Bu “tanrılar tarafından seçilen ruhların laneti” suçlu sadece tek bir kişi değildir. Bazen en tatlı görünen genelde sizi karalamaya çalışan kişilerdir.

Ejderhalar… Çoğu masalda prensesin hapsedildiği karanlık kulenin gardiyanı, bazen de tenha mağaralarda biriktirdikleri ganimetleri saklayan kötü canavarlar. Masalın sonlarında cesur bir şövalye ortaya çıkar ve kötü ejderhayı öldürerek halkın kahramanı ilan edilir. Sizce bu kadar basit olabilir miydi her şey? Hayır, bunlar sadece çocuk masallarında olur. Burada değil. Ejderhalar evrenimizi şekillendiren canlılardır. Onlar kâinatın denge taşları, özgürlüğün daimî temsilcileridir. Uçsuz bucaksız gökyüzünde kanat çırparak yeryüzündeki bütün canlılara hükmederler. Peki, bir ejderhanın ölmesi diyarların karanlığa sürüklenmesine sebep olabilir miydi? Belki de olurdu… Bilinenin aksine her karanlık kötü değildir, aydınlığın da karanlığa ihtiyacı vardır. Tıpkı aydınlık ve karanlığın sürekli değişmesi gibi biz de değişiriz. Hiçbir zaman olduğumuz yerde kalmayız. Alisa`nın da hayatı değişti ve o bu kadar hızlı olacağını tahmin etmemişti. Ama oldu, bilmediği geçmişi yüzünden başka bir diyara sürgün edildi. Onu öldürmeye çalışan saplantılı bir katil ve kendisinin gizemli geçmişi peşini orada da bırakmadı. Yaşadıkları sadece başlangıçtı. Bugünü tehlikelerle doluydu, geleceği ise sorularla…

Geçmiş bir yük gibi hep omuzlarındaydı insanın. Davranışlarımız amel defterimize yazıldığı gibi ruhumuza da yazılırdı. Lakin ruhumuza sadece davranışlarımız değil; hissedişimiz, bakışımız veya bakışlar... Bunların hepsi yüktü bize. Bazımız ağzında altın kaşıklı doğarken bazımız doğuştan kaybederdi her şeyi. Bazılarının doğuşu lütufken bazılarınınki lanetti. Bu bir aşk hikayesinin başlangıcı değil, bu lütuf ile lanetin savaş hikayesi. Bu dünyaya kendini kanıtlama tanıtma savaşı. Bu savaş asla bitmeyecek bir döngü. Bu hikâye biterken lanet ile lütufun meşalesini kim alır bilemeyeceğiz. Tek bildiğimiz lanetin meşalesinin aslen kime ait olduğu ve onun kime devredileceği.

"Diz çökme Veyra! Unutma, çelik dövülmeden sertleşmez!" Veyra için hayat, babasının örsünden çıkan kıvılcımlar ve annesinin sevgi dolu nasihatlerinden ibaretti. Ta ki o uğursuz sabah, gökyüzü dumanla kaplanıp Şehzade’nin ordusu köylerine bir kâbus gibi çökene dek. Gözlerinin önünde önce babasının onuru, sonra annesinin nefesi soğuk çelikle kesildi. Geriye kalan tek şey; küle dönmüş bir geçmiş ve damarlarında yanan, dindirilemez bir nefretti. Şehzade, bu vahşi öfkeyi söndürmek yerine onu bir mücevher gibi işlemek istedi. Veyra’yı bir atın arkasına bağlayıp sarayına kadar tozun ve kanın içinde yürüttü. Onu öldürmedi; çünkü saf nefretin, en keskin kılıçtan daha tehlikeli olduğunu biliyordu. Şimdi sarayın mermer koridorlarında sessiz bir fırtına büyüyor. Şehzade, kendi celladını bizzat iyileştirip başucuna diktiğini henüz bilmiyor. Bir genç kızın çaresizliği, bir imparatorluğun yıkımına yetecek mi? "Ben senin eline batan bir kıymık olmayacağım Şehzade. Ben senin boğazına dolanan o halat, her kadehinde içtiğin zehir olacağım."

Kaçarken kurulan bir taht olur mu? O, geçmişinden kaçtığını sanıyordu. Meğer kaçtığı şey, onu zirveye taşıyacak yolmuş. Gücün, ihanetin ve sadakatin iç içe geçtiği bu hikâyede; kim kral, kim piyon belli değil. Taht bazen mirasla değil, kanla kurulur. Bölümler kısa ama tempo yüksek. Yorumlarınız hikâyenin yönünü etkileyebilir 🖤

Aşk sandığın şey, belki de sadece ustaca yazılmış bir oyundu. Bir maske… bir bakış… bir susuş. Ve her susuşun arkasında büyüyen bir şüphe. O, kurban gibi görünüyor. Ama ya ipleri elinde tutan aslında oysa? Bir leopar maskesi. Gizlenen kimlikler. Kontrol savaşları. Aşk mı daha güçlü, yoksa güç mü? Kalbin mi kazanacak, zihnin mi? Maskeni tak. Çünkü bu hikâyede kimse gerçek yüzüyle yaşamıyor.

Gücün hüküm sürdüğü bir şehirde, görünmeyen bir sistem her şeyi kontrol eder. O sisteme “Demir Kubbe” derler. Bu kubbenin altında yaşayanlar korunur sanır kendini. Oysa gerçek, en sert metallerden bile daha ağırdır. Kurallar kesindir. İhanetin bedeli vardır. Ve sırlar asla gömülü kalmaz. Ayaz Alexan, geçmişini hatırlamakla yüzleşmek arasında sıkışmış bir adamdır. Kim olduğunu bilmeden, kim olmak zorunda olduğunu öğrenmek üzeredir. Her adımı onu gerçeğe yaklaştırırken, Demir Kubbe`nin ardındaki karanlık güçler de harekete geçer. Bu bir güç savaşı. Bu bir kimlik arayışı. Ve bu kubbe… ya seni korur ya da altında ezer.

Gün yüzündeki ışığını bulamayanlara...

İntikam Taht Güç Bunlar yaşamamı sağlar herkesin bana saygı duymasını sağlar bana saygı duymak zorundalar kitabın kötü kadını olmam öleceğim anlamına gelmez TARİH 12.01.2026 KİTAP BAŞTAN YAZILICAKTIR ONA GÖRE OKUYUNUZ DAHA DEĞİŞTİRİLMEDİ

Yıllar...Yıllar önce kurak ve çorak topraklardan bir krallık yükseldi bu krallığın ismi MORVAYN`dı. Bu krallıkta binlerce hatta milyonlarca insan feda oldu. Karanlığın sarayın duvarlara sindiği bu krallık geceye esir düştü. Karanlık sadece duvarlara değil sarayın dört bir yanına yayıldı. O engin koridorlara,asla boş kalmayan taht odasına,Yansımaların aynası olan sularına ve daha pek çok yerine sindi bu karanlık. Senelerce karanlığı kucaklayan bu krallığın sosyal sınıfları vardı. Bu sınıflar hizmetkârlar,Krallar,Varisler ve Tahtçılar olarak dört sınıfa ayrıldı... ve bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Nefeslerin bile taşlara hapsolduğu bu kurak ve çorak topraklarda artık bir şeyler değişmeliydi. Değişen insanlar değil inanışlar olmalıydı. Milyonlarca insanın yaşadığı bu topraklar da bir gücün timsali olmalıydı taht.

Sekiz yıl yetti cihana Yavuz`a, bir ömür sığmazdı o kılıca. Yavuz oldu bahadır Herkes tanır Selim ise bir sır. Tarih pek çok aşk hikayesi yazdı, çok daha fazlasını ise görmezden geldi. İhaleler, anlaşmalar, toplantılar Mustafa`nın dünyası yalnızca bunlardan ibaretti. O yüzüğü bulana dek. O artık yalnız Mustafa değil şehzade Selim`in kendisiydi. Selim`in kazandığı zaferleri herkes bilir ya kaybettiklerini...

Calira, dört duvarın ardında kendi kaderinden uzak yaşayan bir kızdı, yaşı on sekise vardığında sırtında parlayan dövmenin iziyle nereye ait olduğunu bilir. İçinde filizlenen ateşim gücü yüzünden onu öldürmeye çalışan kişilerin elinden kaçmayı başarır. Ölüm ona yaşam kadar yakın ve uzaktı. Calira güneşin lânetini yok edebilecek mi yoksa annesi gibi güneşin yok oluşuyla ölüme mi mahkûm edilecekti? Her şey sadece ortaya konan savaşa bağlıydı.

Büyük taht savaşlarında piyon olan kralların, diyara ün salmış cesur şövalyelerin, hakkı olan tahtı geri almaya çalışan intikamcı prenslerin, güç savaşları için herkesi gözden çıkarabilecek kraliçelerin dünyasında ne kadar temiz kalabilirsiniz? İyi yürekli insanların kasabasında yaşayan, şifacı bir annenin ve çiftçi bir babanın kızı olan Elia beklenmedik bir anda kraliyet ailesinin güç savaşlarının içinde bulur kendini. Goldenbrook Krallığı`ndaki her genç kız gibi, Elia da nişanlanmıştı, ancak basit bir çiftçi ya da demirci çırağı ile değil, diyara ün salmış bir şövalyeyle. Bu durum Elia ve ailesi için büyük bir gurur olsa da, Green Valley kasabasının Lordu için hiç de öyle değildi.

Bazı çocuklar masallarla uyur, bazılarıysa… masalların içinde doğar. Büyünün gölgesinde doğan bir prens… Unutulmuş bir kehanet… Ve kaderin kaçınılmaz yükselişi. Elytharion’un en sessiz gecesinde, bir bebek ağlamadan dünyaya geldi. Ama gök gürledi, toprak titredi ve ölüler mezarlarından doğruldu. Çünkü o yalnızca bir çocuk değildi— O, zamanı mühürleyen kehanetin ta kendisiydi. Lycanuss, büyüsüz bir varis olarak yetiştirildi. Ancak 15. yaş gününde mühürlenen gücü uyanmaya başladığında, gerçeği keşfetmesi kaçınılmaz hale geldi. Onun doğumu, sadece bir tahtın değil, tüm evrenin geleceğini değiştirecek. Lycanuss, varlığından habersiz bir varlık. Üç halkalı bir mühür ensesinde parıldıyor, ama geçmişi bir sır, geleceği ise tehlikenin kendisi. Onun kaderi bir seçim değil, bir uyanış. Ve uyanış başladığında, evrenin dengesi bir daha asla aynı olmayacak. Zaman daralıyor. Kehanet fısıldıyor. Ve Lycanuss, kendi kimliğini hatırlamadan önce… kendi gölgesine karşı yürümek zorunda kalacak. Kader mi, yoksa seçim mi? Gerçek açığa çıktığında, hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.

YALANIN GÖLGESİNİ HİSSEDİYOR MUSUN? KADERİN SANA GÜLÜYOR MU, YOKSA ALAY MI EDİYOR? TEK BİR ŞANSIN VAR. FIRTINANIN ORTASINDA HANGİ YOLU SEÇECEĞİNİ BUL. Elirya gözlerini açtı. Saray sessiz. Zincirler sessiz. Ama fırtına… fırtına nefesini tuttu. Her adım bir tuzak. Her nefes bir oyun. Babası mı? Kader mi? Bilmiyor. Ama biliyor… Oyun başladı. Ve kaybederse… Sadece kendisini değil, krallığı da yok edeceğini biliyor. Gerçek mi? Yoksa bir yalan mı? Kim doğru söylüyor? Kim yalan söylüyor? Unutma… Bazı gölgeler kendi karanlığında büyür. Bazı prensesler kendi ateşinde yanar. Bazı kaderler ise… kırılmayı bekler. Ve artık… Kurallar yok. Savaş senin elinde. Kader nefesini tutuyor. BEN ONUN OYUNU DEĞİLİM. BEN… ONU YAKAN, GÖLGEYLE ATEŞİN KESİŞTİĞİ SON KIVILCIMIM.

Her insan güç ister, güç doğamızın bize kattığı ihtiyaçtır. Ben de güç istedim hakkım olan tahtı istedim fakat bunun için bir bedel ödemem gerektiğini bilmiyordum. Ben Elena, hakkım olan tacı almak için geliyorum ve bunun için gerekirse tüm krallığı yakmaya hazırım...

“Ne yazık ki gerçekler, her zaman ortaya çıkacağı günü bekler,” dedim, vücudum hıçkırıkların ardından titrerken. “O gün geldiğinde, kalbime sapladığın hançeri çıkarıp sana saplamak için gözlerinin içine bakacağım. Ve sen… bunu bile bile, gözlerim gözlerinle buluşsun diye bana yalvaracaksın, Kral Aren.” İhanet, sanılanın aksine her zaman zehirli değildir. Öyle ihanetler vardır ki, düşman da kardeş de acı çeker. Öyle terk edişler olur ki, terk eden de terk edilen de... onları izleyen bir çift gözde tuhaf bir huzur bırakır. Ve bazı ölümler vardır ki... bir soytarıyı deli eder. Bir bakmışsın, gülüşleriyle sarayları inleten o soytarı, şimdi karanlık bir mahzende, tek başına nefes alışlarıyla titriyor. Titreyen nefes büyür... büyür... sonra kulakları kanatan, yürek yakan bir çığlığa dönüşür. Kulağını tıkarsın, gözlerini kaparsın... ama nafile. Gözlerini tekrar açtığında... yer altının en karanlığında mahvolan o soytarı, Velvaria Kralı’nın tahtının solunda tüm ihtişamıyla kraliçe olmuştur. Değişmeyen tek şey... gözlerindeki yangındır.

“Güvenin olmadığı bir dünyada, en büyük ihanetin nereden geleceğini asla bilemezsin.” Karmen, masumiyetini çoktan geride bırakmış, acımasız bir dünyanın tam ortasında büyümüştü. Hayatta kalmak, onun için artık yalnızca bir içgüdü değil, nefes almak kadar doğal bir zorunluluktu. Ancak hiçbir şey, beklenmedik bir şekilde üstlendiği liderlik rolüne onu hazırlamamıştı. Düşmanları, dostlarından daha çoktu. Sadakat ile ihanet arasındaki ince çizgide yürürken, verdiği her kararın bedelini hem kanla hem de kalbiyle ödemek zorundaydı. Gücün, yalnızlıkla birlikte geldiğini ise çok geçmeden öğrenecekti. Şimdi tek bir kuralı vardı: Kaybedecek hiçbir şeyi olmayan birinin önünde kimse duramaz.

Ferhan Savran öldü. Ardında bıraktığı imparatorluk ise paramparça olmaya hazır. Ailenin tek varisi sayılan Lara Savran yıllar önce ortadan kaybolmuştu belki de bilerek... ta ki şimdiye kadar. Herkes onu ya ölmüş ya da unutturulmuş sanırken, Lara sessizce geri döner. Ama ne için? Miras için mi? Yoksa tahtın ta kendisi için mi? Yeni liderin kim olacağı konuşulurken, gölgelerden çıkan güçlü bir başka isim: Savaş Alkan. Kendi kurduğu düzenin başında duran, soğuk, acımasız ve etkileyici bir mafya lideri. Ferhan`ın ölümüyle birlikte güç dengesi değişirken, Lara`nın dönüşü tüm taşları yerinden oynatır. Savaş plan yaparken Lara oyunu kurar. İki lider adayı. İki bambaşka geçmiş. Bir taht. Ve tek bir kazanan. "Savran: Tahtın Gölgesinde", zekâ, güç ve ihanetle yoğrulmuş karanlık bir mafya masalı.

"Bazen bir yalan her şeyi altüst edebilirdi..." Sevgilisiyle evlenmek isteyen taht varisi Sakura, bir higanbana ile kutsandığı için tüm işler karmakarışık bir hale gelir...

26 yaşında kendine bir imparatorluk kuran kadın dünyaya yön veren bir kadın aşkından tahtı için vazgeçmiş ailesini arkadaşlarını sevdiklerini taht yolunda kaybetmiş bir kadın sadece beyini ile hareket eden kalbini ve duygularını işine karıştırırsa yok olacağını düşünen bir kadının hikayesi bence okumalısınız seveceğinize yürekten inanıyorum

Taç başıma hiçbir zaman oturmadı. Ama boynumda ki gölge gibi her adımıma sinmişti. Waveyx` in kırmızı taşlı tahtı ve kırmızı taşlı tacı kimseye ait değildi artık. Yalnızca onu kazananın olacaklardı. Bu diyarın savaşı, kan dökülmeden bitmeyecekti...

“Bir yıldız olacağım.” "Küllere dönüşmeden önce mi?” 1800’lerin başında, İngiltere’nin soğuk taş malikânelerinden birinde, kaderleri birbirine bağlı iki çocuk büyüyordu: Clara Whitmore ve Julien de Montreux. Biri, aristokrat bir İngiliz ailesinin özgür ruhlu kızıydı. Diğeri, sürgün edilmiş bir Fransız hanedanının son varisi. Clara ve Julien, çocukluklarını gölgelerin içinde, fısıltılar ve yasaklanmış anılar arasında geçirdiler. Julien, ailesinin geçmişini geri almak için büyümek zorundaydı. Clara ise özgürlüğün ne anlama geldiğini öğrenmek için.

“Annem çok küçükken öldü Beni öp, sonra doğur beni.

Yıl 1093. Karanlık, dağların ardından sızan bir zehir gibi ülkeye yayılmaktadır. Krallığın kuzeyinde, dağların gölgesinde yükselen Arvedon Dükalığı, taht kavgaları, ihanetler ve kadim sırlarla sarsılmak üzeredir. Genç bir asilzade olan Alaric, babasının esrarengiz ölümünden sonra miras aldığı kaleyi ve unvanı korumak zorundadır. Ancak ona miras kalan yalnızca taş duvarlar değil... geçmişin gömülü lanetleri ve eski kan yemini de uyanmak üzeredir.