Bu sessizlik yalnızca dilimi değil hislerimi de lâl etmişti... Ölüm çiçeğim lavinia... Kaderime bulaşmış sessiz felaketim, neden diye sorma hakkımın bile alındığı bu hayat nasıl olur da yüzüme gülümsemeyi yerleştirebilir ki. belkide bu hakkı ben kendime vermek istemedim,bu acı dolu kaderi belki de ben kendime reva gördüm... Belki asıl intikamım kendimeydi... Ben Nilda... _______ Konuşamayan bir kızın evine aniden daha yeni birinin daha ölümüne sebep olmuş ve polislerin peşinde olduğu bir Mafya girerse en fazla ne olabilir ki... _______

"Hazır ol gelin hanım... En fazla bir saat sonra evleniyoruz. Ve karım olduğun andan itibaren sana ağlamayı yasaklıyorum... Çünkü sana hiç yakışmıyor." Bir gün, tanımadığı bir adamla evlenmek zorunda kalacağını söyleseler, gülüp geçerdi... Ama kader, Lavinia`yı tam da bu noktaya sürükledi. Kırık pusula... ve kırk bir günlük bir oyun. Gerçek suçlu kim? Kim hayatta kalacak, kim yok olacak? Her sayfa, sırları bir bir ortaya çıkarıyor. Ve unutma: Ölüm Çiçeği`nin laneti, seni izliyor... "Kırık pusula seni karanlığa sürüklerken, Ölüm Çiçeği kaderini belirleyecek." Varlığı, annesi için hiçlikten ibaret olan tüm kız çocuklarına...

ʙᴀᴢıʟᴀʀı ʙɪʀʙɪʀʟᴇʀɪɴᴇ ᴀɪᴛᴛɪʀ, ʜɪᴄ̧ ᴋᴀᴠᴜꜱ̧ᴀᴍᴀꜱᴀʟᴀʀ ʙɪʟᴇ Kapak tasarımı: vic___ (💖)

Şarkılarla dert atabilir mi insan? Bir şiirle hayatı değişebilir mi?

Patroniçe Serisi III. Kitap ⚜️ İçeceğini içerken, "Bunu tatmalısın," dedi, benimle sohbet etmeyi amaçlayarak. Pamir Alp, "Bu dünyada cehennemle tanıştıracağım o iti." dediğinde, içtiğim limonlu soda neredeyse boğazımda kalacaktı. Hamza, beklemediğim bir ilgiyle, "Helal helal, iyi misin Yenge?" diye sorduğunda, girdiğim öksürük krizine bir yenisi daha eklendi. Yenge mi? Öksürmekten yaşaran gözlerime elimle hava yaparken ona döndüm ve hayret içinde, "Benimle mi konuşuyorsun?" diye sordum, hitap şeklinden dolayı onu sorgulayarak. Pamir Alp sırtıma hafifçe (!) birkaç kez vurdu ve saçlarımın arasına fısıltıyla, "Heyecandan boğuluyordun az kalsın, karıcığım." dediğinde, kaskatı kesildim. Karıcığım? Yapay bir kahkahayla, "Heyecandan dilimi yutacaktım az kalsın." dedim, son sözlerimi bastırarak söyleyerek. Tuğçe ikimize şüpheyle bakarken Hamza`ya döndüm. "Hamza?" "Evet, Yenge?" "Yengen kadar başına taş düşsün, Hamza." dedim sinirle. Hâlâ bana yenge diyordu. Tuğçe bu söylediğime çekinmeden gülerken başımı bıkkınlıkla iki yana salladım ve, "Hâlâ susuyorsun!" deyip, öfkeyle Pamir Alp`e döndüm. Evden çıkmadan önce de böyle yapmıştı. Konu biz olunca susup sadece dinliyordu. Şaşkınca, "Ben ne dedim şimdi?" dediğinde, sertçe soludum. "Bana Yenge diyor ve sen ağzını açıp ona hiçbir şey söylemiyorsun!" dedim, homurdanarak. Bana gelince `bak kızım biz düşmanız` bla bla demeyi biliyordu ama! Hamza`ya kısa bir bakış atıp tekrardan bana döndü ve sinsice kıvrılan dudaklarıyla, "Çocuk, bizi yakıştırmış ne diyeyim şimdi?" deyip, rahat bir tavırla konuştu. Ağzım neredeyse bir karış açılırken öfkeden deliye dönmek üzereydim. Yakıştırmışmış! Tembihledim demiyor da yakıştırmış diyor. Benimle dalga mı geçiyordu? "Sa-" diyordum ki, içeceğimi önümden alıp -benim içtiğim tarafından- dudaklarına yaslayıp yudumlamasıyla beni zahmetsizce susturmayı başardı. • Devam kitabıdır.

Bir ölüm ve bir enkazı aldı içine sessizlik, sonra onu büyüttü ve bir kız çocuğunun saçlarına serpti yıldızlar. Adına Ayperi değil Lavinia dedi karanlık kalpler, soy adına da Niran değil, Soylu dediler. O kız çocuğu büyüdü, hayır büyütülmedi. Büyüdü. İlk adımlarını attı, annesi ve babası yoktu. İlk kez beş yaşındayken konuştu o da tek bir kelimeydi; Git. Annesi ve babası yanında değildi, olsaydı zaten ilk kelimesi ne bu kadar geç olurdu ne de "Git" olurdu. Sonra okula başladı, arkadaşı olmadı çünkü sustu. Konuşmayı çok nadir tercih etti, anne ve babası yine yoktu yanında. Sonra sessizlik o oldu; Lavinia Soylu. Hayır çizemezsin üstünü, yerine yazamazsın; Ayperi Niran. Çünkü o büyüdü, daha çok büyüdü Lavinia Soylu olarak büyüdü, babası onu magazin kanallarından izledi, yanına gidemedi, elini tutamadı. Lavinia`da onu gördü televizyonda ama babası olduğunu bile bilemedi. O Lavinia Soylu dedi herkes, Şeref Soylunun torunu. Babası yok. Annesi yok. O Lavinia Soylu, annesi Lavin Soylu`nun kaderi çeyizi olan kadın... mı?

"Eğer cennete gitmek istiyorsan, Lavinia..." Kıkırdaması kulaklarıma kazanırken gözlerim doldu. "İşte o zaman, Cehennemi yaşayıp kurallarını öğreneceksin."

Kimsesizler Okulu Burasını sadece bir okul sandın değil mi? Bende öyle düşünmüştüm, meğersem benim cehennemimiş. Görünürde sadece iki kelime ama bende bilmiyordum bu okulda sadece, Kimsesiz Çocukların Ve Disiplin suçlularının olduğunu. Kural tanımaz bir topluluğu nasıl eğitebilirsin ki? Kural tanımadıkları için buradalar nede olsa. Ölümle Evet o cellat bizi ölümle eğitmeye çalışıyordu. Bizim sınavımız hayatta kalmaktı. Peki sizce bu cellat ne kadar başarılı olacak? Azrail`in bizi kovaladığı bu yolda benimle olacak mısın? Olmasan da olur ben kaçmaya devam edeceğim.

Laviniam, kalbim... Bizi ayıran en gerçekti ölüm. Canice ölümdü onu benden ayıran. Peki neden hatırlamıyorum gerçekleri? Neden öldüğünü bulamıyorum? O kadar severken nasıl öldürdüm onu? Sevgi için çırpınırken bulduğum sevgiyi nasıl öldürdüm? Neden öldürdüm?

İnsan büyüdükçe küçülür, zaman ilerledikçe büyür… Araf’ta kalmış insanlar ince bir çizgi üzerinde bundan sonraki yaşamlarını sürdürecekleri yere ilerlerler. Ama sadece istemek yetmez, çabalamak gerekir lakin her çaba da bir sonuç vermez. Eğer öyle olsaydı ben tüm çabamı o geceyi yaşamamak için harcardım. O gece çaresiz kaldım ben…

Annesi ikinci evliliğini yapar ve bu kişi ülkenin sayılı iş adamlarından biridir. Bakalım kızımız Lavinia Wales ne yapacak?

“Türk yeraltı dünyasını ele geçirmiş bir efsunkârlık sana neler yapar yegâne?”

"Aynı şey sana yapılıncaya kadar birine ne kadar zarar verdiğini asla anlamayacaksın!" Ölü diyarda hepimiz birer çiçektik, solması beklenilen. Birde ölüm çiçeği vardı bir daha hiç açmaması için dualar edilen. ❁ Resim sanatçısı olan Lavinia`nın hayatı bir sanat galerisinde kendisinine tıpatıp benzeyen bir kadın portresi görmesi ile değişmişti. Başka bir diyarın kapıları açılıp Lavinia`yı içine hapsettiğinde genç kadının hayatta kalmaktan başka çaresi yoktu. O lanetti, onun kanı lanetliydi.

"Kahramanlar can verir Vatanı yaşatmak için"

Sadece intikam için yaşayacaktım.

İki göz, uzun bir yola benzeyen o yangın mavisi olan göz, Ben Zehra, bir kır çiçeği olarak anılan Zehra,ama yolun sonundaki o yangın mavisi gözler beni sadece bir çiçekle anar. Lavinia çiçeği,anlamı ölüm olan o çiçek. Tıpkı bana benzeyen o çiçek. Kabulleniyordum çünkü ne kadar masum görün semde içimdeki o ölü çocuk asla bunu kabullenmeyecekti. Çünkü onun kabullenmediğim şeyleri kabullenirsem benim en büyük ihanetim bu olur. 15 yaşındaki o kız çocuğu bu dünyayı tam rengarenk yaşayacakken biri onun dünyasını mahvetti. O artık o gri dünyada tutsak kalmıştı, Biri onu oradan kurtarana dek. Ben Zehra,varlığı sadece babası ve abileri için olan o Zehra. *+-*+-*+-*+-*+-*+-*+-*+-*+-* "Neden kendine bu kadar acımazısın lavinia?" dediğinde derin bir nefes aldım. "Kendime acımasız değilim,benim içimdeki o çocuk bana acımasız.Ben ne yapsam zoruma gidiyor çünkü içimdeki o çocuk sıkışmış kalmış başka bir dünyada,onun için yapılan haksızlıkları ben şimdi yapamam.Onun yaşayamadığı şeyleri ben yaşayamam" dediğimde elimin üstünde sıcaklık oluştu. "İzin ver ben kurtarayım o çocuğu.Ama yeter ki...Gitme demeyeceğim ama gitme Lavinia" ilk kez içimdeki o çocuğun dünyası renklendi. Hemde bir sözle renklendi...

Anne babasının ölümü çocuğun delirişi ve katilin yaşam zevki lavinia çiçeği yeni intikamlara yelken açtırıcak kötülüğün umut çiçeğiydi.

"Sana gitme demeyeceğim, Ama gitme lavinia..." Özdemir Asaf