Orman sessizdi… Ama o sessizliğin ardında yüzyıllardır saklanan bir kehanet vardı. Kimliğini bilmeden büyüyen Zelenia, kollarındaki gizemli bebekle birlikte çıktığı kaçışta kendini kadim kapılar, unutulmuş krallıklar ve karanlık bir gücün ortasında bulur. Açılan her kilit, geçmişin sırlarını ortaya çıkarırken dünyanın kaderi tek bir seçime bağlı hâle gelir. Kilitli Kapılar, cesaret, fedakârlık ve kaderin iç içe geçtiği, gizem dolu bir fantastik yolculuk. 🌲🗝️📖

Bir sehri kurtarmak isterken kendini dahada zor duruma sokmaya calısan lyra belkide bu macera ya son verir

Luna gördüğü kabusların gerçek olup olmadığını çözemiyordu ve içinden nasıl çıkacağını bilmiyordu. Bu kabuslardan uyanmanın bir yolunu bulmalıydı. Rüya evreni gerçekten de düşündüğü kadar kötü müydü?

•Bazı kapılar bir kez açıldığında hiçbir diyar artık eskisi gibi olmaz•

Lunâra daha dünyaya yeni gelmesine rağmen hayatındaki her şey bir gecede mahvolmuştu…

Minho kafasından bir numara atar ve ona yazar ama onun jisung, yani okuldaki sürekli tartıştığı kişi olduğunu bilmiyordu

Şimdiki işsiz uazarınız yeni kitaba başladii tanıtım bölümünde özet var bi bakın derim -ne demek zorundayım ben evlenmem +Öyle deme bak çok üzülürüm -Malfoy ben asla seninle evlenmem ... Nikah masasındaydım ve evkeniyordum zorla...

"Bazı insanlar hayatınıza bir şeyler katmak için değil, sizden her şeyinizi alıp gitmek için girer. 17 aylık bir fedakarlık destanı, bitmek bilmeyen bir sadakat ve tüm bunların sonunda gelen soğuk bir `bitti` mesajı... Berat’ın kendi elleriyle inşa ettiği kusursuz dünyası, bir ihanetin enkazı altında nasıl yıkıldı? Bu sadece bir aldatılma hikayesi değil; doğru sevilen yanlış kişinin, kendi masumiyetinin kirletilişini izleyen bir adamın sessiz çığlığıdır. Başrolünde kendi külleriyle yüzleşen bir adamın olduğu bu destanı okurken, aslında kendi vicdanınızın aynasına bakacaksınız. Sen, seni bitiren birine ne kadar sadık kalabilirdin? Her seviye atladığında hayat seni geçmişe çağırır; sakın itibar etme."

1. BÖLÜM: Sınırın Gölgeleri Şehrin üzerine çöken akşam karanlığı, sıradan insanlar için sadece günün bittiğinin habercisiydi. Sokak lambaları sırayla yanıyor, insanlar evlerine yetişmek için acele ediyordu. Ancak onun için gün yeni başlıyordu. Bulutların arasından sıyrılan zayıf ay ışığı, ara sokaktaki silüetini aydınlattı. Üzerindeki koyu renkli kapüşonunu biraz daha öne çekti. Sıradan bir genç gibi görünüyordu; en azından dışarıdan bakıldığında. Kimse onun adımlarına eşlik eden gölgelerin, diğer insanlarınkinden farklı olduğunu fark etmiyordu. O, gölgelerin sadece ışıksızlıktan ibaret olmadığını çok küçük yaşta anlamıştı. Gölgeler canlıydı. Fısıldıyor, uzuyor ve onun parmak uçlarının hareketiyle şekil değiştiriyordu. Ancak bu gücün bir bedeli vardı: Geçmişine dair hiçbir şey hatırlamıyordu. Kim olduğu, bu gücü nereden aldığı ve neden bu kadar yalnız olduğu, zihninde kilitli birer kutuydu. Sokağın sonundaki eski sahaf dükkanının önünde durdu. Dükkanın vitrinindeki eski kitaplar toz içindeydi ama onu çeken şey kitaplar değil, kapının eşiğinde dalgalanan tuhaf enerjiydi. Sıradan gözlerin asla göremeyeceği, havada asılı kalan mor renkli, ince parıltılar... "Sınır burası," diye fısıldadı kendi kendine. Sağ elini yavaşça havaya kaldırdı. Hemen arkasındaki duvarın gölgesi, sanki bir sıvıymış gibi hareket ederek gencin eline doğru tırmandı ve parmaklarının etrafında koruyucu bir eldiven gibi sarıldı. Derin bir nefes alıp elini o mor parıltıların tam ortasına daldırdı. O an, sokaktaki tüm sesler bıçak gibi kesildi. Arabaların gürültüsü, uzaktan gelen korna sesleri yok oldu. Hava aniden buz gibi soğudu. Mor parıltılar girdap gibi dönerek büyüdü ve sahafın kapısı, daha önce bu dünyada var olmayan, gökyüzünün sürekli alacakaranlık olduğu, kristal kulelerin yükseldiği bambaşka bir evrene açıldı. Ancak sınırın hemen diğer tarafında, kızıl gözleri karanlıkta parlayan devasa bir silüet onu bekliyordu. Gölgelerin genç efendisi, geçmişinin anahtarını bulmak için bu tehlikeli kapıdan geçmek zorundaydı.

İki gün önce Valerion, yeryüzünün kilometrelerce altında, sarsılmaz bir kadim sessizliğin içindeydi. Burası, sadece sıradan ölümlülerin gözlerinden değil; dünyadaki en güçlü büyücülerden, kadim ölümsüzlerden ve karanlık iblislerden bile büyüyle tamamen gizlenmiş olan Frugan Tapınağı`ydı. Yeryüzünde varlığını sürdürebilmeyi başarmış, soyuna ait kalan son gizli Kristal-Doğan sığınağı burasıydı. Dış dünyadaki hiçbir varlık, ne kadar muazzam bir kudrete sahip olursa olsun bu tapınağın yerini sezemez, surlarına dokunamaz, hatta varlığına dair en ufak bir zihinsel iz bile bulamazdı. Sadece ve sadece Kristal-Doğanların geçebildiği bu mabet, aynı zamanda soyun tüm üyeleri için ortak bir merkezdi; dünyanın her neresinde olurlarsa olsunlar, bu kadim tapınağı her an zihinlerinin bir köşesinde hissediyorlardı. Mekanı büken gizli geçitlerin ardındaki bu kutsal mabette, zaman bile dışarıya nispeten daha yavaş akıyordu. Tapınağın devasa kristal sütunları, asırlardır olduğu gibi Valerion`nun damarlarındaki parıltıyla aynı kutsal tempoda, huzurlu bir mor ışıkla nefes alıyordu. Tapınağın içi, sadece taş ve kristalden ibaret cansız bir mabet değil; adeta kendi ritmiyle yaşayan, nefes alan bir organizmaydı. Havada, gözle görülebilir yoğunlukta mor bir kadim enerji nehirler halinde akıyor; metalik zeminlerden yükselip devasa sarkıtların arasından süzülerek adeta mistik akıntılar oluşturuyordu. Bir taştan çıkıp bir diğer kristal kütleye doğru havada zikzaklar çizerek dalgalanan bu ham enerji akışları, dokunduğu her yüzeyde parıldayan kırılmalar yaratıyordu. Duvarları süsleyen kristallerin üzerlerine, sıradan büyücülerin alfabelerine hiç benzemeyen, evrenin temel taşlarını simgeleyen benzersiz ve kadim rünler işlenmişti. Bu simgeler, havada akan mor enerji nehirleri kendilerine her temas ettiğinde sanki uykudan uyanırcasına canlanıyor, tapınağın derinliklerine doğru boğuk ama huzur veren bir uğultu fısıldıyordu. Valerion, bu enerjinin etrafında bir pelerin gibi sarıldığını, etinin altındaki damarlarla havada adeta dans eden o mor akıntıların aynı kutsal frekansta titreştiğini hissedebiliyordu. Burası, her hücresiyle saf büyünün kendisiydi.

Mutlu bir o kadarda vizdansız bir ailede doğup zorla evlendirilirken rastgele bir kaleye sığınan prenses

Elora vane morhenna kırallığında yaşayan bir prensestir aklına bir kıral ile evlenme düşüncesi hiç gelmemiştir ama kader onu Drawen Thorne Duskwood kırallığını genç kıralı ile karşılaştırır

Viktor`un hikâyesi bir güç fantezisinden ziyade ailelerini kaybeden insanların, sevdiklerini koruyabilmek uğruna insanlıklarından vazgeçmek zorunda kalanların, devletlerin çıkarları uğruna verilen ahlaki kararların ve hiçbir zaman iyileşmeyen psikolojik yaraların hikâyesidir. Dili sade, olay örgüsü ağırdır. Gençlik romanı değildir. Normal olarak doğup büyümüş rastgele insanlar, evrensel bir etki sonucu özel güçlere ve kabiliyetlere kavuşsalardı ne olurdu? Hikâyemiz, bunun cevabını gerçekçi bir biçimde vermektedir. Hikâye, ana karakterimiz Viktor`un kendisini teslim almaya gelen askerlerle çatışmaya girmesiyle başlar. Bu olay ailesinin dağılmasına ve devlet baskısının artmasına yol açacaktır. Viktor bunun ardından kaçak bir hayat sürmeye zorlanır. Aynı zamanda Federasyon tarafından rehin tutulan kızı Yana`yı kurtarmak için tehlikeli bir mücadeleye girişir; bu süreçte hem bir zamanlar asker olarak hizmet ettiği devletle hem de kendi geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalır.

Bazen prenses bile olsanız kaderinizden kacamazsiniz Annesinin ölümünden sonra babasının suçlamalarıyla büyüyen Wendy, sevgiyi değil, öfkeyi tanır. İçinde her geçen gün büyüyen kin, onu hem ailesine karşı bir savaşın eşiğine getirir hem de kendi karanlığıyla yüzleşmeye zorlar. Ancak geçmişin sakladığı sırlar ortaya çıktıkça, hiçbir seçimin göründüğü kadar masum olmadığını anlayacak ve gölgelerin arasında kendi kaderini yazmak zorunda kalacaktır.

Zamanında çok acı çekmiş bir leopar melezi ve bir insan nasıl bir bağ yaşar? Güvensizlik aşk sevgi korku karanlık böyle türleri seviyorsanız aradınız wattpad

Taşın Sessizliği`nden sonra dünya artık aynı değildir. Nyra`nın Mührü yerinden oynadı. Deniz hatırlamaya başladı. Ve bazı çağrılar artık yalnız duyulmuyor. Morveth şimdi yalnızca kayıp bir pusulanın değil, unutulmaması gereken bir gerçeğin peşindedir. Fakat bazı kapılar açıldığında, içeriden gelen şey karanlık değil- eskiden susturulmuş bir sestir. RÜN BÜYÜCÜSÜ II - ELDER`İN LANETİ

Sarayda çok güzel bir hayatı olan ve kral tarafından da çok sevilen Lilith`in iyi bir şifacı oldugu için ona verilen "cadı" lakabı sebebiyle kaçak hayatı yaşamaya başlaması ve o yaşamın içerisinde yaşadığı maceralar

Bir motor kazası... Tek bir an, tek bir hata ve her şey sona erdi. Arya gözlerini yeniden açtığında ne kendi bedenindeydi ne de kendi hayatında. Artık o, herkesin nefret ettiği, kibirli, öfkeli ve kötü kalpli olarak tanınan Miray Mavi Akay`dı. Zengin bir ailenin istenmeyen kızı... Altı ağabeyinin sırt çevirdiği kardeş... Sevgi dolu bir annenin en büyük yarası... Mecburi bir evliliğin içinde sıkışıp kalmış genç bir kadın... Üstelik geçmişinden kaçamadığı bir sevgilisi ve peşini bırakmayan düşmanları vardı. Arya, Miray`ın bedeninde yaşamaya başladıkça bir gerçeği fark eder: Dışarıdan görünen hiçbir şey, aslında göründüğü gibi değildir. Herkesin "kötü karakter" dediği kızın ardında anlatılmamış acılar, saklanan sırlar ve kırık bir kalp vardır. Fakat Arya`nın önünde yalnızca tek bir seçenek vardır: Ya Miray`ın yazılmış kaderini yaşayacak ya da bütün hikâyeyi baştan yazacaktır. Çünkü... Bana yazılmayan bir hikâyenin içindeydim. Ve bazen en çok nefret edilen karakter, aslında kurtarılmayı en çok bekleyen kişidir.

Nuray Diri tarzı bir reankarnasyon ve aile kitabı okumak isterseniz buyrun o halde🤫😌

Ölmek nedir bir insan bilir mi? ya da seni hücrelerine kadar parçalayacak bir lanetin pençesinde ölmek. Tarihin ve yaşadığım diyarın herhangi bir kuytu köşesinde beni bekleyen ruh eşim, söylendiği gibi bir kurtuluş muydu yoksa tanrının bana kurduğu bir oyun mu? Ruhların birbiriyle bağlı olduğu bu diyarda , Daril Diyarı`nda benim gibi lanetlilere ancak ölüm vardı. Yıkılması gereken yüzlerce yıllık bir düzen ve bana kucağını açmış "Bu diyar güç ister ,dikkatli ol!" diye bağıran onlarca ruh vardı peşimde. Ben Luna Rayne Sillage ,her şeyim üzerine yemin ederim ki ya bu diyar önümde diz çöker ya da her bir karış toprağı gölgeler içinde kana bulanır!

Bir gün bembeyaz saçlı, buz mavisi gözlü bir kız çocuğu doğdu. Onun ilk çığlığıyla birlikte diyarın dengesi sarsıldı. İnsanlar en büyük korkularıyla yüzleşti. Gökyüzü sustu. Toprak nefesini tuttu. Herkes aynı şeyi hissetti; kadim bir varlık uyanmıştı. Aynı anda, Lanetli Krallık’ın unutulmuş gölgeleri yeniden harekete geçti. Yüzyıllardır mühürlü kalan karanlık, sanki o tek nefesi bekliyormuş gibi yeniden canlandı. Ve o gece… tanrılar sessizliğe gömüldü. Çünkü ilk kez, kendi elleriyle yazdıkları kaderin sonunu göremiyorlardı.

farklı diyar farklı hayat... ailesinden koparılıp amcasına bırakılan minik kız amcası tarafından korunarak büyümektedir. Bir gün gerçek ailesine kavuşma hasretiyle yaşayan küçük kız yıllar sonra ailesine kavuşmaktadır fakat bilmediği o kadar çok şey vardır ki kendini amansız bir maceranın içinde bulur.

Ben Maysa Aslan. Doğum gününde katledilen, bir köşede sessizce ölüme bırakılan o kız. "Şah damarı, insanı hayata bağlayan bir düğüm gibiydi ve hiçbir doktor, zamanında çözülen o düğümü yeniden bağlayamazdı." Kendi kanında boğulan bir genç kız, aynadaki son tebessüm ve kulağa fısıldanan lanetli bir tekerleme: “Ölümü bilecek, acıyı ezberleyecek zavallı kurt...” Maysa, aşkı Kerim’de ararken, kaderini antik bir derinin işlemelerinde buldu. Okuduğu son kitap onun nefesini kesmiş olabilir ama bu karanlık kurguda ölüler her zaman sessiz kalmaz. Zümrüt yeşili bir elbisenin kana bulandığı o geceden sonra, hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.

Bir zamanlar 8 farklı ırktan insanların bir arada barış içinde yaşadığı bir gezegen varmış. Element güçleri olanlar, görünmez olabilenler, zihin okuyabilenler, portal açabilenler ve daha fazlası. Ama bu barış fazla uzun sürmemiş. Bu kadar fazla gücün bir arada olması kaosa sebep olmuş bu sebeple Safkanlık Yasası getirilmiş.

✨️Bir Diyar düşünün üç güçlü kralık , biri şan ve şöhret içinde, diyeri doğa ile iç içe, bir diyeri ise savaş ve zaferler içinde, bir birine bağlı üç güçlü ve farklı kralık... Pekiya bu kralıklar nasıl barış içinde yaşıyor? Savaş yok sadece barış. Belki Kralları yönetenler vardır... kim bilir belki diyarın Dükleri, Büyülü nesneler ile Krallığı koruyordur. Peki Dükleri kim Yönetiyor, büyülü nesneler tehlikeli mi? Ya Kralları, Dükleri ve büyülü nesneleri yönetebilen biri varsa, ya bu kişi Tahtsız bir imparator ise... Peki Krallar bunları biliyor mu? Sahte krallar, hüküm süren dükler, ve tahtsız Imparator✨️