“‘Benim kurtarılmaya ihtiyacım yok,’ dedj adam karısının gözlerinin içine baka baka. Kadının dudaklarının kenarı hafif kıvrıldı. Ocaktaki çorbayı karıştırarak, ‘Sen hep güçlü duruyorsun… böyle yaparak en çok kendine zarar veriyorsun.’ Adam cevap vermedi, Çünkü ilk defa… biri doğru yere dokunmuştu.”

192 gün. Kimse fark etmedi. Gülüyordu. Konuşuyordu. Yaşıyor gibiydi. Ama zihninde her gün yeni bir çatlak oluşuyordu. Bir insan kaç gün dayanabilir? Ve kırıldığını kim anlar? Bu bir çöküş hikâyesi değil. Bu, içindeki karanlıkla yüzleşme hikâyesi.

Bazı hikâyeler efendi gibi başlayıp uslu uslu bitmez. Hele işin içinde kurallara aşık bir doktor, dikiş tutmayan bir serseri, fırtına koparan bir kanka ve sessizliğiyle olay çıkaran bir adam varsa... Kayıtlara geçse olay olur, geçmese içimizde kalır dedik; ortaya bu karmaşa çıktı! Bir yanda her şeyi tamir etmeye çalışanlar, diğer yanda girdiği her yeri dağıtanlar... Reçeteler karışıyor, motorlar gürültüyle sokağa giriyor ve o meşhur "biz asla yan yana gelmeyiz" yeminleri birer birer patlıyor. Kimin kime laf yetiştirdiği, kimin kimin peşinden koştuğu belli değil. Tek gerçek var; o da bu hikayede hiçbir şeyin planlandığı gibi gitmediği

Gökçe mit istihbarat elemanı olarak görev yapmaktadır. Üniversite yıllarında iş adamı Hazar Gümüşay ile tanışır. Kader ikiliyi çeşitli imtihanlarla ağlarını örer. Gökçe gitmek istedi... Hazar severken ölmek... Gökçe giderken içinde ne varsa öldürdü... Hazar gidenin arkasında baka kaldı. Söz vermenin bedeli gerçekten; kaybetmek mi olmalıydı? Hepsi kitabımızda... Keyifli okumalar dilerim🥰

Bazen aşk, büyük planlarla değil; pijamalarla, bir fırın yolunda ve elde patlayan bir torpille başlar. Annesinin zoruyla ekmek almaya çıkan bir kız... Mahalle arasında torpil oynayan çocuklar... Çikolata karşılığında alınan bir cesaret parçası. Ve yanlışlıkla atılan bir torpilin, yoldan geçen bir arabanın içine düşmesiyle altüst olan bir an. Ve o patlama, sadece bir torpili değil, iki kalbi de ateşler. Tesadüf mü? Hemde abisinin arkadaşı çıkması? Yoksa aşk, gerçekten biraz torpil ister mi?

“Kalbim sana koştu, beynim arkadan ‘yavaş ol saçmalama lan’ diye bağırıyor.” "Kalbim seni sevdi, mantığım istifa dilekçesini yazıyor”

Sıradan bir otobüs yolculuğu, hayatınızın en büyük karmaşasına dönüşebilir mi? Mavi için bu yolculuk, sadece bir varış noktasıydı; ta ki Efe ile tanışana kadar. Bir muavinden çok daha fazlası olan Efe; alaycı tavırları, sinir bozucu gizemi ve her fırsatta Mavi’nin sabrını sınayan zekasıyla tüm planları altüst etmeye kararlı. Kaderin sürekli karşı karşıya getirdiği iki inatçı kalp... Komik yanlış anlaşılmaların gölgesinde büyüyen bu çekim, Mavi’yi hiç beklemediği bir fırtınanın ortasına bırakıyor. Bu, sadece bir yol hikayesi değil; kontrolü kaybetmenin ve tesadüflere teslim olmanın hikayesi.

Ellerim kanlıydı. Ellerimde kan vardı. Bu ellerde ruhunu öldürmüş bir kadının kanı vardı. Görünmez olmuştum artık göremiyordum kendimi, hoş aynadaki yansımam her ne kadar tersini de söylese işime geliyordu belki. Sol tarafıma dönmeden önce kesik bir nefes verdim ve bakışlarımı kendini asmış olan adama çevirdim. Şey sanırım intihar etmiş...

Anne ve babanızın ölümünden sonra sizi özel numara arıyor ve ölümlerinin kasıtlı olduğunu söylüyor... Bu durumda ne yapılır?

“Kimi zaman özgürlük, nefes alabileceğin bir gökyüzünden çok kapalı bir odanın içinde yeniden doğmayı gerektirir. Mayıs, geçmişinin zincirlerinden, bastırılmış çığlıklarından ve akıl hastanesinin soğuk duvarlarından kaçmaya çalışıyor. Ama asıl kaçması gereken, kendi zihninin karanlık koridorları…”