"Bembeyaz bir odaya kapattı beni... Suçum neydi bilmeden, cezamı içime gömdüm. Duvarlar sessizdi, babam gibi. Ben o gün çocukluğumu içeride bıraktım."

Ağrılı bir kız, Karadeniz`in laylalarında. Güçlü bir ağayla tanışıyor. Onlarınki aşk değildi, onlar birbirleri için var olmuştular. "Karadenizlinin ela gözlüsü olsana sen?" "Sen... Sen ne dediğinin farkında mısın?" "Şu uşağın bir ela gözlüsü olmasın mı?" "Şey olusunda... Ben mi olayım?" "Tabi sen olacan Ağrı`lı." Karadeniz`in bağrından kopmuş bir aşk hikayesi. Dillere destan değildi belki, ancak onların aşkı kitaplara konu olmuştu. Karadenizli, olsana sen benim ela gözlüm dediğinden beri. Var olmuştu bu aşk kitabı. "Tekrar desene bana Karadenizli." "Karadenizlinin ela gözlüsü." Mavilerine daldı bir ela gözlü, hemde Karadenizli bir Ağa`nın mavilerine. Acımasızdı karadeniz, koparır alırdı sevdalukları. Bir furtuna kopardı, yellerdi Karadenizlinin gönlünü.

Bir yazlık kasabada başlayan küçük bir bağ… Yıllarca solmadan saklanan iki renk. Gonca bileğinde mavi bir geçmiş taşıyor. Eren ise pembe bir sırrı. Aynı sınıfta yolları yeniden kesiştiğinde, biri gerçeği biliyor. Diğeri ise henüz hatırlamıyor. Bir çocukluk anısı, bir anonim mesaj, ve yarım kalmış bir yaz… Hatırlamak bazen sevmekten daha cesurcadır.

Başarılı bir veteriner olan Mavi, Ayvalık’ta bir veteriner kliniğinin başındadır. En yakın arkadaşı Lara ve Buğra ile güzel ve imrenilecek bir dostlukları vardır. Birkaç yıl önce bir haber bile vermeden başka bir şehire okumaya giden Toprak, yeniden doğup büyüdüğü şehir olan Balıkesir’e döndüğünde onu neler bekleyecektir? Çocukluğunun aşkı Mavi, eskiden tanıdığı kadın mıdır? Mavi’nin Toprak üzerinde bıraktığı etkiler hala dün gibi taze midir?

17. bölümden sonrası vardır.

"Karanlık mı ışığı tüketir, yoksa ışık mı karanlığa diz çöktürür ?" Bir adam, ondan çalınan hayatın hesabını sessizce biriktirdi; karanlığını büyüttü, öfkesini bekletti. Geri döndüğünde ise en zayıf noktayı hedef aldı: Bir babanın dünyasını... bir kızın kaderini. Işığın içinden çekilip gölgelerin kucağına bırakılan genç kadın, bir anda korkunun, çaresizliğin ve tutkuya dönüşen bir esaretin ortasında kaldı. Babası, yıllar sonra fark ettiği hatalarının ağırlığıyla kızını geri almak için kirli oyunlara başvururken; adam, kalbine sinsice sızan o ışıltının, planlarını yakıp kül etmeye başladığını anlayacaktı. Karanlıkla aydınlığın birbirine karıştığı o yerde, ihanetin, öfkenin ve yasak duyguların hükmettiği bir savaş başladı. Ve hiçbiri şunu hesaplayamadı. Bazen en büyük tehdit, tutulmaması gereken bir kalptir.

Mavi, her zaman huzur demek değildir. Bazen bir suskunluğun, bazen de kanla karışmış bir gerçeğin rengidir. Küçük bir kasabada işlenen bir cinayet, yıllardır saklanan sırları gün yüzüne çıkarır. Başsavcı ve bir polis, bu sessizliğin ardındaki karanlığı araladıkça, mavi artık sadece bir renk olmaktan çıkar. MAVİ, geçmişin izlerini taşıyan, karanlık ve derin bir polisiye hikâye. Çünkü bazı gerçekler, en çok saklandıkları yerde bulunur.

Eğer bu hikâyeyi okumaya devam edecekseniz, bunu sadece iki gencin maviye emanet ettiği yarım kalmış bir aşk masalı sanmanızı isterdim. Çünkü bazen gerçekler, hatırlanan o güzel anılardan çok daha ağır ve katlanılmazdır. İnsan, geçmişi hatırlarken kendini korumak ister; anıların içini yumuşatır, acıyı törpüler, eksik kalan yerleri umutla doldurur. Oysa bazı hikâyeler vardır ki, ne kadar süslenirse süslensin, özünde taşıdığı ağırlığı asla kaybetmez. Benim hikâyem de onlardan biri.

0542:Takip ediliyorsun. Siz: Kimsin sen? Siz: Ayrıca ne saçmalıyorsun? Siz: Ne takip edilmesi? Siz:Cevap versene! 0542: Hemen oradan uzaklaş.

Midesi hasas olanlar okumasın! İşkence ve argo içerir. YETŞKŞN İÇERİKLİDİR ! O bir melekti. “ İşkence meleği.” “ SEN BENİM MAVİMSİN, HIRÇIN MAVİM.” Midesi hassas olanlar okumasın. :)

Mavi güllere düşkün bir kız. Nereden bile bilirdiki mavi güllerin ona lanet olacağını...

Maria Romanov, teröristlerin elinde aylarca esir kaldıktan sonra, üzerine yapılan deneyler ve patlayan bir isyan sonucu ölümüne terk edilir. Miran Alpkan Bozkurt, Parla`yı ölü sanarak yıllarca onun kaybıyla yaşamaktadır. Fakat, yıllar sonra Parla, Maria adıyla karşısına çıkar. Eski kimliğini unutmuş ve yeni bir hayat kurmuş olan Maria, eski terör örgütü başının tehdidiyle karşılaşır. Miran, vatanına olan sarsılmaz bağlılığı ve Maria`ya duyduğu koruyucu sevgiyle, örgütü yok etmek için görevlendirilir. İki zıt dünyadan gelen bu iki insan, geçmişin sırları ve aşkın gücüyle örülü bir mücadeleye girişir. "Künye" geçmişin sırlarını, kahramanlık, kayıplar ve aşkın gücünü keşfeden iki karakterin hikayesidir.

Sıcak bir mahallede yaşayan Mavi abisinin arkadaşı Pars Demir`in ona olan davranışlarının aniden değişmesiyle bir düşmanlık içinde bulur kendini.

Gecenin bir vaktinde, ansızın gelen bir mesaj hayatımı altüst etmeye yetmişti. Ben Mavi Hilal Uluer. Bir sahnedeyim... Yanımda yalnızca üzerime vuran ışık ve yansıyan gölgem var. Gölgeler ve Işıklar

Asker konulu bir kitaptır, kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür. Ruh, insanın dipsiz bir kuyusudur. Sen ruhunda dolaştığını sanırsın ama onun ne kadar derin olduğunun hiçbir zaman farkına varamazsın. Ta ki biri çıkıp orayı talan edene kadar. "Yanacaksınız, yakacaklar. Canınızın acımasını önemsemeyecekler." Parmaklarına sarılı urganı sertçe gerdi. Parmak boğumları giderek beyazlaşırken gözleri, alev topuna dönüşmüştü. "Nefesinizi kesecekler." İki farklı asker; Asena Eyşan Boduroğlu ve Mete Mert Çakır. Birbirlerinden haberi olmadan aynı göreve atanırsa en fazla ne olabilir ki? "Bugün bir tehdit mektubu aldım MMÇ`den gelmiş." *Tüm hakları saklıdır.*

Gökyüzü :seni sevdiğimi ne zaman anlayacaksın Gökyüzü: ne zaman göreceksin beni Gökyüzü: seni her gün görüpte dokunamamak çok zor Toprak🤍 çevrimiçi Mavi`den Çevrimiçi oldu ne yapıcam aaaaa çok heyecanlandım aha yazıyor Yazıyor... Toprak🤍:? . . .

"Mavi, kimileri için özgürlüktür. Benim içinse, mavi beni hapis eden bir renkti..." Ben, Hazal Hancı. Ve bu da maviye olan düşkünlüğümün hikayesi. Gelin, birlikte mavinin bir insanı nasıl mahvoluşluğa sürdüğünü öğrenelim...

Mavi, yıllarını sevgisizliğin, baskının ve şiddetin gölgesinde geçirmiştir. Ev dediği yer, onun için yalnızca acıların birikim noktası olmuştur. Fakat bir gün, hayatını kökten değiştirecek gerçeği öğrenir: Ona eziyet eden insanlar, aslında öz ailesi değildir. Köklerini ararken hem geçmişin yaralarıyla hem de kim olduğunu bilmenin ağırlığıyla yüzleşmek zorundadır. Mavi’nin yolculuğu; güveni, sevgiyi ve özgürlüğü yeniden keşfetme hikâyesidir.

Babasının yasıyla boğuşan Alin, karşısına çıkan mavi bir kitapla kendisini daha bebekken vefat ettiği bir evrende bulacaktır.

Bir aşiretin ilk kız torunu olan İklim doktor olup Kars a gider ama beklemediği bişey vardı orda Yüzbaşı ve İstanbul un en köklü ailesi olan Kara ailesinin tek erkek olan Mehmet Kara ile tanışır

İnsanlar niye bir sevgiliye ihtaç duyar diye düşünüyordum. Simdi fark ettim insan sevilmeye muhtaç olarak doğar. Değer görmeye muhtaç olarak. Arkadaşlar evet sever ama diğer arkadaşlarını sevdiği gibi sever ve onlara davrandığı gibi davranır. Aile de aynı sekilde diğer cocuklarına verdiği sekilde deger verir ama bir sevgili sadece o insana ilgi verir hiç kimseye vermediği şekilde. Sadece dünyada o varmış gibi işte sevgiliyi değerli kılan buydu ama ben bir ilişki insanı değildim. Çabuk sıkılırdım özgürlüğüm kısıtlanıyormuş gibi hissederdim. Ta ki o hayatıma girene kadar.

✨İlk Kitabım✨ Başak daha küçük yaşta annesini ve daha doğmamış kardeşini trafik kazasında kaybetmiştir. En zor zamanlarında hem kuzeni hemde en yakın arkadaşı Selma yanında olmuştu. Selma ile birlikte babasından gizli hazırlandığı sınavı kazanıp en büyük hayali olan doktorluğa adım atmıştır. Bu hayaline giden yolda deniz gözlü Soral ile tanışacaktır. Peki bu ikili onları ayırmaya çalışan onca engele ve geçmişe karşı durabilecek midir? Peki sen aşkın en mavi haliyle tanışmaya var mısın? “Onun gözlerine bakmak engin bir denize bakmak gibiydi.”

~Nedenler içinde kaybolmuş bedenler~ Mâlikanede bir cinayet işlenir, polisler katili bulmaya çalışırken cinayetler aynı şekilde artar ama tuhaf olan geceleri malikanenin kilitli olmasıdır, ama cinayetler hep gece sularında işlenmiştir.

Sevmek nedir? Sevmek sadece onu görünce kalbinin hızlanması mı yoksa her gün görsen bile özlemek mi, Onun bir tebessümü için kendinden vazgeçebilecek olmak mı, Saç teline bile kıyamamak mı? Sevmek acıtır bazen kalbine öyle bir kıymık batar ki mutluluktan havaya uçtuğun zamanları bazen gözyaşları ile hatırlarsın anıların göz yaşında gizli kalır...

"Dur, kalkma" dedi Mehmet, sesinde hem bir yalvarış hem de bir buyruk vardı. Gözleri, Serin`in gözlerinde kilitliydi. Sonra, derin bir nefes aldı ve sesi daha da alçaldı. "Beni öpersen, özgür bırakırım seni." "Sen..." dedi Serin, öfke ve şaşkınlık karışımı bir tonla. Ama Mehmet, onun lafını tamamlamasına izin vermeden konuştu. "Bir kere olsun," diye devam etti Mehmet, gözleri hâlâ Serin`in gözlerinden ayrılmıyordu. "Bana bir an, sadece bir an için, gerçekten dokunmayı dene... Ben olduğumu bilerek. Sonra istediğin yere gidebilirsin." Serin`in gözlerinden iki damla yaş süzüldü. Bu temas, ruhunu sıkıştıran bir ağırlık gibi üzerindeydi; iğrençlik, korku ve çaresizlik arasında sıkışmıştı. Ama bir şansı olabileceği umuduyla, bu işkenceye dayanmak zorunda hissetti kendini. Mehmet`in hareketleri yavaş, öldürücü bir sabırla sürdü. Serin`in dudaklarına değen her temas, onun için acının başka bir boyutuydu. Yaklaşık otuz saniye süren bu öpücük, Serin`e bir ömür gibi geldi. Mehmet, dudaklarını Serin`inkinden usulca ayırırken, ellerini yüzünden çekmedi. Sanki bu anın sonsuza kadar sürmesini istiyormuş gibi sessiz kaldı. Parmakları, Serin`in yanaklarından akan yaşları silerken, fısıldar gibi konuştu. "Şşh... Ağlama." Sonra, neredeyse varla yok arasında bir öpücük daha kondurdu Serin`in dudaklarına. Bu kez daha kısa, ama daha derindi. Serin, yerinde donakalmıştı. Nefesi düzensizleşmiş, düşünceleri dağılmıştı. İçindeki tüm duygular birbirine karışmıştı. Mehmet, ondan yavaşça uzaklaştı. Gözleri hala Serin`in gözlerinde, yüzünde ise hüzünle karışık bir teslimiyet vardı. Derin bir nefes aldı ve kelimeler döküldü dudaklarından. "Şimdi öldürmeyi başardın işte. Dudaklarınla zehirledin beni." Bir an duraksadı, sanki son bir kez söylemek için kendini toparlıyormuş gibi. "Artık özgürsün, Serin."