Yıllar neleri unutturur? Özlemek için illa görmek mi gerekir? Bir yuva sıcaklığını , kokuyu veya sesin hasretini çekebilir misiniz? O çekmişti. Yüzbaşı Erdem Pusat Bozkurt - Ailesinden beklediği tek şey sevgiydi onun. Hep başarmaya en iyisi olmaya çalıştı gözlerine girebilmek için. Ama bir gün o çabanın boşa gittiğini ve kendini olmayacak bir hayale kaptırdığını öğrendi. Sonrasında ne sevilmek istedi ne de sevmek. Acı vereceğine inanıyordu çünkü. Tüm bunlara rağmen en çok olmak istediği yerdeydi o. Üsteğmen Cansu Karataş. - - - Kitap tamamen bana aittir. Lütfen izinsiz (ç)almayın!

“Ömür, geçip giden sonu belli olmayan bir yoldur.” derdi annem. Küçükken bilmediğim hiçbir şeyi yapmazdım. Ne bilmediğim bir yola girerdim ne de bilmediğim bir şeyi yerdim. Ama şimdi buradayım. Bilmediği hiçbir yola girmeyen o kız şimdi bilmediği o yolun tam ortasında… Bilmediğim insanların yanındayım. Ne bildiğim bir dille konuşuyorlar ne de bildiğim yemekleri yiyorlar. Tek gayem buradan çıkmak ama burada geçirdiğim üç yılın bana öğrettiği şeylerden birisi de buraya giren yıpranmadan çıkamıyor. Eskiden bilmediği şeylerden korkan çocuk şimdi yok. Neden mi? Çünkü… Bu sefer korkuya yer yok! Tek hedef:Görevi tamamlamak.

Batuhan amcasını kollarında kaybetmiş bir genç. Onun izinden giderek asker olmak için çabalıyor. Bu süreçte onun eğitiminden sorumlu olan Yüzbaşı Araf Demir. Bu ikilinin arasında neler geçecek, işte bu kitapta göreceğiz… Kitap angst değildir! Bu kitap GAY kitabıdır. Yani kitapta ESER miktarda eşcinsellik vardır. EĞER OKUMAKTAN VEYA GÖRMEKTEN RAHATSIZ OLUYORSANIZ HİÇ GİRMEYİN KİTABA HADİ NAŞ NAŞ.

"Bembeyaz bir odaya kapattı beni... Suçum neydi bilmeden, cezamı içime gömdüm. Duvarlar sessizdi, babam gibi. Ben o gün çocukluğumu içeride bıraktım."

Yarım Kalan Sigara isimli kitabın devam kitabıdır. Leyla Duman’ın cinayetinde sessiz kalan adalete ses olan Emir Kaan, şimdi aynı düzenin içinde bir rahatsızlık kaynağı hâline gelmişti. Yaşarken susturamadıkları o sesi, ölümünden sonra itibarsızlaştırmaya çalışıyorlardı. Ulaştığı makamı, verdiği mücadeleyi ve adalet uğruna ödediği bedeli suistimal edecek kadar çoğalmışlardı. Gelen o mahkeme tebligatıyla yıkılan tek kişi İklim olmamıştı. Kardeşleri de, timi de bu adaletsizlikle ikinci kez yıkılmıştı. Her biri, Emir Kaan’ın ardından bir kez daha kaybetmiş gibi hissetmişti. Ancak o vicdansızların unuttuğu bir şey vardı. Onların bozuk düzenine karşı, Emir Kaan yalnızca bir isim bırakmamıştı. İsmini lekeletmeyecek, hatırasını kirletmeyecek, anılmasına bile gölge düşürmeye izin vermeyecek kadar sağlam bir insan zinciri biriktirmişti ardında. Emir Kaan, yaşarken olduğu gibi öldükten sonra da yalnız değildi. Onu sevenler, adaletin suskunluğuna karşı hâlâ dimdik ayaktaydı. Bir zamanlar Uzman Çavuş Yılmaz’ın dediği gibi; Adalet Yılmaz`dı. Adalet yılmamalıydı! Kitabın Yayın Tarihi : 15.01.2026 Tüm telif hakkı saklıdır. Çalınması ve kopyalanması durumunda adli işlem başlatılacaktır.

"Leyla." "Efendim?" Çenesini alnına sürttüğünde kadının gözleri kendiliğinden kapandı. "Yüreğim yanıyor Leyla. Yok mu bunun bir çaresi?" Kafasını kaldırıp yüzbaşıya baktığında onu ilk defa bu kadar çaresiz ve aciz görüyordu. "Çay demleyim mi? Sen seversin." "Artık çay içmek istemiyorum."  Leyla ağlayacak gibi oldu. Ne yaparsa o hüzünlü gözler ışıl ışıl parıldardı? "Gel buraya." dedi en sonunda. Boş bakışlar üzerine çevrildiğinde derin bir nefes alarak dizini pat patladı ve uzanması için komutana yer açtı. "Hadi." İkiletmeden genç kadının dileğini yerine getirerek başını dizine yasladı. "Leyla." dedi tekrardan. "Ölüyorum." "Biliyorum." dedi kadın. "Bende yandım." Dikkat! Bu kitap tamamen eğlencesine kaleme alınmış bir kurgudur. Dolayısıyla kitapta geçen olay, kişi, zaman, mekan gibi unsurların gerçek hayatla hiçbir ilgisi yoktur. Wattpad platformunda yazılmış, daha sonra Kitapped`e taşınmıştır.

Asker cephede vatanı korur,kalbinde ise sevdiğini en zor savaş onsuzken verilen savaştır…

"Emredersiniz komutanım," dedik bir anda hep bir ağızdan. Biz çoktan sırt sırta omuz omuza çarpışacak o birlik olmuştuk. Sayımız azdı belki ama gün gün çoğalacaktık. Birimiz giderse de, yerine başkası gelecekti. "Böyle işte!" dedi Binbaşı Dağdeviren yüksek sesle, "Biz dağların aslanı, Anadolu`nun Kurt`u, buz gibi Asyalıyız. Ne Amerika`ya, ne Çin`e, ne Avrupalısına boyun eğmeyiz. Biz, Pers kralını kana doyurma sözü veren Tomris hatunun, Anadolu topraklarına ilk adımı atmış Alparslan`ın, dünyanın dizlerini titretmiş Timur Han`ın, Cengiz Han`ın, aşılmaz denilen surları aşmış Fatih`in, dünyaya hükmetmiş Kanuni`nin torunlarıyız." İçimde coşkuyla çağlayan bir nehir vardı, dolup taşıyordu. Bir yanımda bayrak dalganıyordu, diğer yanımda istiklal marşı okunuyordu. Bir yanımda dağların sisleri vardı, öbür yanımda dalgalarını kıyıya vuran deniz. Bir yanım kara kış yaşıyordu, bir yanım kızgın kumlara basıyordu. Bir yanımda Ötüken vardı, bir yanımda Anadolu. Bir yanım Her Türk diyordu, diğer yanım Asker doğar diyordu. "Bize bir ülke bıraktı, bayrak bıraktı, marş bıraktı, özgürlük bıraktı, Cumhuriyet bıraktı. Bizim o mavi gözlüye sözümüz var. Bir daha Atatürk gelmeyecek bu ülkeye ama biz onun verdiği topraklarda doğup büyümüş evlatlar olarak hepimiz onun sarı saçından bir tel olacağız. Onun saçının teli bile olamayacağız belki ama uğraşacağız. Allah bu ülkeye bir daha İstiklal Marşı yazdırmayacak!" Sandalyelerimizi sertçe geriye atıp hepimiz selam verdik. "Emredersiniz komutanım!" 🇹🇷🐺🇹🇷

"Seni kurtarmak için buradayız ancak pek ihtiyacın kalmamış gibi?" Yüzbaşının sesindeki şaşkınlığı hissetmiştim. Kendi kendime gururlanırken yüzbaşının zümrütlerine bakarken sırıttım. "Siz bir hayli geç kalınca bende kendi kendimi kurtarayım dedim." Sesim ironik çıktığında yüzbaşının tek kaşı havaya kalkmıştı. Kendime engel olamadığım alaylı gülümsememi gözlerinden çekemedim. Haklıydım. Gelmeleri gereğinden fazla uzun sürmüştü.

Yarım Kalan Sigara isimli ilk kitaptır. Adının, içeriğinin kopyalanması durumunda adli işlem başlatılacaktır.. Yayın tarihi 24.04.2025 ___ "Aynı anda kaç cephede savaşabilir bir adam? Dağda terörle, köyde aşiretle, evde babasının bıraktığı enkazla... ​Jandarma Uzman Çavuş Emir Kaan Yılmaz, İklim’in adalet savaşında onun en büyük kalkanı oldu. Sözleşmeli başlayan bu evlilikte, sadece bir koca değil; İklim’in hayalleri için onunla ders çalışan bir öğretmen, kardeşleri için bir ömür feda eden bir ağabeydi. ​Ama bir şeyler ters gidiyor... Emir Kaan’ın vakur duruşunun ardında, timinden bile sakladığı o sarsıcı sır ne? Adar’ın karanlık gölgesi üzerlerine çökerken, Emir Kaan bu savaşı tek parça bitirebilecek mi? ​Bazı borçlar kanla, bazı yeminler canla ödenir.

Çatık kaşlarla ona baktım. ``Neden bana böyle bakıyorsun yüzbaşı?`` Ela gözlerini gözlerime kilitledi. ``Çünkü gitmen gereken yerde değilsin doktor.`` Gözlerimi devirdim. ``Beni tanımıyorsun bile.`` “Tanımama gerek yok,” dedi sakin bir sesle. “Burada kalırsan canın yanacak.” Bir adım daha yaklaştı. Yutkundum. ``Sen kimsin yüzbaşı?`` Bakışları sertleşti. ``Senin uzak durman gereken biri.``

"Bursa’nın gri ufkunda yarım kalan bir hayalin, Hakkari’nin keskin ayazında bir barut kokusuna karışmasına; vizörüme takılan o sert bakışların, kalbimdeki tüm manşetleri altüst etmesine şahitlik etmeye hazır mısın?"

Ben Naz Korhan 22 yaşındayım ve askerim, asker olmamı annem istemişti benden vefat etmeden önce benim kızım asker olacak derdi hep şimdi askerim ve Erzurum ilk görev yerim orası herşeyin yeniden yazılacağı yer

"Bir kalbe iki aşk da sığıyormuş sevgilim; bir vatan bir sen..." Küçüklüğümden beri bir kalbe iki sevginin sığacağına hiç inanmazdım. Bir sevgi varsa bununla yetinmeliydik. Biri varsa diğeri eksik olmalıydı. Annem varsa babam,babam varsa annem olmayacaktı. Böyle de oldu. Hayatımın hiç küçümsenemeyecek kadar büyük bir bölümünü buna inanarak geçirdim. İki sevgiyi asla aynı anda hissetmedim. Bir kalbe iki sevgi sığmıyordu buna emin olmuştum. Sonra gerçek ailem geldi. Bana bir kalbe iki sevginin sığacağına inandıran annem ve babam vardı. Abilerim,hatta kardeşim bile vardı. Çok sevdiler, çok istediler. Anne,baba ve çocuktan oluşan o ailenin içine düşmek beni hiç olmadığı kadar afallattı. Ne yapacağımı asla bilemedim. Ailem vardı bu çok güzel bir şeydi. Abilerim benden nefret ediyordu bu çok kötü bir şeydi. İçine düştüğüm bu ehvenişer yani kötünün iyisi hâli kendi içimde çok uzun sürdü. Ne onlara kendimi açabildim ne de aramızdaki duvarları indirebildim. Beceriksizce kendi çapımda sevdim onları yalnızca. İçimde kimseye hissettirmediğimi sandığım savaşım hiç bitmedi ama ben hepsini çok sevdim. Zaman gerçekten her şeyin ilacıydı. Birdenbire kaldıramadığım o duvarlar kendiliğinden yıkılmaya başlayınca daha iyi anladım bunu. Bir şey istediğimiz anda olmuyorsa zorlamamak gerekiyordu. Daha güzel daha doğru bir anda bizi öyle veya böyle buluyordu. Ve bunlar olurken tüm savaşlarımın, gözyaşlarımın ve acılarımın şahidi ve mükâfatı olan adamlar benimleydi. Şahit abim, mükâfat sevgilim. Abimle kurduğumuz küçük dünyamıza inat,bizden bağımsız kurulan büyük dünyayı ben çok sevdim. 21/09/2021 💫 Kapak: @okyanus_grisi Bu bir KURGU`dur. Gerçek meslek, kişi ve kuruluşlarla alakası yoktur. Aile+aşk kurgusudur💙

Karanlığın tam ortasında, bir çığlık yankılandı… Evin duvarları, çaresiz kadının feryatlarını içine hapsederken, onun için kaçış neredeyse imkânsızdı. Öfkeden gözü dönmüş bir adam, karşısındakini paramparça etmeye hazırdı. Ama o sadece kendisini değil, karnındaki masum hayatı da korumak zorundaydı. Tam her şeyin bittiği an sanılırken, kapı büyük bir gürültüyle kırıldı. İçeri giren adam, savaşın tam ortasından çıkıp gelmişti. O, sadece bir asker değildi. O, hayat kurtarmaya yeminli bir adamdı. Fakat karşısında durduğu tehlike, cephede karşılaştığı düşmanlardan bile acımasızdı. Zaman daralıyor, hayatlar tükeniyordu. Bu gece yalnızca bir kurtuluş hikâyesi değil, hayatta kalmak için verilen bir savaş yazılacaktı. Peki Kanla sulanan bir gül nasıl iyileşirdi ?

Ben bir aşiret kızıydım. Kurallar, beklentiler ve "uygun eş adayları" arasında sıkışmış bir hayatım vardı. Ama kalbim mi? O, kitaplarda okuduğum imkânsız aşklara çoktan kaptırmıştı kendini. Yanlış numaraya mesaj atmadım. Mafya babasına âşık olmadım. Ama gidip kendi ellerimle bir üsteğmene musallat oldum. Masal sandım. Klişe bir hikâye yazacağım sandım. Ama hayat, o klişeleri bile aratacak kadar acımasızdı. “En fazla ne olabilir ki?” dedim. Ve her şey, tam da o soruyla başladı.

Trabzonlu doktor Asena, Siirt’teki bir askeri taburda kahkaha ve kaosla tanışır. Hiç beklemezken bir komutana kalbini kaptırıp hikâyesini bambaşka bir yere taşır. 🧨

"Herkes uğraşır durur doğru insanı bulmak için ama kimse bakmaz doğru insan mıyım, diye bir söz okumuştum. Ben seni gördükten sonra hep bunu dedim hep kendime Bal." dedi. O kadar zarif o kadar narin bir kalbi vardı ki... Nasıl biliyorsun demeyin hissediyordum. Her şeyi bilemezdiniz ama bazen bazı şeyleri hissederdiniz. "Allah seni bana nasip etti. Beni dünyanın en mutlu insanı yaptı." Ellerimi cebime sokup gülümsedim. "Mutlu olmana sevindim çünkü bende mutluyum." dediğimde gülüşünü duydum. Kısacık ve sessizdi ama ben duymuştum. "O zaman bizden mutlusu yok." dedi. Güldüm dediğine. Nasıl olurdu zaten değil mi?

Bazen gitmek, kalmaktan daha cesurdur. Ecmel, hayatın getirdiği ağır yüklerin altında ezilirken, kendi kaderiyle yüzleşmeye karar verir. Kaybettiği aşkın acısı, ailesinin gölgesindeki yalnızlığı ve geleceğe dair umutları arasında sıkışan bir kadın... Ünlerin gölgesinden sıyrılıp kendi ışığını ararken Van`ın serin sokaklarında, askeriyede başlayacak yeni görevinin ortasında başlayan bu yolculuk, aslında onun kendini yeniden bulma ve yeniden güçlenme hikayesidir. Geçmişin sırları önüne dökülürken attığı adımların öyküsüdür. Başkasına derman olmak için adım attığı bu yolda kendi yaralarının da başkası tarafından sarılacağından habersizdir. Ve her yeni tanışma, kırık kalbin yeni umutlarla tanışmasıdır. Ecmel`in hikayesi, acının içinden doğan cesaretin ve hayatı yeniden kucaklamanın öyküsüdür. Gerilim, gizem ve duygusal derinliklerle örülmüş bu hikâye, ihanetin, kaybın ve gizemli bir geçmişin gölgesinde, kendini bulma yolculuğunu anlatıyor. "Hiçbir silah, gözlerin kadar derinden vuramaz beni, Acem kızı." •Psikolog&Asker•

“Türkiye’nin büyük uzay operasyonuna seçilen beş kişilik bir ekip, Ay’a çıkmak için hazırlanır. Fakat bu yolculuk pek de beklendiği gibi ilerlememektedir. Uzay boşluğundan bilinmeyen bir gezegene çekilen Hayal Ekibi’nin başına gelmeyen trajikomik olaylar kalmayacaktır.” Rotamız Ay’dı ama kaderimizde uzaylılara çekirdek çitlemeyi öğretmek varmış! Karşınızda Yıldız Arslan: Biraz fevri, bolca “dobra” ve belanın ta kendisi. Yanında ise her şeye rağmen ciddiyetini korumaya çalışan (ama başaramayan) bir Komutan… Asosa gezegeninde işler bildiğiniz gibi yürümüyor. Burada lazer silahları değil, anne terliği etkili; diplomatik krizler ise ancak “Turkish Kovboylar” dansıyla çözülüyor. Aşk, kahkaha ve galaksiler arası bir kaos… Kemerlerinizi bağlamayın, çünkü burada yerçekimi bile kafasına göre takılıyor! Fantastik ile bilimkurgunun kesiştiği bu eğlenceli roman, evrenler arası bir macerada kahkaha ile kaderi yan yana getiriyor.

Onlar ansızın karşılaşan iki kişi; iki farklı hayat, sevgi, umut ve mücadeleleri ile yaşam savaşı veren aynı yolda yürümeye başlayan 1 kalbin iki yarısı. Şimal &Korhan Askeri kurgudur &Sanat da içerir

Bir yanda Gölge Timi’nin sert ve soğukkanlı komutanı Emir Baran Yılmaz, diğer yanda idealleriyle bir köye atanmış genç öğretmen Reva Karaca. Biri karanlıkla yaşamayı öğrenmiş, diğeri ışığa inanmış. Kader, onları aynı yolda buluşturduğunda; görevle sevda, emirle kalp arasında ince bir çizgi kalır. Ve bazen, en karanlık gecede bile bir umut yanar…

Yeni bir güne gözlerini açtığında, Lasita`nın bildiği her şey yerle bir olmuştu. Yağmurdan kaçarken doluya tutulmuş; hiç duymadığı, büsbütün eskeri rejimle yönetilen, yabancı bir yerleşkede bulmuştur kendini. Bu topraklarda kurallar acımasız, gerçekler ise gizlidir. Lasita, doğru bildiği yanlışların izinden sürüklendikçe, yalnızca yaşadıklarını değil, kendini de sorgulamaya başlar. Peki, onu çevreleyen bu duvarların ardında gerçekten kim dost, kim düşman? Prenses Onların Elinde; seçimler, özgürlük ve kimlik üzerine çarpıcı bir ütopya...

"Bir yanda vatanı için nefes alan, kalbi buz tutmuş bir komutan... Diğer yanda dünyası sessizliğe mahkûm, ruhu bir papatya kadar duru bir kız." Üsteğmen Karahan Sancaktar için hayat; emirler, operasyonlar ve namlunun ucundaki mutlak adaletten ibaretti. Ta ki o sınır köyünde, dere kenarında ismini dahi söyleyemeyen o dilsiz büyüye çarpana dek... Efsun, yaşadığı acı dolu bir gecenin mirası olarak sessizliğe sığınmıştı. Kimsesizdi, savunmasızdı ve bir çakalın pençesindeydi. Ancak o gece, bir çift buz mavisi göz karanlığı yırtıp geçti. Karahan ona söz verdi: “Sen susacaksın Efsun, ben senin çığlığın olacağım. Sen korkacaksın, ben senin kalkanın olacağım. Ve yemin ederim ki; senin dökemediğin her gözyaşı için bu dağları ateşe vereceğim.” Kelimelerin sustuğu yerde, kalplerin savaşı başlar. "Sessizlik en büyük feryattır; duyabilen için..."

"Şakağından öptüğümden beri çok dincim." Gülümsedim büyükçe. "O günden sonra kurşun yedin, hatırlatırım." "Buna rağmen çok dincim." dedi Yavuz. "Pozitif enerji mi verdim?" diye sordum. "Vallahi yaptın bir şeyler." diyen Yavuz bu kez izin almadan yaklaştı şakağıma. Önce ellerimi kavradı. Gülümsedi. Gülümsemesiyle öptü şakağımdan. Geri çekilmek istemedi... "Yavuz?" dedim büyük bir endişe hâlinde. "Bir gören olacak." "Olsun." dedi Yavuz azıcık geri çekilip. "Olmasın." dedim net bir dille. Dinlemedi Yavuz. Bir kez daha yaklaştı şakağıma. Bir öpücük daha bıraktı. Öpücüğü o kadar masumdu ki... Tıpkı yeni açmış bir çiçeğin yaprağına düşen ilk sabah çiyi gibiydi. Hafif, neredeyse hissedilmez. Ama aynı zamanda, o çiçeğin özünü barındırıyordu. İşte o masumiyetin ardında, bir volkanın derinlerindeki lav gibi, sabırla bekleyen bir arzu da vardı. Dudakları şakağıma değdiğinde yayılan sıcaklık, tenimi yakıp kavurmasa da, ruhumu derinden titretiyordu. Gözlerini kapattığını hissettim. Kirpiklerinin hafifçe şakağıma dokunuşu, fısıltıyla söylenen bir sır gibiydi. O an, zaman durdu. Etrafımızdaki tüm sesler kayboldu. Ne kuş sesi ne dışarıdaki hastaların sesi... Sadece onun nefesinin sıcaklığı ve dudaklarının tenime bıraktığı o tarifsiz his vardı. İçimde yeşeren karmaşık duygularla, ne yapacağımı bilemez bir halde kaldım. Kalbim, bu beklenmedik yakınlığın etkisiyle hızlanırken, zihnimde bin bir soru yankılanıyordu. "Nazelif?" dedi Yavuz sol şakağıma öpücük bırakıp. "Çok güzelsin." "Yavuz?" dedim kısık çıkan sesimle. Sağ şakağımdan öptü Yavuz. "Çok özelsin." . . Asker & Doktor"