. Kılıçların ruhlarının birleştiği bu savaşta, Sayra, kendi kaderini çizmek için hem gücünü hem de kalbini ortaya koymak zorundaydı.