Her türden bulunmaktadır

Bu his… İnsanı rahatsız eden değil, ense kökünde sıcak bir iz bırakan cinstendi.

Ve bazen insan ne yapacağını şaşırır, ne diyeceğini, nasıl davranacağını kestiremez. Bu gibi durumlarda insan ne yapar? Bana kalınca soluğu bir kulaklık, bir de soğuk karyolada bulabiliyordum. Ne bir ana kucağı ne de bir baba koruması olmuştu hayatımda. Hayatım en kötü şekliyle ilerlerken yapabileceğim tek şey kendime sarılmaktı. Burda herkesin dostları vardı. Benim de olabilirdi belki ama ben onlara kıyasla gariptim, ben ötekiydim. Kimse gelip de Kayra nasıl demedi. Hiç kimseye de kötü yanımı açmadım. Hep sessiz ve sakindim. Belki hapların, belki yaşadıklarımın etkisiydi. Okulda, yurtta, her yerde yüzüm mahkeme duvarını andırırdı. Kimse yanıma yaklaşmaz, benden tedirgin olurlardı. Yurttakiler - özellikle benim yaşıtım olanlar- benim büyürken çektiklerimi gördükleri için beni ayrıca yadırgarlardı. Çünkü ben onlar gibi değildim. Ayakta durmam için birkaç kutu depresan ve kendim hariç kimseye tutunamazdım.

Babam yeni biriyle evlenmişti olayları kavrayamıyordum aileme yeni kişiler eklenmişti ben alışık değildim ki bu kadar kalabalığa benim her ne kadar Baş Savcı olsamda düşmanlarım vardı ya onlar bu yeni ve kaşabalıklaşan aile zarar verirse ozaman napacaktım TABİKİ EBESİNİ BELİYECEKTİM

Güneş kolejinde, iki gurup vardı bunlar okulun en havalı guruplarıydılar ama en önemli özellikleri de birbirlerinden nefret etmeleriydi, bu iki gurup liderlik için savaşıyorlardı ama ortada kazanan hiç olmuyordu çünkü bu iki gurup birbirlerine ustaca saka yapıyorlardı, bir gün herşey değişmişti birbirlerine yaptıkları şakalar artık zekaya yada itibara vurmuyordu tam tersi duygulara vurmaya başlamıştı tek bir sorun vardı her iki gurup aşktan nefret ediyordu. Pekiya sizce ne olmuş olabilir.

1999’un o uğursuz sabahında deprem sadece binaları yıkmadı… henüz birkaç günlük olan bir bebeği de ailesinden kopardı. Yıllar geçti. Ece, o depremde hayatta kalmış bir bebek olduğunu bilmeden başka bir aileyle büyüdü. Ta ki bir gün… karşısına üç yabancı çıkıp şu cümleyi kurana kadar: “Sen bizim kardeşimizsin.” Ece o an evlatlık olduğunu öğrendi. Ve yıllardır ait sandığı hayatı, bir anda tuzla buz oldu. Ama işin tuhaf yanı şu: o gün sadece bir gerçek ortaya çıkmadı… bir hikâye başladı. Çünkü ece’nin kalbinde en çok yer kaplayan kişi olan çocukluk arkadaşı rüya da bu ailenin içine dâhil oldu. Ve birbirine kan bağıyla değil, kalple bağlanmış iki kız kardeşe dönüştü. Şimdi bu evde: ▫️ geçmişin yasını tutan ama geleceğe tutunan bir rüya, ▫️ “Aşk`la işim olmaz” diyen bir çağrı, ▫️ yıllar sonra ilk kez kalbi atmaya başlayan bir ece, ▫️ ve kalbini asla kapatamamış bir tarık var. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu: > bir kayboluşun nasıl bir aileye dönüşmesinin, kalpten kalbe uzanan yolların nasıl bir ömürlük iyileşmeye dönüşmesinin hikâyesi. “Bazen bir deprem sadece binaları değil… senin sandığın hayatı da yıkar. Ama bazı yıkıntıların altında, yepyeni bir aile doğar.”

Mira sınıfta otururken sınıfa yeni bir öğrenci gelir bu Arastır

Genç yaşında evliliğe zorlanmış olan Sevim, yıllar sonra hayatının aşkını buluyor. Fakat tahmin dahi edemeyeceği problemler de var. Her hikayede illa bir üzülen olmak zorunda mı? Hep birlikte göreceğiz! ( Yorumlarınız benim için değerli )

Ozan: Elif, seni çok seviyorum. Elif: Biliyorum, gece boyunca en az yirmi kere söyledin. Ozan: Sıkıldın mı? Elif: Hayır, duymak için onca zaman bekledim. Sıkılır mıyım hiç? Ozan: Çok iyi çünkü her gün, her an, her saniye duyacaksın.

Teröristler tarafından kaçırılıp yetimhaneye bırakılan Miray’ı babasının bulması…

Nakil yaptığım okuldaki matematik hocasına…

İntikam bir oyundur ve kuralları önceden yazılmıştır. Diana Aydoğan, geçmişinden kaçarak Fransa`dan Türkiye`ye gelir ve kusursuz bir psikiyatrist olarak yeni bir hayat kurar. Ancak bu hayat, intikam planının yalnızca perdesidir. Susmak, geçmişi araştırmak ve hastana âşık olmamak... Diana bu kuraları biliyordu. Ama intikamın bedeli, her kuraldan daha da ağırdır.

19 yaşındaki Ezgi nin abisinin arkadaşı olan 22 yaşında Yiğit e aşık olması ve cesaretini toplayıp ona başka numaradan yazması.

Hatırladığım anla gülmeye başladım - ` Uykunda mandalina sayıklayıp ağzını da şapırdatmasın ya.` O odaya girdiğimde böyle bir manzarayla karşılaşacağımı bilemezdim.

"beni defalarca öldürsen de ölememem gibi" Dudaklarından fısıldadı, acıyla. Gözleri eskisi gibi bakmıyordu artık, acıydı değiştiren. Parmaklarının ucunda soğuğu tüm derinliğiyle hissediyordu. Göz pınarlarından dökülen bir damla yaş bu soğuk mâtemi daha da buza çevirdi. Adam sadece bakıyordu, hissiz miydi? Acıyı göremiyor muydu? Kadın sadece hayal kırıklığı icersinde onu izliyordu. Sadece gülümsedi, ama bu gülümseme tabiki gerçekçi değildi. "gülüm anla beni!" Sahiden kadın mı onu anlamalıydı? Yoksa adam sorumluluğu ona mı yüklüyordu? "Ne istiyorsun?" dedi kadın içinden. "Ne istiyorsun benden? " Darmaduman olmuş bir kadın, yaşamaya devam eden adam. Adamın hayatı kadının hayali. "Sen deniz kızı`sın, yolunu bulursun." deyip arkasını dönüp gitti. Kadın şaşkınlık içerisinde gidişini izlerken konuştu. " Pusula senken yolumu nasıl bulabilirim?" Kitap başlangıç tarihi " 12 Aralık 2025" ©️ Bu kitap tamamen hayal ürünüdür, gerçeklerle benzerliği tamamen rastlantısaldır!

Her şeyi kontrol edebilir miyiz. Tabiki hayır mesela araba kazasını o kazada ölen anne ve babamı o kaza sonrası artık sadece erkek kardeşim ve benim yaşamamı. Bunları kontrol edemeyiz demi. Kalp hastası erkek kardeşim ben üniversite hayatım yetim öksüz kalışım hastane masrafları arasında aşka yer var mı?

Toksik bir hikaye.

Henüz çok küçük olan Yağmur abilerinin arkadaşı babasının çalışanı aileden biri gibi görülen kendinden 7 yaş büyük abi dediği insana aşık olur….

bir kelebeğin uçuşunu düşünün eşsiz güzellikte bir kelebeğin ölüşünü düşünün ve yeniden doğuşunu

Doğum gününden bir gün önce sevgilisinin tarafından aldatıldığını öğrenen Irmak, doğum günü partisinde ailesinin ondan sakladığı gerçekle yüzleşir.

Genç kız annesiyle sadece şakalaştığını düşünürken annesi gerçekleri vurdu. O gerçek annesi değildi. Peki ya gerçek annesi kimdi?

Hayatında her zaman zorbalığa uğrayan dışardan mutluymuş gibi gözükse de içi paramparça olan bir kız 17 yıl sonra gerçek ailesini bulsa ne olur hadi görelim

17 yıl boyunca gerçek ailesinden ayrı kalan İnci gerçekleri öğrendiğinde babası onu istemez ve gerçek ailesinin yanına gitmek zorundadır.

Zeren, sadece susturulmuş bir kız değil; susturulmuş bir kasabanın, bastırılmış annelerin, okutulmayan kızların sesidir. Bu kasabada kadınlar hep sessiz kaldı, ta ki biri "Bu defa susmayacağım!" diyene kadar. Bu roman; korkunun nasıl kalıtımsal aktarıldığını, ama cesaretin de bulaşıcı olduğunu anlatıyor. Çünkü bazen bir çığlık, bir ülkeyi uyandırabilir. Not: Bu benim ilk kurgum umarım beğenirsiniz💖Bu hikayenin sadece bir kurgu olarak değil, bizim sesimiz olarak kalmasını istiyorum. Bu roman bütün susan ve susturulanlar için...

“B-b-b-bırak kolumu a-acıyor!” Ben daha korkarak bağrırken beni kucağına aldı.