“Bu kitap, hayatın sakladığı gerçeklerle yüzleşen genç bir kızın; yaşadığı acıları, peş peşe gelen şaşkınlıkları ve hiç beklemediği bir zamanda kalbini aşka kaptırışını anlatıyor.”

Meral, hayatı sanatını yaşattığı atölyesinden ibaret olan bir kadındır. Bir gün atölyesinde kendi hâlinde resim yaparken içeri giren ve ondan yardım isteyen bir yabancı, ertesi gün ondan albümü için kapak tasarlamasını ister. Bu yabancı artık hayatına yeni bir renk, yeni bir ses olacaktır. - !!!!! Psikolojik rahatsızlıklar, argo, küfür ve özendirme olmasa da yasaklı madde kullanımı içerir. ☀️ 23.05.26`

Mahalle kurgusu ilk kitabımm

Bir avukatın kan davasında sonra istemediği biriyle evlenmesi ve aşık olması

"Her bitiş bir başlangıçtır."

bütün hayatı bir çift bakışla degişen ceylin aslında nasıl büyük bir yalanla yaşadığını ögrenir ve bunların karşısında yıkılmamaya çalışır. bu hikayede bizimle misiniz?

anlatmaya gerek yok okuyun ve ne kadar memnun kaldığınızı hissedin

"Yıllarca doğru bildiğim her şeyin bir yalandan ibaret olduğunu, gerçek ailemi bulduğumda anladım."

Bilinmeyen Numara: Vanilyalı dondurma mı çikolatalı mı mı? Bilinmeyen Numara: Çok mu saçma oldu? Bilinmeyen Numara: Bir konuşmaya nasıl başlanır ki? Bilinmeyen Numara: Her neyse açıkçası ben çikolatalı seviyorum. Siz: ? Sıradan bir hayatı olan Aksa’nın bilinmeyen numaradan mesajlar almaya başlamasıyla kendine kurduğu tüm düzen tepetaklak olur.

Okb hastası olan İzel Karahan için 19 yaşına geçtiği gün işler değişir. Babası Hakan Karahan kızının 11 yaşından beridir zihninde yaşadığı kaosu umursamaz ancak o gün o düşünceler patlak verdiğinde babası kızına asla aynı gözle bakmaz, hatta evinde bile istemez. Hakan Karahan`a göre kızına sahip çıkılması için evlenmesi şarttır ve kızını Soykan ailesinin ortanca oğlu Atlas Soykan ile evlendirir.

Siktir siktir Cidden öylesine yazıştığım bir mafyadan Hamile kalamam ben bunu nasıl yaptım

"İnsan kendi ailesini seçemez," derlerdi. O bodrum katının karanlığında buna inanmıştım. Kendimi çaresiz bir kurban sanıyordum. Gözlerim artık dayanamamıştı ve o karanlığa gömülmüştüm... Ama o bodrum katı benim sonum olmadı. Beni öldürmeyen acı, ringlerde yumruklarını sıkan bir savaşçıya dönüştürdü beni. Tam bitti dediğim anda karşıma o tehlikeli adam, Karan Demir çıktı. Gözlerindeki karanlıkla beni kurtaracak mıydı, yoksa mahvedecek miydi? Bilmediğim bir şey vardı: Hayatım koca bir yalandı.

20 yıl ölü sanılan bir kız geri döndü; Karadeniz`in sisleri arasında topuk sesleriyle adalet ve intikamını ilan ediyor * şiddet ve korku içermektedir * 7 yaş üzeri için uygundur * lütfen kötü yorumlarınızı kendinize saklayın

​Bu kurgularda karakterler sadece farklı değil, birbirlerinin tam tersidir. Biri ne kadar kuralcı, planlı ve aydınlıksa; diğeri o kadar kuralsız, fevri ve karanlıktır. Bu zıtlık, yan yana geldikleri ilk andan itibaren ortama devasa bir statik elektrik yayar. Aralarındaki o aşılmaz duvarlar ve tahammülsüzlük, hikayenin motorudur.

Kadına baktım. Baya afetti, fıstık gibi daş daş. Bu adam, kadını nasıl tavlamış acaba? "Ne bakıp duruyorsun karıma" diye konuşan dayıya baktığımda kaşlarımı kaldırdım "Çok dikkatimi çekti" dedim, geri durmadan. "Eşref saatinde mi tavladınız? Nasıl baktı size söyleyin de biz de bir şeyler kapalım" söylediğim şeyden sonra kadın gülümseyerek bana baktı, abimse dirseğiyle kolumu dürtüyordu. Oflayarak abime baktım, dayı da kaşlarını çatmış bana bakıyordu ama umrumda değildi "ne var abi yalan mı söyleyeyim ne dürtüp duruyorsun!" Abim anında renkten renge girerken sarışın afet kahkahayı bastı. "Ay ne güzel gülüyor," yanındaki kasıntı adama döndüm "bir de sen gül bakalım dayı, yanına yakışacak mısın?" bu dediğim şeyden sonra kadın, kocasının koluna alnını yaslayıp gülmeye devam etti "Dayı diyip durma bana, teyze" Anında afalladım "teyze kim lan" şaşkınlıkla kendimi gösterdim "bana mı teyze dedi o dayı?" "Hâlâ dayı diyor!" "Seninle uğraşamayacağım" "İsabet olur" Dik dik ona baktım. "Çok gıcıksın" "Sen daha gıcıksın ve karıma bakmayı kes!" Sarışın kadın şaşkınlıkla adama döndüğünde "pes artık" dedi "inanamıyorum Miran! Çocuk sayılır o!" "Ama hayatım alacaklı gibi bakıyor?" "Belki de gelecekliyimdir" herkes bana döndü "Of hadi ama! Hani pozitif falan olursa diye şaka yaptım" "Ok" dedi, adam Gece, daha dünyaya gözlerini açtığı anda hayattan koparılmış bir çocuktu; doğduğu gün hastanede bilinçli bir şekilde başka bir aileye verilerek hiç bilmediği bir oyunun içine sürüklenmiş, hiç ait olmadığı bir ailenin yanında büyümek zorunda bırakılmıştı. Onu sevgiyle büyütmeleri gerekirken, yalnızca kendi hırslarının gölgesinde büyütmüşlerdi Bu, sadece kayıp bir kızın hikâyesi değil... Bu, yeniden doğan bir Gece`nin hikâyesi... ✔️ Güç hırsıyla oynanan bütün oyunlar kanlıdır. Gerçek ailem kurgularından farklılıklar vardır

Bazı insanlar hayatına bir anda girer… Ve sen daha ne olduğunu anlamadan bütün düzenini değiştirir. Duygu, geçmişinin yükünü sırtında taşırken yalnızca okuluna ve hayallerine tutunmaya çalışan genç bir kızdı. Ama Emir’le yollarının kesişmesi, onun kurduğu tüm duvarları yavaş yavaş yıkacaktı. Bir tarafta kalbini susturmaya çalışan Duygu… Diğer tarafta onu her bakışıyla yeniden hissettiren Emir… Peki ya aşk, insanın en çok kaçtığı yerde karşısına çıkarsa? Ve bazı hisler ne kadar inkâr edilirse edilsin, gözlerden okunuyorsa… Kırgınlıkların, kıskançlıkların, arkadaşlıkların ve kalbi titreten bakışların arasında; Duygu kendini hiç beklemediği bir hikâyenin içinde bulacak.

Asya ailesiyle anlaşamayan ama abisini çok seven bir kız ama onu bekleyen şeylerden haberi yoktur bakalım Asya`yı ne bekliyor...

Ben Eylül gitar çalmayı seven futbol kapatın rüzgar aşığım ve ihanetler en büyük ihanetleri yedim ne olucak peki

"Ben hatalıydım" derken sesi yükselmişti. İçine sığdıramadığı suçluluk duygusundan mıydı isyanı, aşkından mı? "Bu mu duymak istediğin? Tamam, kabul ediyorum." "Senden bir şey istemiyorum." Sadece karşıma çıkma artık. Aklımı meşgul etme. Kalbimi rahat bırak. Saçlarını kavradı sıkıca. "O zaman neden baktığım her yerdesin?" Alayla güldüm, boğazıma oturan yumruyla zorlukla yutkundum. "Sen geri geldin." Gözlerimin dolduğunu gizleme ihtiyacıyla başımı yan çevirdim. Bakmaya doyamadığım yüzüne gözlerimi değdiremiyordum artık. "Hayatına devam etmek de senin kararındı, bıraktığın yere dönmek de." Ondan ne diye kaçıp saklanacaktım? Ki hiç hakkı olmadığı halde denemiştim. Onun için değil, kendi kalbim için. Bir kez parçalamakla yetinmeyip tekrar darmadağın ettiği kalbim için. "Senin git gellerinle ben uğraşamam Alp." Başını iki yana sallarken dudakları yukarı kıvrılmıştı, acı dolu bir gülümsemeydi bu. "Sen gitmiyorsun ki. Ben gitsem de hep bendesin. Nil seni içimden atamıyorum. Ölsem yine atamayacakmışım gibi, öyle bir yayılmışsın ki içime ben bunu aşamıyorum."

Işıltılı davetler, kusursuz gülüşler ve asla hata yapmayan insanlar… Serena bu dünyanın içinde büyümedi. Ama biri onu özellikle bu dünya için yarattı. Yıllardır zihnine işlenen bir geçmişe, bir intikam hikayesine ve tek bir adama güveniyordu: Lucien. Fakat bastırılmış anılar yavaşça geri dönmeye başladığında Serena, hayatındaki her şeyin planlanmış olabileceğini fark eder. Çünkü bazen bir insanı öldürmeden yok etmenin yolu, ona sahte bir kimlik vermektir.

Bu hikaye aynaya bakmaya korkan bir kalbin hikayesi

Alena, ailesi tarafından istemediği bir yaz kampına gönderilir. Orman içinde, telefon az çok çeken bu yerde tek planı günleri saymaktır. Ama kamp en yakın arkadaşı Sıla ile birlikte daha çok katlanılabilir hale gelir. Eski çocukluk aşkının da orada olması ile her şey karışır, ve bu yaz kampı düşündüğü gibi geçmez.

Mafya dünyasında kimse masum değildir. Hele aşk hiç değil… Oy verip takip etmeyi unutmayın.🖤

“Bir telefon konuşması, insanın hayatını tek cümlede paramparça edebilir.” Telefonun ucunda annem vardı. Sesinde bir acele yoktu. Sadece… bir vedaya benzeyen bir durgunluk. O an anladım. Ama henüz neyi kaybettiğimi bilmiyordum. Bazı anlar vardır; insan tam ortasındayken bile kendini dışarıdan izler. O anlardan birindeydim. Elim telefondaydı, kalbim olması gerekenden daha sakindi. Çünkü insan, başına gelecek olanı sezdiğinde önce hissizleşir. Annem konuşuyordu. Cümleleri uzatmıyordu. Sanki kelimeler değil de, yıllardır söyleyemedikleri aramızdan geçiyordu. “İyi misin?” dedi. Bu soru, o güne kadar duyduğum bütün sorulardan daha ağırdı. Çünkü cevabımı değil, vedamı bekliyordu. O an fark ettim: Bazı ayrılıklar bağırarak gelmez. Bazıları, insanın içine yerleşir ve oradan ilerler. O sessizlik, konuşmanın bittiğini değil, her şeyin başladığını söyledi. Ben Bade Sancar. O gün, hayatım ikiye ayrıldı. Öncesini artık hatırlamak zor. Sonrasıysa, hâlâ tam olarak başlamadı. Bildiğim tek şey şu: Bazı oyunlar, oyuncusuna sorulmadan başlar. Ve insan, en çok bilmediği bir oyunda kaybolur. Kartlar çoktan dağıtılmıştı. Ben masaya oturduğumda, kimin ne oynadığını bilmiyordum. Oyun, ben olmadan başlamıştı.

Bazı gerçekler geç söylenir. Bazı sevgiler, zamanını kaçırır. Göksel, on altı yaşına kadar hayatını annesi, anneannesi ve dedesiyle, eksik ama alışılmış bir dünyada sürdürür. Babası sorulmaz, geçmiş kurcalanmaz. Ta ki bir okul günü, her şeyi geri dönülmez biçimde değiştiren o haber gelene kadar... Annesinin ölümüyle birlikte saklanan bir sır da ortaya çıkar: Göksel`in hiç tanımadığı bir babası vardır. Ve o adam, yıllar önce sevdiği kadını kaybettiğinden bile habersiz, kendi yaralarını müziğin içinde saklayan Yunus`tur. Bir yanda geçmişin pişmanlıklarıyla boğuşan bir adam, diğer yanda yarım kalan bir çocukluk... Geç Kalan Sevgi, kayıpların, söylenememiş cümlelerin ve kan bağıyla değil, cesaretle kurulan ailelerin hikâyesi. Bazen bir sevgi geç kalır... Ama yine de insanın kalbine dokunmayı başarır.