Huzur ancak gökyüzündeydi ama biz sadece yer yüzündeyiz ☆ William Shakespeare Kapak tasarımı: vic___ (💖)

Bir ölüm ve bir enkazı aldı içine sessizlik, sonra onu büyüttü ve bir kız çocuğunun saçlarına serpti yıldızlar. Adına Ayperi değil Lavinia dedi karanlık kalpler, soy adına da Niran değil, Soylu dediler. O kız çocuğu büyüdü, hayır büyütülmedi. Büyüdü. İlk adımlarını attı, annesi ve babası yoktu. İlk kez beş yaşındayken konuştu o da tek bir kelimeydi; Git. Annesi ve babası yanında değildi, olsaydı zaten ilk kelimesi ne bu kadar geç olurdu ne de "Git" olurdu. Sonra okula başladı, arkadaşı olmadı çünkü sustu. Konuşmayı çok nadir tercih etti, anne ve babası yine yoktu yanında. Sonra sessizlik o oldu; Lavinia Soylu. Hayır çizemezsin üstünü, yerine yazamazsın; Ayperi Niran. Çünkü o büyüdü, daha çok büyüdü Lavinia Soylu olarak büyüdü, babası onu magazin kanallarından izledi, yanına gidemedi, elini tutamadı. Lavinia`da onu gördü televizyonda ama babası olduğunu bile bilemedi. O Lavinia Soylu dedi herkes, Şeref Soylunun torunu. Babası yok. Annesi yok. O Lavinia Soylu, annesi Lavin Soylu`nun kaderi çeyizi olan kadın... mı?

"Eğer cennete gitmek istiyorsan, Lavinia..." Kıkırdaması kulaklarıma kazanırken gözlerim doldu. "İşte o zaman, Cehennemi yaşayıp kurallarını öğreneceksin."

Kimsesizler Okulu Burasını sadece bir okul sandın değil mi? Bende öyle düşünmüştüm, meğersem benim cehennemimiş. Görünürde sadece iki kelime ama bende bilmiyordum bu okulda sadece, Kimsesiz Çocukların Ve Disiplin suçlularının olduğunu. Kural tanımaz bir topluluğu nasıl eğitebilirsin ki? Kural tanımadıkları için buradalar nede olsa. Ölümle Evet o cellat bizi ölümle eğitmeye çalışıyordu. Bizim sınavımız hayatta kalmaktı. Peki sizce bu cellat ne kadar başarılı olacak? Azrail`in bizi kovaladığı bu yolda benimle olacak mısın? Olmasan da olur ben kaçmaya devam edeceğim.

Laviniam, kalbim... Bizi ayıran en gerçekti ölüm. Canice ölümdü onu benden ayıran. Peki neden hatırlamıyorum gerçekleri? Neden öldüğünü bulamıyorum? O kadar severken nasıl öldürdüm onu? Sevgi için çırpınırken bulduğum sevgiyi nasıl öldürdüm? Neden öldürdüm?

İnsan büyüdükçe küçülür, zaman ilerledikçe büyür… Araf’ta kalmış insanlar ince bir çizgi üzerinde bundan sonraki yaşamlarını sürdürecekleri yere ilerlerler. Ama sadece istemek yetmez, çabalamak gerekir lakin her çaba da bir sonuç vermez. Eğer öyle olsaydı ben tüm çabamı o geceyi yaşamamak için harcardım. O gece çaresiz kaldım ben…

Annesi ikinci evliliğini yapar ve bu kişi ülkenin sayılı iş adamlarından biridir. Bakalım kızımız Lavinia Wales ne yapacak?

“Türk yeraltı dünyasını ele geçirmiş bir efsunkârlık sana neler yapar yegâne?”

"Aynı şey sana yapılıncaya kadar birine ne kadar zarar verdiğini asla anlamayacaksın!" Ölü diyarda hepimiz birer çiçektik, solması beklenilen. Birde ölüm çiçeği vardı bir daha hiç açmaması için dualar edilen. ❁ Resim sanatçısı olan Lavinia`nın hayatı bir sanat galerisinde kendisinine tıpatıp benzeyen bir kadın portresi görmesi ile değişmişti. Başka bir diyarın kapıları açılıp Lavinia`yı içine hapsettiğinde genç kadının hayatta kalmaktan başka çaresi yoktu. O lanetti, onun kanı lanetliydi.

"Kahramanlar can verir Vatanı yaşatmak için"

Sadece intikam için yaşayacaktım.

İki göz, uzun bir yola benzeyen o yangın mavisi olan göz, Ben Zehra, bir kır çiçeği olarak anılan Zehra,ama yolun sonundaki o yangın mavisi gözler beni sadece bir çiçekle anar. Lavinia çiçeği,anlamı ölüm olan o çiçek. Tıpkı bana benzeyen o çiçek. Kabulleniyordum çünkü ne kadar masum görün semde içimdeki o ölü çocuk asla bunu kabullenmeyecekti. Çünkü onun kabullenmediğim şeyleri kabullenirsem benim en büyük ihanetim bu olur. 15 yaşındaki o kız çocuğu bu dünyayı tam rengarenk yaşayacakken biri onun dünyasını mahvetti. O artık o gri dünyada tutsak kalmıştı, Biri onu oradan kurtarana dek. Ben Zehra,varlığı sadece vatanı için olan o Zehra ya da vatanı için anılan Deli yürek... *+-*+-*+-*+-*+-*+-*+-*+-*+-* "Neden kendine bu kadar acımazısın lavinia?" dediğinde derin bir nefes aldım. "Kendime acımasız değilim,benim içimdeki o çocuk bana acımasız.Ben ne yapsam zoruma gidiyor çünkü içimdeki o çocuk sıkışmış kalmış başka bir dünyada,onun için yapılan haksızlıkları ben şimdi yapamam.Onun yaşayamadığı şeyleri ben yaşayamam" dediğimde elimin üstünde sıcaklık oluştu. "İzin ver ben kurtarayım o çocuğu.Ama yeter ki...Gitme demeyeceğim ama gitme Lavinia" ilk kez içimdeki o çocuğun dünyası renklendi. Hemde bir sözle renklendi...

Bu gece ayrılıklar, ölümler, lanetler ve terk edilmeler vardı. Gitmenin, terk etmenin zamanı gelmişti. Travmalarımızla yüzleşmezsek bir gün bizi avlardı. Travmalardan, ölümlerden, yalanlardan, lanetlerden, kaçış yoktu. Ve sen hiçbir zaman masum değildin. Aslında doğduğun gün seni kanla mühürlediler. Bu dünyada kimse masum değildi. Herkes kanla mühürlüydü, hem de herkes. Bazıları lanetliydi. O lanetten kaçamamışlardı. Kaçmak, korkaklıktı bu dünyada. Kalmak, cesaret edip yaşamaktı. Mücadele edersen yaşardın, eğer mücadele etmezsen... İdam edilirdin. Verhoyansk, asla yeşil bir yer değildi. Ağaç yoktu, kuşlar uçmazdı, ıssızdı. Her zaman kar yağardı, o karlar kan olarak kabul edilirdi. Mahi hapishanesindekiler bu söylentileri bilirdi, ancak görüntüyü bilemezlerdi. Çünkü onlar gece ve gündüzü hiç görmeyen mahkûmlardı. Mahkûm, ölümün karanlığı demekti. Soytarı ise, cehennemin ateşi demekti... ⛧°.⋆༺ཐི༏ཋྀ󠀮༻⋆.°⛧ "Senin yüzünden," dediğinde su dolduran elim durdu. Ne demeye çalışıyordu yada ne anlatmaya? "Ne?" Yüzündeki o hafif gülümseme ile yüzünü bana çevirdi. "Senin yüzünden." Sesi fazla kederli çıkmıştı. "Buradayım ve bu hayatı yaşıyorum, senin yüzünden. Mutsuzum, sevdiğim herkesi kaybettim, senin yüzünden. Ellerime kan bulaştı, eski masumiyetim yok oldu, senin yüzünden..." Biraz daha yaklaşsa dudaklarımız birleşecekti. Onun yüzünden heyecanlanmıştım. Çünkü beni öpmesini isteyeceğim kadar yakınımdaydı. Ama mutsuzdu, iyi değildi, benim yüzümden... İntikam çoktan başlamıştı. Alacakaranlık olduğunda intikamın ilk dişi çarkı dönecekti. Kalbim atmayı bıraktı; her atış, içimde susturulmuş bir çığlığın yankısıydı. Bu, intikamın ilk perdesiydi. Sessizliğin boğduğu yılların sahnesinde, sonunda ben konuşuyordum. Hem de en yüksek sesimle. Şah bu oyunda geri de duracaktı. Çünkü gerçek güç, zamanı geldiğinde hareket etmeyi bilmekti. Gece bembeyaz tenimin üstüne, karanlık bir lanet gibi çökmüştü. Yıldızlar bile lanetliydi artık. Bu oyunda, karanlık dahil her şey ölümdü. Herkes ölüme bulanmıştı. Bu hikayede masum kalan biri yoktu, herkes ölümdü.

Anne babasının ölümü çocuğun delirişi ve katilin yaşam zevki lavinia çiçeği yeni intikamlara yelken açtırıcak kötülüğün umut çiçeğiydi.

"Sana gitme demeyeceğim, Ama gitme lavinia..." Özdemir Asaf